Tibetan
ལ་མོས་པ་དང་། ཆགས་པ་དང་། དེ་ལ་སེམས་ཡེངས་པ་དང་། དེས་སེམས་གཡེང་བ་བཞིར་བཞག་གོ། །ཏརྐ་སྡེ་དྲུག་ནི། སེར་བུ་བོང་འདེད་ཀྱི་སྡེ། རྩིག་ལྤགས་ཤ་ཟན་གྱི་སྡེ། ཝ་མགོ་རེ་ཐོང་གི་སྡེ། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕན་གྱི་སྡེ། རྒྱུ་འབྲས་གཏན་མེད་ཀྱི་སྡེ། ཕྱལ་པ་དོན་མེད་ཀྱི་སྡེའོ། །འདི་དག་རྒྱུ་མེད་ལས་ཕྱེ་བའི་ནང་ཚན་སྡེ་དྲུག་གོ། །རྒྱུར་ལྟ་བ་བཞི་ནི། རང་བཞིན་རྒྱུར་ལྟ་བ། བྱེད་པོ་རྒྱུར་ལྟ་བ། དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་ལྟ་བ། དུས་རྒྱུར་ལྟ་བའོ། །འདི་དག་རྟག་པར་ལྟ་བ་ལས། ཕྱེ་བས་བཞིར་བྱས་སོ། །མཁན་པོ་གཉིས་ནི། རྟག་པའི་སློབ་དཔོན་ཤང་ཀ་དུང་འཛིན་དང་། ཆད་པའི་སློབ་དཔོན་བྷྲི་བ་ཧ་ཏིའོ། །འདི་གཉིས་རྩ་བའི་རྟག་ཆད་གཉིས་སོ། །རིག་བྱེད་ཀྱི་མཐའ་གསང་བར་སྨྲ་བ་ནི་སྤྱོད་པ་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་མགོ་སྙོམས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བརྒྱ། རྟག་པ་པའི་བརྒྱ་རྩ་གཅིག །བསྙོན་པར་སྨྲ་བའི་བཅོ་བརྒྱད། བསམ་གཏན་པའི་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད། བློན་པོ་དྲུག་གི་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག །ཞར་བྱུང་གི་བཞི། ཏརྐ་སྡེ་དྲུག །རྒྱུར་ལྟ་བ་བཞི། མཁན་པོ་གཉིས། གསང་བ་པ་དང་། བསྡོམས་པས་སུམ་བརྒྱ་ཡོད་པ་ནི། ད་ལྟར་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའོ། །སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པ་བཅོ་བརྒྱད་ནི། བདག་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་རྟག་ཆད་དུ་རྟོག་པ་བཞི། རྟག་པར་རྟོག་པ་བཞི། མཐའ་ལ་རྟོག་པ་བཞི། ལྷ་མི་སྤང་བར་སྨྲ་བ་བཞི། རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་གཉིས་སོ། །ཕྱི་མའི་མཐའ་ལ་རྟོག་པ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་ནི། འདུ་ཤེས་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་བཅུ་དྲུག །འདུ་ཤེས་མེད་པར་རྟོག་པ་བརྒྱད། འདུ་ཤེས་ཡོད་མེད་དུ་རྟོག་པ་བརྒྱད། ཆད་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་བདུན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བ་ལྔའོ། །དེ་དགག་པ་ནི། དེ་དག་བསྡུ་ན་རྟག་ཆད་གཉིས་ཡིན་ལ། །རགས་ཕྲའི་འགྱུར་དང་མི་ལྡན་དོན་མེད་པས། །རྟག་པ་མེད་ལྟར་ཆད་པའང་ག་ལ་ཡོད། །ལྟ་བ་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་ཡང་། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་འདུས་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བར་ལྟ་བ་དྲུག་ཅུ་གཉིས་འདུས་ལྟར། །ཞེས་པ་སྔར་ཡང་བཀག་ཟིན་ལ། འོན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་རྟག་ཆད་གཉིས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར། དེ་དགག་པ་ནི། རྟག་པ་མེད་དེ་ཡུལ་དང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་འགྱུར་ཞིང་རགས་ཕྲ་གང་དུའང་དཔྱད་ན་མི་བཟོད་པས་རྟག་པའི་གཞིར་མི་རུང་བ་དང་། ཆད་པ་མེད་དེ་ཡོད་པར་སྣང་བ་དག་ནི་རང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ལ། མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆད་པའི་རྒྱུར་མ་གྲུབ་པས་ཆད་པར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་བདག་རྟག་གོ་
Chinese
对（五欲）的贪恋，执着，对它的心散乱，以及由此引起的心烦意乱，这四种被确立。 六个外道论派是：赶麻雀的论派，啃墙皮吃肉的论派，狐狸头骨穿孔的论派，世界远抛的论派，因果完全否定的论派，无意义闲聊的论派。这些是从无因中分离出来的六个论派。 四种执因的观点是：视自性为因，视作者为因，视自在天为因，视时间为因。这些是从常见中分离出来的四种观点。 两位论师是：常见派的导师商卡·栋津，以及断见派的导师布里瓦·哈提。这两位是根本的常断二见。 认为吠陀的终极是秘密的是行者派。 如此一来，共有八种平等派的宗义，一百零一种常见派的宗义，十八种否认派的宗义，二十八种禅定派的宗义，六大臣的三十六种宗义，四种附带的宗义，六个外道论派，四种执因的观点，两位论师，以及秘密派。 总共有三百种，这是依赖于现在的边见。依赖于过去的边见有十八种：对我和世界作常断二见的推测有四种，作常见的推测有四种，对边见作推测有四种，认为应该舍弃天人和人的有四种，认为没有原因的有两种。 对未来的边见作推测有四十四种：有想的推测有十六种，无想的推测有八种，亦有想亦无想的推测有八种，属于断见范畴的有七种，认为有涅槃的有五种。 对这些的驳斥是：如果将这些归纳起来，就是常断二见。由于与粗细的变化不符，毫无意义。既然没有常见，又怎么会有断见呢？三百六十种观点也包含在有身见中。如《集论》所说：六十二种观点都包含在有身见中。这之前也已经驳斥过了。然而，因为一切都包含在常断二见中，所以对这些进行驳斥：没有常见，因为一切事物和知识都在变化，无论从粗细哪个方面进行观察都无法忍受，所以不能作为常的基础。没有断见，因为显现为存在的事物都依赖于各自的因缘，而虚空等不存在的事物并没有成立为断灭的因，所以没有成立为断灭。然而，我（补特伽罗）是常的。
English
The four that are established are: attachment to (the five desires), clinging, mental wandering towards it, and mental distraction caused by it. The six Tirthika schools are: the sparrow-chasing school, the wall-peeling flesh-eating school, the fox-skull-piercing school, the world-far-throwing school, the cause-and-effect completely-denying school, and the meaningless-chattering school. These are the six schools that are separated from causelessness. The four views of considering a cause are: viewing self-nature as a cause, viewing the maker as a cause, viewing Ishvara as a cause, and viewing time as a cause. These are the four views that are separated from viewing permanence. The two teachers are: the teacher of permanence, Shangka Dungdzin, and the teacher of annihilation, Bhriva Hati. These two are the fundamental views of permanence and annihilation. The one who says that the ultimate end of the Vedas is secret is the practitioner. Thus, there are eight schools of equal status, one hundred and one schools of permanence, eighteen schools of denial, twenty-eight schools of meditation, thirty-six schools of the six ministers, four incidental schools, six Tirthika schools, four views of considering a cause, two teachers, and the secret school. In total, there are three hundred, which rely on the extreme of the present. The eighteen that rely on the extreme of the past are: four speculations of permanence and annihilation regarding the self and the world, four speculations of permanence, four speculations on extremes, four that say to abandon gods and humans, and two that say there is no cause. The forty-four speculations on the extreme of the future are: sixteen speculations of having perception, eight speculations of not having perception, eight speculations of having and not having perception, seven that belong to the category of annihilation, and five that say there is nirvana. The refutation of these is: if these are collected, they are the two, permanence and annihilation. Since they do not accord with gross and subtle changes, they are meaningless. Since there is no permanence, how can there be annihilation? The three hundred and sixty views are also included in the view of the aggregates. As the Compendium says: "Just as sixty-two views are included in the view of the aggregates." This has already been refuted before. However, since everything is included in the two, permanence and annihilation, the refutation of these is: there is no permanence, because all things and knowledge change, and they cannot withstand examination in either gross or subtle aspects, so they cannot be the basis of permanence. There is no annihilation, because the things that appear to exist depend on their respective causes and conditions, and the things that do not exist, such as space, have not been established as the cause of annihilation, so they have not been established as annihilation. However, the self (pudgala) is permanent.
Tibetan
ཞེ་ན། ཕུང་པོ་དང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་གཅིག་ན་ཕུང་པོ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་ ལྟར་བདག་ཀྱང་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་གཞན་པའི་བདག་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རགས་པ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་། སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཕྲ་བའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དབུ་མ་རྩ་བ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །འོན་ཏེ་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་ན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །བདག་མི་རྟག་ཀྱང་བདག་གི་རྒྱུན་རྟག་པས་བདག་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་མི་རུང་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ། །ཕྲེང་བ་དམག་ལ་སོགས་བཞིན་བརྫུན། །ཞེས་པའི་རིགས་པས། རྒྱུན་ནི་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་ན། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ད་ལྟ་གསུམ་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དང་། ཆ་ཤས་མེད་པས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་དང་རྒྱུན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པས་བདག་ཡོད་པའང་མི་འཐད་དེ། དོན་བྱེད་ན་ཅིག་ཅར་རམ་རིམ་གྱིས་བྱེད། ཅིག་ཅར་བྱེད་ན་བུ་ཆུང་གི་སྐད་ཅིག་ལ་རྒན་པོར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དམིགས་ལ། རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་ལ་སྔ་མ་འགག་པ་དང་། ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་པ་ཚོགས་པ་མེད་པས་ཀྱང་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། བྱ་བྱེད་རྫས་འགལ་བས་ཀྱང་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆད་པར་ལྟ་ན། ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་སྔར་བཞིན་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲུབ་ པའི་མཐའ་དང་གཞུང་བསྡུ་བས་ཏརྐ་སྡེ་ལྔར་བསྟན་པ་ནི། རང་བཞིན་མང་ལྡན་རྣམ་གྲངས་དེ་དག་ཉིད། །གྲངས་ཅན་བྱེ་བྲག་སྤྱོད་པ་གཅེར་བུ་པ། །ཕུར་བུ་པ་དང་དེ་ལྟར་ལྔ་ཉིད་དོ། །ཕྱི་རོལ་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གསལ་བ་མཐའ་ཡས་པ་དེ་དག་ཀྱང་གཞུང་བསྡུ་ན། སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་དག་གིས་རྣམ་པ་ལྔར་མཛད་དེ། གྲངས་ཅན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་པ་དང་། སྤྱོད་པ་པ་དང་། གཅེར་བུ་པ་དང་། ཕུར་བུ་པའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་བཞི་ནི་རྟག་པར་སྨྲ་བའི་གཞུང་འཛིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཆད་པའི་སྡེ་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །དེ་ལ་དང་པོ། གྲངས་ཅན་བདག་དང་གཙོ་བོ་རྣམ་འགྱུར་དག །ཤེས་པས་གྲོལ་བར་སྨྲ་བ་གང་དེ་རྫུན། །རང་བཞིན་ཐ་དད་འགལ་བ་ཉེ་བར་སྡུད། །སྔོན་གྱི་ཤེས་ལྡན་དག་གི་གཞུང་ཕྱི་མོ་གྲངས་ཅན་པས་བདག །གཙོ་བོ། དེའི་རྣམ་འགྱུར་གསུམ་ཤེས་ནས་བསྒོམས་པས་གྲོལ་བར་སྨྲ་བ་དེ་ཡང་རྫུན་པའི་ཕྱིར།
Chinese
那么，我和蕴是一体还是他体呢？如果是一体，那么蕴生灭，我也会随之生灭。如果是他体，那么就无法找到五蕴之外的我。因为粗大的微尘和刹那的无分微细的自性都无法成立，因此我也无法成立。如《中观根本慧论》所说：“如果蕴是我，就会有生灭。如果蕴之外有我，就会没有蕴的体性。”就像这样。如果说我不恒常，但我的相续是恒常的，所以我是恒常的，这也是不行的。如《二谛论》所说：“相续和刹那，就像军队等一样是虚假的。”根据这个道理，如果相续是刹那的相续，那么刹那的前后现在三者相遇就无法成立。而且因为没有分，所以刹那和相续也是不行的，因此被驳斥了。还有，如果我说我能对遍布有情的事物起作用，这也是不合理的。如果起作用，要么同时起作用，要么次第起作用。如果同时起作用，就会出现小孩的刹那变成老人等过失。如果次第起作用，因为前一个灭了，后一个还没生，没有集合，所以也没有起作用的能力。而且因为能作所作是相违的，所以也是不行的。如果执着断见，那么一切无因等誓言也会像之前一样被驳斥。现在，为了总结所有这些的结论和宗义，所以宣说了五种外道论：自性多具种种名，数论胜论及裸行，苦行外道如是五。外道以种种名称的差别来区分，虽然显现为无边，但如果总结宗义，那么以前的论师们将其归纳为五种：数论派、胜论派、苦行派、裸行派和富兰那迦叶派。其中前四种是执着常有的宗义，后一种则被安立为断见的部派。其中第一种，数论派认为，通过了知我和自性以及它们的转变就能解脱，这是虚假的。因为数论派的根本论典认为，通过了知我、自性和它们的三个转变并进行修习就能解脱，但这是虚假的。
English
Then, are the aggregates and I one or different? If they are one, then as the aggregates arise and cease, I will also arise and cease. If they are different, then I cannot be found apart from the five aggregates. Because the coarse, partless atoms and the momentary, partless subtle nature cannot be established, therefore I cannot be established. As the Root Verses on the Middle Way says: "If the aggregates were the self, there would be arising and ceasing. But if there were something other than the aggregates, it would not have the characteristics of the aggregates." It's like that. If you say that I am not permanent, but my continuum is permanent, so I am permanent, that is also not acceptable. As the Two Truths says: "Continuum and moment, like a garland, an army, etc., are false." According to this reasoning, if the continuum is a continuum of moments, then the meeting of the past, future, and present moments cannot be established. And because there are no parts, moments and continuum are also not possible, therefore it is refuted. Furthermore, if I say that I can act on things that pervade sentient beings, that is also unreasonable. If it acts, it acts either simultaneously or sequentially. If it acts simultaneously, there will be faults such as a child's moment turning into an old man. If it acts sequentially, because the former has ceased and the latter has not yet arisen, there is no collection, so there is no ability to act. And because the agent and the object are contradictory, it is also not acceptable. If you cling to nihilism, then the vows of everything being without cause, etc., will be refuted as before. Now, in order to summarize the conclusions and tenets of all of these, the five Tirthika schools are taught: Those with many natures and various names, Samkhya, Vaisheshika, Naked Ascetics, Purana, and thus five. The Tirthikas are distinguished by various names, and although they appear to be infinite, if we summarize the tenets, then the former teachers classified them into five types: Samkhya, Vaisheshika, Ascetics, Naked Ascetics, and Puranakashyapa. Among them, the first four hold the tenets of permanence, while the latter is established as a school of nihilism. Among them, the first, the Samkhya, believes that liberation is attained by knowing the self, nature, and their transformations, which is false. Because the fundamental text of the Samkhya believes that liberation is attained by knowing and meditating on the self, nature, and their three transformations, but this is false.