Tibetan
བདག་ཀྱང་རྟག་ཏུ་ལོངས་མི་སྤྱོད་པར་ཐལ་ཏེ་ལོངས་མི་སྤྱོད་པར་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་ལྷས། གལ་ཏེ་སྒྲ་ཡི་ཤེས་རྟག་ན། །ཐམས་ཅད་ཚེ་ན་སྒྲ་འཛིན་འགྱུར། །ཤེས་བྱ་མེད་ན་ཅི་རིག་ནས། །གང་གིས་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་བྱེད། །གལ་ཏེ་ཤེས་མེད་ཤེས་ཡིན་ན། །ཤིང་ཡང་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་སྒྲ་ཡོད་པའི་ཚེ་སྤྱོད་ལ་མེད་པའི་ཚེ་མི་སྤྱོད་ཅེ་ན། བདག་དེ་ནི་མི་རྟག་པར་ཐལ་ཏེ། སྒྲ་ལ་སྤྱོད་མི་སྤྱོད་རེས་འགའ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་ སྡུག་ལྐོག་གྱུར་དགག་པ་ནི། བདེ་སྡུག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་སྐྱེས་བུ་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སྡུག་བཞིན་རང་གིས་དངོས་སུ་མྱོང་བ་མི་འཐད་ཅིང་དེ་ལྟ་ན་ཕན་གནོད་དུ་མི་འགྱུར་ནའང་། འདིར་ནི་བདེ་སོགས་གསལ་པོར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་ལ། དེའང་སེམས་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་ཆེས་གསལ་བར་མྱོང་བས་གྲུབ་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་མྱོང་མིན་པར། །གདུང་དང་ཕན་འདོགས་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེ་དང་དེ་མིན་རང་བཞིན་ཅན། །དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད། །རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་སྐྱེས། །བདེ་སོགས་དེ་ཅིས་ཤེས་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སེམས་ལྐོག་གྱུར་དགག་པ་ནི། རང་བློ་རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་གང་ཟག་གཞན་གྱི་བློ་ལ་དཔྱད་པ་བཞིན་དུ་རང་བློ་ཡང་གསལ་པོར་མི་ཤེས་པར་ཐལ་བ་དང་། བློ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། དོན་རིག་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ་བ་དང་། ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བས་ཤིན་ཏུ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རང་བློའི་བློ་དང་གཞན་གྱི་བློ། །ཡོངས་གཅོད་ངོ་བོ་གཅིག་པར་འགྱུར། །དོན་རིག་འདས་པ་དཔེ་དག་དང་། །བྲལ་ཞིང་རྟགས་ནི་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཞེས་དང་། དེ་ཕྱིར་བློ་ལས་དོན་གྲུབ་ཀྱི། །དོན་ལས་ཇི་ལྟར་ཡང་དེ་མིན། །དེ་མ་གྲུབ་པར་དོན་རང་ཉིད། །རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། བདག་རིག་མིན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ། །དོན་ ཀུན་མཐོང་མེད་འདི་ཡིས་ནི། །བློ་ནི་མངོན་སུམ་མིན་སྨྲ་བ། །གང་ཡིན་དེ་ལ་ལན་བཏབ་བོ། །ཞེས་སོ། །འཇིག་པའི་བསྐལ་པ་དགག་པ་ནི། བུམ་པ་ཆག་པའི་ཚེ། བུམ་པའི་ངོ་བོ་དང་གསལ་བ་དང་བསྐལ་པ་དང་གསུམ་གཅིག་གམ་ཐ་དད། ཐ་དད་ན་ནི་གསལ་བ་ཉིད་མ་བསྐལ་པར་ཐལ་ཏེ། བསྐལ་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ན་ནི་བུམ་པའི་ངོ་བོ་ཡང་འགགས་པར་ཐལ་ཏེ། འགགས་པར་གསལ་བ་དང་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །གསལ་བ་འགགས་ཀྱང་ངོ་བོ་མི
Chinese
我也是恒常不享受，因为不享受是恒常的缘故。寂天菩萨说：如果声音的识是恒常的，那么一切时中都会执持声音。如果没有所知，又从何了知呢？用什么来说是能知呢？如果无知是知，那么树木也应成为有知。如是说。如果说声音存在时就享受，不存在时就不享受，那么我则应成为无常，因为是随着声音而有时享受有时不享受的缘故。 驳斥苦乐隐蔽：如果苦乐是隐蔽的，就像他人相续的苦乐一样，自己直接感受是不合理的，如果那样，即使有利有害也不会改变。但在这里，苦等是清晰地被体验到的，而且它与心不是他体的，因此通过最清晰的体验来成立。在《释量论》中说：不感受痛苦等，就不是痛苦和利益的原因。以及，是彼和非彼自性者，由彼和非彼的真实因所生。识不是从其他因所生，苦等为何不是由它所知呢？驳斥心是隐蔽的：如果自己的心对自己是隐蔽的，那么就像观察他人之心一样，自己的心也不应清晰地了知，并且应成为没有心存在的能立，并且也应成为不能证成义，并且一切名称都应中断，因此极其不合理。在《释量论》中说：自心的心和他人之心，完全断绝，体性成为一个。与已逝的义相分离，并且因也不是存在的。以及，因此从心而成立义，从义如何也不能成立它。没有成立它，义自身也就不可能成立。以及，对于不是自识的诸方，以这没有见到一切义，凡是说心不是现量的，就对他们作了回答。如是说。驳斥坏劫：瓶子破碎时，瓶子的本体和显现和坏劫三者是一体还是他体？如果是他体，那么显现本身就应不是坏劫，因为不是坏劫的本体的缘故。如果是一体，那么瓶子的本体也应成为灭坏，因为与灭坏的显现是一体的缘故，就像显现一样。即使显现灭坏，本体不
English
I also would be constantly not enjoying, because not enjoying is constant. Shantideva said: If the consciousness of sound were constant, then at all times there would be apprehension of sound. If there is no object of knowledge, then from what is it known? By what is it said to be a knower? If unknowing were knowing, then trees also would become knowers. As it is said. If it is said that when sound exists, it is enjoyed, and when it does not exist, it is not enjoyed, then I would become impermanent, because I follow sound, sometimes enjoying and sometimes not enjoying. Refuting the hiddenness of pleasure and pain: If pleasure and pain were hidden, like the pleasure and pain of another person's continuum, it would be unreasonable for oneself to directly experience them, and if that were the case, even if there were benefit or harm, it would not change. But here, pleasure and so on are clearly experienced, and since it is not different from the mind, it is established through the clearest experience. In the Pramāṇavārttika, it says: Without experiencing suffering and so on, it is not the cause of suffering and benefit. And, that which is of the nature of that and not that, is produced by the real cause of that and not that. Consciousness is not born from another cause, why is pleasure and so on not known by it? Refuting the hiddenness of the mind: If one's own mind were hidden from oneself, then just as when examining the mind of another person, one's own mind would also not be clearly known, and it would become that there is no proof of the existence of mind, and it would also become that meaning cannot be established, and all terms would be interrupted, therefore it is extremely unreasonable. In the Pramāṇavārttika, it says: The mind of one's own mind and the mind of another, are completely cut off, and their nature becomes one. Separated from past meanings and examples, and the sign is not existent. And, therefore, meaning is established from the mind, but how can it be established from meaning? Without establishing it, meaning itself cannot be established. And, to those who say that the mind is not manifest to those directions that are not self-knowing, this has answered by this not seeing all meanings. As it is said. Refuting the eon of destruction: When a pot is broken, are the essence of the pot, its clarity, and the eon of destruction three things that are one or different? If they are different, then clarity itself should not be the eon of destruction, because it is not the essence of the eon of destruction. If they are one, then the essence of the pot should also become destroyed, because it is one with the clarity of destruction, just like clarity. Even if clarity is destroyed, the essence does not
Tibetan
་འགག་ན་གསལ་བ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཚ་རེག་དང་གྲང་རེག་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པས་མི་གྲོལ་བ་ནི། དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོ་ཉིད་ཤེས་ཀྱང་གྲོལ་བའི་ཐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ཤེས་པའི་གང་ཟག་དེ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་གྲོལ་ཏེ་ཤེས་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་འདིས་རང་སེམས་སངས་རྒྱས་སུ་འདོད་པའང་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་སྣང་ཚུལ་འཁྲུལ་པ་ཅི་སྣང་ཡང་། དོན་ལ་དག་མ་དག་མེད་པས་དག་མཉམ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་བྱེ་བྲག་པའི་གྲུབ་མཐའ་བརྗོད་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་དག་ཤེས་བྱའི་དོན་དྲུག་གིས། །རྣམ་གྲོལ་སྒྲུབ་སྟེ་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཉིད། །མུ་སྟེགས་བྱེ་བྲག་པས་ ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་ཡང་། ཡང་དག་པའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཕྱོགས་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དེའི་གཞུང་གི་གྲུབ་མཐའ་དགོད་པ་དང་། དགག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལས། དང་པོ་ནི། འབྲས་ཀྱི་ཟེ་ཀ་རེ་ཟ་ཞིང་དབང་ཕྱུག་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པར་སྨྲ་བའི་མུ་སྟེགས་པ་དག་ནི། གཟེགས་ཟན་སྟོན་པར་འཛིན་ཅིང་། དབང་ཕྱུག་ལྷར་བྱེད་ལ། དེས་བསྟན་པའི་གཞུང་ཞི་བའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ལ་དབྱེ་ན། དབང་ཕྱུག་པ། འུག་པ་པ། འུག་ཕྲུག་པ། བྱེ་བྲག་པ། རིག་པ་ཅན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་དབང་ཕྱུག་ལྷར་འཛིན་པས་དབང་ཕྱུག་པའོ། །འུག་པ་ལྷར་འཛིན་པས་འུག་ཕྲུག་གམ་འུག་པ་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཟེག་ཟན་གྱིས་དབང་ཕྱུག་བསྒྲུབས་པའི་རྡོའི་ཕོ་མཚན་གྱི་སྟེང་དུ་འུག་པ་བབས་པ་ལ། དབང་ཕྱུག་ཏུ་བཟུང་ནས་རྫས་ཡོད་དམ་དྲིས་པས། མགོ་ཕྱོགས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གི་མཐར་འཕུར་བས་དེ་སྐད་གྲགས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཁས་ལེན་པས་བྱེ་བྲག་པའོ། །རིག་པ་ཁས་ལེན་པས་རིག་པ་ཅན་ནོ། །འདིར་དེའི་གཞུང་གིས། བྱེད་པ་པོ་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པ། དེ་མཆོད་པས་བདེ་འགྲོ་ཐོབ་པ། ཤེས་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་ཏུ་ངེས་པ། དེ་ཤེས་པས་ཐར་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལའང་དབང་ཕྱུག་གི་མཚན་ཉིད། ཡོན་ཏན། སྒྲུབ་བྱེད་གསུམ་ལས། མཚན་ཉིད་ནི་ལྔ་ལྡན་ཏེ། རྟག་པ་ཡིན་པ། གཅིག་པུ་ཡིན་པ། ལས་རྣམས་བློ་སྔོན་དུ་གཏོང་བའི་གཡོ་བས་བྱེད་པ། ལྷའི་འགྲོ་བས་བསྡུས་པ། གཙང་ཞིང་མཆོད་པར་འོས་པའོ། །རྟག་པ་ནི། ཐོག་མ་ནས་ཐ་མའི་བར་དུ་ཡོད་
Chinese
如果断绝，则会变得清晰且本体各异，因为是相违之法，如同冷触和热触一样。仅凭知晓无法解脱，仅仅知晓二十五谛也并非解脱之法，因为不是所知之真如，如同显现一样。知晓二十五谛之人也无法仅凭知晓这些而解脱，因为不是知晓所知之真如，如同知晓显现一样。以此方式，认为自心是佛也同样被驳斥。此处，无论显现如何错乱，实际上没有清净与不清净之分，因此确定为清净平等且远离戏论。现在宣说胜论派的宗义：胜论派认为通过所知的六种意义可以获得解脱，但这是不正确的。外道胜论派将一切所知确定为六种词义，并认为由此可以解脱，但这不是正确的意义，因为他们陷入了颠倒的歧途。此处，通过树立其宗义并进行破斥这两种方式来了解。首先，那些声称通过吃稻谷的碎屑并修行自在天而获得成就的外道，认为食碎者是导师，自在天是神，并遵循其所宣说的《寂静经》等，可以分为：自在天派、猫头鹰派、猫头鹰幼崽派、胜论派、理智派。其中，因为认为自在天是神，所以是自在天派。因为认为猫头鹰是神，所以是猫头鹰幼崽派或猫头鹰派。食碎者在自在天修行过的石制男性生殖器上，猫头鹰落了下来，他们将其视为自在天，并询问是否存在实物，猫头鹰朝着头部的方向等六个方向飞去，因此得名。因为承认差别，所以是胜论派。因为承认理智，所以是理智派。此处，按照他们的宗义，造作者是自在天，供养他可以获得善趣，所知被确定为六种词义，知晓这些可以获得解脱，这四点中，第一点又分为自在天的体性、功德、证明三种，其中体性是五种：是常恒的，是唯一的，以先于智慧的活动来行事，被天神的行列所包括，是清净且值得供养的。常恒是指从开始到结束都存在。
English
If it is cut off, it becomes clear and the entities become different, because it is a contradictory dharma, like hot and cold touch. Knowing alone does not liberate, merely knowing the twenty-five principles is not a method of liberation, because it is not the suchness of the knowable, like appearance. The person who knows the twenty-five principles is also not liberated by merely knowing them, because he does not know the suchness of the knowable, like knowing appearance. In this way, the assertion that one's own mind is the Buddha is also refuted. Here, no matter how confused the appearances may be, in reality there is no purity or impurity, therefore it is determined to be pure equality and free from elaboration. Now, the tenets of the Vaiśeṣika school are stated: The Vaiśeṣikas claim that liberation is attained through the six meanings of the knowable, but this is not correct. The non-Buddhist Vaiśeṣikas determine all knowables as six meanings of words, and believe that liberation is attained thereby, but this is not the correct meaning, because they have entered the path of perversion. Here, understanding is to be done through establishing their tenets and refuting them. First, those non-Buddhists who claim to attain accomplishment by eating grains of rice and propitiating Īśvara, regard Kaṇāda as the teacher, and Īśvara as the god, and follow the scriptures taught by him, such as the Śāntikarika, can be divided into: Īśvara-vādins, Ulūka-vādins, Ulūka-putra-vādins, Vaiśeṣikas, and Jñāna-vādins. Among these, because they regard Īśvara as the god, they are the Īśvara-vādins. Because they regard Ulūka as the god, they are called Ulūka-putras or Ulūka-vādins. When an owl landed on the stone lingam where Kaṇāda had propitiated Īśvara, they regarded it as Īśvara, and when asked if there was substance, it flew to the six directions, including the direction of the head, hence the name. Because they accept distinctions, they are the Vaiśeṣikas. Because they accept knowledge, they are the Jñāna-vādins. Here, according to their tenets, the agent is Īśvara, offering to him attains good rebirths, the knowable is determined as six meanings of words, and knowing these attains liberation. Among these four points, the first is further divided into three: the nature, qualities, and proof of Īśvara. Among these, the nature is fivefold: it is eternal, it is one, it acts with movement that precedes intelligence, it is included in the realm of the gods, it is pure and worthy of offering. Eternal means existing from beginning to end.