Tibetan
མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་གྱུར་པ། །སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་གསོག །ཅེས་སོ། །རང་གི་སྡེ་པས་སྣང་བ་སྒྱུ་མར་ཁས་བླངས་པ་དེ་དང་མི་འདྲ་སྟེ། སྣང་ཚུལ་མི་བདེན་ཡང་། གཙོ་བོར་བདེན་པར་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་ཁྱད་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་གི་དོན་ཤེས་པས་གྲོལ་བ་ནི་དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་རང་བཞིན་ལེགས་པར་ཤེས་ནས་བསྒོམས་ན་ཆ་ལུགས་གང་ལྟར་ཡང་འདྲ་སྟེ། དབང་ཕྱུག་པ་ལྟར་རལ་པའི་ཁུར་བུའམ། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ལྟར་སྐྲ་སྤྱི་བོར་བཅིངས་སམ། གཅེར་བུ་པ་ལྟར་སྐྲ་སྤྱི་བོར་འདུག་ཀྱང་གྲོལ་བ་ཉིད། དབང་ཕྱུག་ནག་པོ་ལས། དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་ལྔ་ཤེས་ན། །རལ་པའམ་སྤྱི་བོ་ཅོད་པན་ནམ། །ཆ་ལུགས་གང་གིས་གནས་ཀྱང་རུང་། །གྲོལ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་སོ། ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ཐོབ་པས་འདོད་ཡོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བྱུང་སྟེ། ཀྱེ་མ་ཡུན་རིང་པོར་དོན་མེད་པའི་སྣང་བས་བསླུས་སྙམ་ནས། རྣམ་འགྱུར་འདི་རྣམས་ཅི་ལས་བྱུང་བ་བརྟགས་པས། གཙོ་བོས་སྤྲུལ་པར་ཤེས་ནས། གཙོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་ངོ་ཚ་བའི་ཚུལ་དུ་བྲོས་ཏེ་སོང་བ་དང་། མའི་ཕྱིར་ཕྲུ་གུ་འབྲངས་པ་བཞིན། རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཀྱང་གཙོ་བོའི་ཕྱིར་འབྲངས་པས་ཤེལ་རས་དང་བྲལ་བ་ལྟར་བདག་གཅིག་པུ་ཡུལ་ལ་མི་བསྐྱོད་པར་རྟོག་མེད་རྩེ་གཅིག་ལ་གནས་པ་ནི་ཐར་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད། གནོད་བྱེད་ཡོད། ཤེས་པས་མི་གྲོལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཙོ་བོ་མི་འགྲུབ་པ། རྒྱུ་འབྲས་མི་འགྲུབ་པ། བདག་མི་འགྲུབ་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་དེ་ཡང་མེད་པ་གཞན་ལས་གྲོལ་ཡང་དངོས་པོའི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། རང་ཉིད་མེད་པ་ལས་མ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ། །བདེ་སྡུག་གཏི་མུག་ཙམ་ལས་གཙོ་བོའི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་ཅིང་། གཙོ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་བདེ་སྡུག་དམིགས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་རང་བཞིན་དང་ནུས་པ་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཙམ་ལས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་མ་ཁྱབ་སྟེ། གཙོ་བོ་དང་བདག་ཀྱང་ཤེས་བྱར་མཚུངས་པ་དང་། ཝ་དང་སེང་གེ་ཡང་སྲོག་ཆགས་སུ་མཚུངས་པས་སོ། །དེ་དག་གཙོ་བོར་གཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་ མངོན་སུམ་གྱིས་གསལ་ལ། བསྐྱེད་པས་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་འགལ་བའི་རྟགས་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་འགགས་པས་སྐྱེར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་ཙམ་ཞིག་གྲུབ་པས་ནི་བདག་མི་འགྲུབ་སྟེ། བུམ་པ་ལས་སྣམ་བུ་བསྒྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །འདུས་
Chinese
并非如此。在见道中，任何显现之物，都应如幻象般彻底隐藏。如此说。这与自宗派承认显现为幻象不同，虽然显现的方式不真实，但主要区别在于是否承认其为真实。第三，通过了解这些道理而解脱，即彻底了解二十五谛（藏文：དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ，梵文天城体：तित्त्वानि पञ्चविंशति，梵文罗马拟音：tattvāni pañcaviṃśati，汉语字面意思：二十五谛）的自性后进行禅修，无论何种装束都一样。如同自在派（湿婆派）那样留着发髻，或者像遍行外道那样将头发束在头顶，或者像裸体外道那样头发蓬乱地竖立在头顶，都能获得解脱。如《黑自在》中所说：若知二十五谛（藏文：དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་ལྔ，梵文天城体：तित्त्वानि पञ्चविंशति，梵文罗马拟音：tattvāni pañcaviṃśati，汉语字面意思：二十五谛），无论发髻或顶髻，以何种装束安住，皆得解脱，对此毫无疑问。如此说。
English
It is not so. Whatever appears on the path of seeing should be thoroughly concealed like an illusion. Thus it is said. This is different from one's own school's acceptance of appearances as illusions, although the way they appear is not true, the main difference is whether or not they are accepted as true. Thirdly, liberation through understanding these meanings means that no matter what kind of appearance one has, it is the same if one meditates after thoroughly understanding the nature of the twenty-five tattvas (藏文：དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ，梵文天城体：तित्त्वानि पञ्चविंशति，梵文罗马拟音：tattvāni pañcaviṃśati，汉语字面意思：twenty-five tattvas). Like the Shivaite, with a burden of matted hair, or like the wandering ascetic, with hair tied on the crown of the head, or like the naked ascetic, with hair standing on the crown of the head, one is liberated. As it is said in the Black Isvara: If you know the twenty-five tattvas (藏文：དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་ལྔ，梵文天城体：तित्त्वानि पञ्चविंशति，梵文罗马拟音：tattvāni pañcaviṃśati，汉语字面意思：twenty-five tattvas), whether with matted hair or a topknot, in whatever form you abide, you will be liberated, there is no doubt about this. Thus it is said.
Tibetan
པ་མ་ཡིན་པའི་གཞན་ཅེས་པས་བསྒྲུབས་ན་ནི་འགལ་ཏེ། འདུས་པ་ཙམ་ལས་རྟག་པའི་དོན་མི་བྱེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་ལ་དྲུག་སྟེ། སྣ་ཚོགས་པའི་གཙོ་བོ་དང་། རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་དང་། བདག་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། བདེ་སྡུག་ལྐོག་གྱུར་དང་། སེམས་ལྐོག་གྱུར་དང་། འཇིག་པའི་བསྐལ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འབད་པ་དོན་མེད། གསུམ་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཟས་ཟོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་དང་། ལམ་སྒོམ་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་ཏེ། བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་ཕྲན་དུ་གྱུར་པ་རགས་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པ་ལྟར། བདེ་བ་རགས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་དེ་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲ་རགས་དེ་དག་ཀྱང་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ་ཆོས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ངེས་ལས། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་དུ་ཡོད་ན། །ཅི་སྟེ་རབ་དགའ་ལ་མི་གནོད། །རགས་ པ་དོར་ནས་ཕྲར་གྱུར་པ། །ཕྲ་རགས་དེ་དག་མི་རྟག་ཉིད། །སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ཟིལ་མནན་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་དེ་མྱོང་མ་ཡིན་ན། །གང་ཞིག་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་མིན། །དེ་ནི་ཚོར་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བདེ་སྡུག་བར་མའི་སེམས་གསུམ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་མི་རུང་སྟེ། སེམས་པ་དང་གདུང་བ་གཉིས་ཆོས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཤེས་བྱ་འདི་རྣམས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན། གཅིག་ལ་དུ་མར་སྣང་བའི་བློ་དེ་འཁྲུལ་ལམ་མ་འཁྲུལ། མ་འཁྲུལ་ན་དུ་མར་དངོས་སུ་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ་དུ་མར་སྣང་ཞིང་མ་འཁྲུལ་པའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་གཅིག་གི་དངོས་པོ་ཉམས་སོ། །འཁྲུལ་ན་དེའི་ཡུལ་དངོས་མེད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ཙམ་མེད་པས་ན་གཅིག་གི་དངོས་པོར་ཤིན་ཏུ་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །རང་གི་སྡེ་པར་འདོད་པ་ཁ་ཅིག་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་དུ་མར་སྣང་ཡང་སེམས་སུ་བདེན་ཏེ་རོ་གཅིག་ཅེས་པ་དེ་དང་འདྲ་བར་ཁེགས་པ་ཉིད་དོ། །རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་མི་འཐད་པ། དཔེ་མ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བདུན་ཏེ། མཐོང་བར་ཐལ་བ། རྐྱེན་གྱིས་ཐ་དད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་བ། འགལ་འདུས་སུ་ཐལ་བ། འབྲས་བུའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་ཐལ་བ། རྒྱུའི་གྲངས་སྙེད་ཀྱི་འབྲས་བུར་ཐལ་བ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་པོར་ཐལ་བ། གསལ་མི་གསལ་ བརྟགས་པ་མཚུངས་པའོ། །
Chinese
如果用“非彼（自性）的他（法）”来成立（自性），则会相违，因为仅仅是聚合，不能成立常法之义，这是周遍的缘故。有六种妨害：多种的自性（主物），果存在于因中，我于境受用，苦乐隐没，心隐没，以及破斥坏劫。第一种有三种：勤作无义，三者不能为一，迷乱与非迷乱不合理。第一种是，对于吃饭等的因，以及修道会成为无意义，因为饥饿等以及轮回的痛苦是常有的缘故。如果说，就像变成微尘的粗大（事物）被压伏一样，粗大的安乐压伏了痛苦，所以没有过失。那么，那个痛苦会成为非痛苦，因为没有体验的缘故。那些微细和粗大的（事物）也会成为非一，因为法相违的缘故。《释量论》中说：如果痛苦存在于彼（安乐）中，为何不损害极喜？舍弃粗大而变成微细，那些微细和粗大是不常有的。因为具有力量而压伏，如果不是体验，什么不是体验的自性？那如何是感受？就像这样。第二种是，乐、苦、舍三种心不能聚集为一，因为心和感受二者法相违的缘故。第三种是，如果这些所知显现为多种，但自性是唯一的自性（主物），那么，对于一显现为多的心是迷乱还是非迷乱？如果非迷乱，则会成为多真实存在，因为是显现为多且非迷乱的所取境的缘故。如果承认，则一的体性会坏灭。如果迷乱，因为它的境是无实有，所以仅仅是事物也不存在，因此极其不能成为一的体性。自己宗派中一些人认为，显现为多种的这个，虽然显现为多，但在心识中是真实的，就像“一味”那样，这同样是被破斥的。破斥果存在于因中有两种：意义不合理，比喻不成立。第一种有七种：应成能见，应成不能被因所改变，应成相违相属，应成果的作用，应成如因的数量的果，应成一切是一切的事物，以及明与不明观察相同。
English
If one establishes (self-nature) by saying "other than that (own nature)," it is contradictory, because merely being an aggregation does not establish the meaning of permanence, which is pervasive. There are six objections: the chief of various kinds (primordial matter), the effect existing in the cause, the self enjoying the object, the obscuration of pleasure and pain, the obscuration of mind, and the refutation of the destruction of the kalpa. The first has three aspects: effort is meaningless, the three cannot be one, and confusion and non-confusion are unreasonable. The first is that the cause of eating, etc., and the practice of the path become meaningless, because hunger, etc., and the suffering of samsara are permanent. If one says that just as the coarse (things) that have become fine dust are suppressed, the coarse pleasure suppresses the pain, so there is no fault. Then, that pain will become non-pain, because it is not experienced. Those subtle and coarse (things) will also become non-one, because the dharmas are contradictory. The *Pramāṇaviniścaya* says: If suffering exists in it (pleasure), why does it not harm great joy? Abandoning the coarse and becoming subtle, those subtle and coarse are impermanent. Because it is powerful and suppresses, if it is not experienced, what is not the nature of experience? How is that a feeling? Like that. The second is that the three minds of pleasure, pain, and equanimity cannot be gathered into one, because the mind and feeling are contradictory dharmas. The third is that if these knowable things appear as various, but the nature is the one nature (primordial matter), then is the mind that appears as many for one confused or not confused? If it is not confused, then it will become truly existent as many, because it is the object of apprehension that appears as many and is not confused. If one admits, then the nature of one will be destroyed. If it is confused, because its object is unreal, so merely a thing does not exist, therefore it is extremely impossible to become the nature of one. Some in one's own school think that this which appears as various, although it appears as many, is true in consciousness, just like "one taste," this is also refuted. Refuting the existence of the effect in the cause has two aspects: the meaning is unreasonable, the example is not established. The first has seven aspects: it would follow that it is visible, it would follow that it cannot be changed by the cause, it would follow that it is contradictory and related, it would follow that it is the function of the effect, it would follow that it is the effect of the number of causes, it would follow that everything is the thing of everything, and the observation of clarity and non-clarity is the same.