Tibetan
ས་པ་བཞིན་ནོ། །དབང་པོ་ཉམས་པས་མི་མཐོང་བ་ལོང་བས་གཟུགས་བཞིན་ནོ། །ཡིད་མེད་པས་མི་ མཐོང་བ་གཉིད་དུ་སོང་དུས་ཀྱི་ཉེ་འཁོར་གྱི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཕྲ་བས་མི་མཐོང་བ་བག་ཕྱེའི་རྡུལ་ཕྲན་བཞིན་ནོ། །བསྒྲིབས་པས་མི་མཐོང་བ་ལུས་ཀྱི་ནང་ཁྲོལ་བཞིན་ནོ། །ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་མི་མཐོང་བ་ཉིན་པར་གྱི་སྐར་མ་བཞིན་ནོ། །འདྲེས་པས་མི་མཐོང་བ་ཁྲག་དང་འོ་མ་འདྲེས་དུས་ཀྱི་འོ་མའི་རྡུལ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་འདིར་འཇིམ་པའི་དུས་ཀྱི་བུམ་པའང་རྒྱུའི་ནུས་པས་འབྲས་བུ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་འཇིག་པའང་གསལ་བ་བསྐལ་པའམ་གཙོ་བོ་ལ་ཐིམ་པས་མི་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱུགས་ཁྱིམ་དུ་བཙུད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། ཡོད་པ་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། ཡོད་པ་གཏན་ནས་འཇིག་པ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟག་ལ་གནས་སྐབས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོ་ལས་བྱུང་ཞིང་གཙོ་བོར་ནུབ་པ་ནི། ལུག་གི་གནས་སྐབས་དང་། བལ་དང་། སྣམ་བུ་དང་། སྣམ་རས་དང་། བྱེ་མ་དང་། རྡུལ་ཕྲན་དུ་གྱུར་ནས་མི་གསལ་དུས་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པས་བལྟར་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་ཡང་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྡུལ་ཉག་ཆེས་ཕྲ་བ་ཉིད། གནས་སྐབས་རྣམ་འགྱུར་གྱིས་གསལ་བར་སྣང་ཡང་། མཐར་དང་པོའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་འབྱུང་ བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་བདག་གམ་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་པ་ཡིན་པ། རྟག་པ་ཡིན་པ། གཅིག་པུ་ཡིན་པ། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ། ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ་སྟེ། ཆོས་ལྔ་ལྡན་པར། འཇུག་པ་ལས། ཟ་བོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱ་མེད་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། །དེ་དབྱེ་དེ་དབྱེ་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས། །མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ལུགས་ནི་ཐ་དད་གྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དུས་གསུམ་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་རང་བཞིན་མི་འགྱུར་ལ་གནས་སྐབས་རྐྱེན་གྱིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བར་འདོད་དོ། །གཅིག་པུ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལ་ཤེས་རིག་གཅིག་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རེ་རེས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པས་ན་འགྲོ་འོང་མེད་པའོ། །བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་དུའང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྣང་སྲིད་ཀུན་གཙོ་བོས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟ་བ་པོ་ཡིན་ཏེ་གཙོ་བོས་སྤྲུལ་པའི་རྣམ་འགྱུར་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་བདེར་ངོ་སྤྲད་ན་གཟུགས་ལྟ་བུ་མཐོང་དུས་གསལ་ལ་མ་འགགས་པའི་ཤེས་པ་ཡེར་རེ་སང་ངེ་བ་ཡུལ་ཐོག་ན་མི་རྟོག་པར་རང་གནས་སུ་ནང་དུ་ཤར་བ་དེ་ལ་བདག་ཅེས་ཟེར་བས། དེ་ལ་གོམས་པ་དག་གྲོལ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདུས་བྱས་ཤིང་ བསག་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མལ་ཆ་དང་སྟན་བཞིན་ནོ། །ཤེས་བྱ་ལ་དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ལས་མེད་ལ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་རྩོད་གཞིར་གྱུར་པ་ན་གཞན་སྐྱེས་བུ་ལས་འོས་མེད་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བེམ་པོ་དང་རིག་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །དང་པོ་ནི་བེམ་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཡིན་ལ་བདག་གཅིག་པུ་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་དུ་བརྗོད་པས་གཞག་ལ་མུ་བཞི་ལས། གཙོ་བོ་ནི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའི་མུ་སྟེ་སུས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ང་རྒྱལ་དང་བློ་དང་ཡུལ་ལྔ་སྟེ་བདུན་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀའི་མུ་སྟེ། གཙོ་བོ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་། བློ་ལས་ང་རྒྱལ་དང་། ང་རྒྱལ་ལས་དེ་ཙམ་སོགས་སྐྱེ་ལ། དེ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ། བཅུ་དྲུག་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ན་སྟེ་གཙོ་བོ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་། ཕར་ལ་སུ་ཡང་མི་བསྐྱེད་པས་སོ། །བདག་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ཏེ་སུས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་ཅིང་ཕར་ལའང་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདི་དེང་སང་རང་གི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་རློམ་པའི་ཆེན་པོ་ཁ་ཅིག་འདོད་དེ། སེམས་ཉིད་ད་ལྟ་བ་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་འདི་ལ་རྒྱུ་འབྲས་གང་ཡང་མེད་ཅིང་། འདིས་ ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་གང་ཡང་མི་བསྐྱེད་པས་དེའི་ངང་དུ་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་ངོ་སྤྲོད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ཉིད་གྲངས་ཅན་དང་འདོད་པ་གཅིག་པས་དེའི་ཕྱོགས་ལ་བརླན་ནོ། །སྔ་མ་ལས། གཙོ་བོ་རང་བཞིན་ཉིད་འགྱུར་མིན། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་རང་བཞིན་དང་། །འགྱུར་བ་བཅུ་དྲུག་འགྱུར་བ་ཉིད། །སྐྱེས་བུ་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་མིན། །ཞེས་སོ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། གཙོ་བོ་བེམ་པོ་དང་། བདག་ཤེས་རིག་སྐྱེས་བུ་གཉིས་དོན་དམ་ཡིན་ལ། གཞན་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་མཆོག །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར་
Chinese
如同大地一般。因感官衰退而看不见，如同盲人看不见事物一般。因无心而看不见，如同睡着时周围的景象一般。因细微而看不见，如同面粉的细小颗粒一般。因遮蔽而看不见，如同身体的内脏一般。因压制而看不见，如同白天的星星一般。因混合而看不见，如同血液和牛奶混合时牛奶的颗粒一般。这些之中，泥土制成的瓶子也是因为材料的能量压制了结果而看不见。事物的毁灭也是因为显现融入劫末或本初而变得不明显，如同牲畜被关进畜栏一般。这不是存在彻底消失的毁灭。总之，事物不是从无到有新产生，也不是存在彻底毁灭，而是自性恒常，状态变化。从本初产生并融入本初，如同羊的状态、羊毛、毡子、粗布、沙子和细小颗粒，变得不明显时，与本初成为一体，因此无法看见。最初也是本初的自性，因此是极其微小的微粒。虽然状态变化显现出来，但最终不会改变最初的自性。因此，享用感官、对境和地水火风空五大元素等二十四者，被称为“我”或“补特伽罗”，即是觉识，是常恒的，是唯一的，不是作者，是享用者，具有五种法。如《入》中所说：“享用者常恒实有非作者，功德无为外道所观察，彼分彼分稍微而依赖，外道各派宗义成差别。”如同此说。因此，是觉识，因为能认知对境。是常恒的，因为在过去、现在、未来三时中不会改变。也就是说，自性不变，但状态会因缘而改变为安乐等。是唯一的，因为每个有情只有一个觉识。每个觉识也遍及一切，因此没有来去。不是作者，因为什么也不做，因为一切显现都由本初所做。是享用者，因为本初所…
English
It is like the earth. Not seeing due to the decline of the senses is like a blind person not seeing objects. Not seeing due to lack of mind is like the surroundings when one is asleep. Not seeing due to fineness is like fine particles of flour. Not seeing due to obscuration is like the internal organs of the body. Not seeing due to suppression is like the stars in the daytime. Not seeing due to mixing is like the particles of milk when blood and milk are mixed. Among these, a pot made of clay is also not seen because the energy of the material suppresses the result. The destruction of things is also because the manifestation merges into the end of the kalpa or the original source and becomes unclear, like livestock being put into a pen. This is not a destruction where existence completely disappears. In short, things are not newly created from nothing, nor is there a complete destruction of existence, but the nature is constant and the state changes. What arises from the original source and dissolves into the original source is like the state of a sheep, wool, felt, coarse cloth, sand, and fine particles, which become invisible when they become one with the original source. The beginning is also the nature of the original source, so it is the finest particle. Although it appears clearly through the transformation of states, it ultimately does not change from the original nature. Therefore, the one who enjoys the senses, objects, and the twenty-four elements such as the five great elements of earth, water, fire, wind, and space is called "self" or "person," which is consciousness, is constant, is unique, is not the doer, is the enjoyer, and has five qualities. As it says in the *Entering* (Tattvasamāsa): “The enjoyer is permanent, real, and not the doer, qualities without action are observed by the heretics, those divisions, those divisions, slightly relying on, the tenets of the heretics become different.” It is like this. Therefore, it is consciousness because it can recognize objects. It is constant because it does not change in the three times of past, present, and future. That is, the nature does not change, but the state changes to happiness and so on due to conditions. It is unique because each sentient being has only one consciousness. Each of them also pervades everything, so there is no coming and going. It is not the doer because it does not do anything, because all phenomena are done by the original source. It is the enjoyer because the original source…
Chinese
是为了享用幻化的种种形象。如果用容易理解的方式介绍，就像看到色法等事物时，那清晰而不受阻碍的觉性，鲜明而澄澈，在境上不作分别，自然安住于内，显现出来，这就被称为“我”。因此，希望习惯于此而获得解脱。也就是说，眼等二十四者，具有为他者服务的性质，因为它们是积聚的、被造作的。例如床垫和坐垫一样。所知事物仅有二十五种，当二十四者成为争论的焦点时，除了“补特伽罗”之外别无选择，他们是这样认为的。第二，关于分类，有三种：从物质和觉性的角度进行分类；从因和果的角度进行分类；从世俗和胜义的角度进行分类。第一种是，二十四者是物质，而“我”是唯一的觉性。第二种是，以自性和变现来表达，分为四类，其中，“主”是唯一的自性，因为它不被任何事物所创造。我慢、智慧和五境，这七者是因果二者，即从“主”产生，从智慧产生我慢，从我慢产生“其量”等，从“其量”产生五大种。十一根和五大种，这十六者是唯一的变现，即从“主”产生，并且不向外产生任何事物。而“我”既不是因也不是果，因为它不被任何事物所创造，也不向外产生任何事物。现在有些自认为是属于这个宗派的大人物也这样认为，他们介绍说：心性当下是清晰而不作分别的，这没有因果，它也不会产生任何因果，所以要习惯于它的状态。这与数论派的观点相同，因此倾向于那个方向。如前所说：“主”是自性，不变。“大”等七者是自性和变现。“十六变”是变现本身。“补特伽罗”不是自性，也不是变现。是这样说的。关于二谛的分类是，“主”是物质，“我”是觉性，补特伽罗二者是胜义谛，其他二十三者是世俗谛。如其中所说：三种 गुण (梵文 गुण，guṇa，功德) 的自性殊胜，成为见道的途径。
English
It is for enjoying the various forms of manifestation. To introduce it in an easy-to-understand way, like when seeing forms and other things, the clear and unobstructed awareness, bright and clear, without conceptualizing on the object, naturally abiding within, appearing, that is called "self." Therefore, it is desired to become accustomed to this and attain liberation. That is, the twenty-four, such as the eye, have the nature of serving others, because they are accumulated and created. For example, like a mattress and a cushion. There are only twenty-five knowable things, and when the twenty-four become the focus of dispute, there is no choice but "Purusha," they think so. Second, regarding classification, there are three: classifying from the perspective of matter and awareness; classifying from the perspective of cause and effect; and classifying from the perspective of conventional and ultimate. The first is that the twenty-four are matter, and "I" is the only awareness. The second is expressed as nature and manifestation, divided into four categories, among which, "chief" is the only nature, because it is not created by anything. Ego, intelligence, and the five objects, these seven are both cause and effect, that is, they arise from the "chief," from intelligence arises ego, from ego arises "that much" etc., from "that much" arises the five great elements. The eleven senses and the five great elements, these sixteen are the only manifestation, that is, they arise from the "chief," and do not produce anything outward. And "I" is neither cause nor effect, because it is not created by anything, nor does it produce anything outward. Nowadays, some great figures who consider themselves to belong to this school also think so, they introduce that: the nature of mind is clear and non-conceptual at present, this has no cause and effect, nor does it produce any cause and effect, so one should become accustomed to its state. This is the same as the view of the Samkhya school, so it tends towards that direction. As previously said: "Chief" is nature, unchanging. The seven, such as "Great," are nature and manifestation. "Sixteen transformations" are the manifestation itself. "Purusha" is neither nature nor manifestation. It is said so. Regarding the classification of the two truths, "chief" is matter, "I" is awareness, Purusha, the two are the ultimate truth, and the other twenty-three are the conventional truth. As it says therein: The nature of the three गुण (Sanskrit गुण，guṇa，quality) is supreme, becoming the path of seeing.