Tibetan
ཅུ་དྲུག །མེད་པར་སྨྲ་བ་བརྒྱད། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་བརྒྱད། ཆད་པར་སྨྲ་བ་བདུན། འདི་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བ་དང་ལྔའོ། །དང་པོ་བདག་གཟུགས་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཅན་དང་། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་དང་། གཉིས་ཀའི་འདུ་ཤེས་ཅན་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ཏེ་བཞི་དང་། བདག་མཐའ་དང་ལྡན་པ་དང་། མི་ལྡན་པ་དང་། གཉིས་ཀ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་བཞི་དང་། བདག་བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། གཉིས་ཀ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་བཞི་དང་། བདག་གཅིག་པུ་དང་། ཐ་དད་དང་། ཆུང་ངུ་དང་། རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་བཞི་སྟེ་བཅུ་དྲུག་གོ། །དེ་དག་ཀྱང་གཟུགས་དང་། མཐའ་དང་། བདེ་སྡུག་དང་། གཅིག་ཐ་དད་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་བཞིར་བསྡུའོ། །ཐ་མ་བཞིའི་གཅིག་པུ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་དང་། ཐ་དད་ནི་མི་རེར་བདག་རེ་བ་དང་། ཆུང་ངུ་འདོད་ཁམས་པ་དང་། ཆེན་པོ་གཟུགས་ཁམས་ལ་འདོད་པའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་པར་སྨྲ་བ་བརྒྱད་ནི། བདག་གཟུགས་ཅན་འདུ་ཤེས་མེད་པ་སྐྲ་སེན་ལྟ་བུ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་ཀ་འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་མུ་བཞི་དང་། བདག་མཐའ་དང་ལྡན་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་མུ་བཞིའོ། །འདུ་ཤེས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་བརྒྱད་ནི། བདག་གཟུགས་ཅན་འདུ་ཤེས་པ་ཡོད་པའང་མ་ཡིན། མེད་པའང་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མེད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་མུ་བཞི་དང་། མཐའ་ཡོད་མེད་མུ་བཞི་ལ་འདུ་ཤེས་ཡོད་པའང་མ་ཡིན། མེད་པའང་མ་ཡིན་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དོ། །ཆད་པར་སྨྲ་བ་བདུན་ནི། འདོད་པའི་མི་དང་། ལྷ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་དང་། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་པ་དང་། རྣམ་ཤེས་དང་། ཅི་ཡང་མེད་དང་། སྲིད་རྩེའི་ལྷ་རྣམས་མ་ཤིའི་བར་དུ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཡོད་ལ། ཤི་ནས་ཆད་པས་བདེ་བར་འདོད་དེ་ཚེ་སྔ་ཕྱིའི་ལས་འབྲས་མེད་པར་འདོད་པའོ། །འདི་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་སྨྲ་བ་ནི། འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་མིས་ཚེ་འདིར་འདོད་ཡོན་ལ་ཆེར་སྤྱད་ན་ཚེ་འདིར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་དང་། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པས་རང་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཆེར་བསྒོམས་པས་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་སྨྲའོ། །དེ་ཡང་ཚེ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འདོད་པའོ། །དེ་དག་དགག་པ་ལ། རྟག་པར་སྨྲ་བ་ནི། རྟག་དངོས་འགོག་པས་ཁེགས་ལ། མདོ་ལས་ཀྱང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟག་པར་སྨྲས་པས་མེའི་འཁོར
Chinese
十六。说无有者八，说有无二者皆非者八，说断灭者七，于此说为寂灭者五。最初，我具有色之想者，与不具有色之想者，与二者皆具之想者，与二者皆非之想者，此为四。我具有边际者，与不具有边际者， 二者皆具者，与二者皆非之想者四。我快乐者，与痛苦者，与二者皆具者，与二者皆非者，此为四。我唯一者，与各异者，与微小者，与广大者，此为四，共十六。彼等亦可归纳为色、边际、苦乐、一异之想者四。最后四者，唯一者是周遍一切，各异者是各人有各自的我，微小者是欲界，广大者是欲于色界。说无想者八：我具有色而无想，如毛发指甲；不具有色而无想，如虚空；二者皆无想，与二者皆非之无想，此四种情况；我具有边际而无想等等，此四种情况。说有想与无想二者皆非者八：我具有色，非有想，亦非无想；如是，非无想，二者皆非，与二者皆非之四种情况；边际有无四种情况，有想亦非，无想亦非者四，共八。说断灭者七：欲界之人与天，色界之天， 虚空无边处，识，无所有，有顶之天等，未死之前皆有痛苦，死后断灭则认为安乐，认为无有前后世之业果。于此说为寂灭者：欲界之天人于此生中若大肆享用欲乐，则于此生中寂灭，以及初禅、二禅、三禅、四禅，以各自之等持而精勤修习，则说于彼生中寂灭。彼亦认为无有前后世。于彼等之破斥中，说常有者：以破斥常有实物而破除，经中亦云：一切法皆说为常有，故如火之轮。
English
Sixteen. Eight who say there is nothing. Eight who say that both existence and non-existence are not. Seven who say there is annihilation. Five who say that this is nirvana. First, the self with the perception of form, and the self without the perception of form, and the self with the perception of both, and the self with the perception of neither, these are four. The self with boundaries, and the self without boundaries, both, and four with the perception of neither. The self with happiness, and suffering, and both, and neither, these are four. The self is one, and different, and small, and large, these are four, totaling sixteen. These can also be summarized into four types of perception: form, boundaries, happiness and suffering, and oneness and difference. Among the last four, the one is all-pervasive, the different is that each person has their own self, the small one desires the desire realm, and the large one desires the form realm. Eight who say there is no perception: the self with form and no perception, like hair and nails; the self without form and no perception, like space; both without perception, and neither without perception, these four situations; the self with boundaries and no perception, and so on, these four situations. Eight who say that neither perception nor non-perception exist: the self with form, neither with perception nor without perception; likewise, neither without perception, neither both, nor neither of the four situations; the four situations of having or not having boundaries, neither with perception nor without perception, these four, totaling eight. Seven who say there is annihilation: humans and gods of the desire realm, gods of the form realm, Infinite space, consciousness, nothingness, and the gods of the peak of existence, all have suffering until they die, and they think it is happiness to be annihilated after death, thinking that there is no karmic result of past and future lives. Those who say that this is nirvana: if the gods and humans of the desire realm indulge in sensual pleasures in this life, they will attain nirvana in this life, and by diligently meditating on their respective samadhis of the first, second, third, and fourth dhyanas, they say that they will attain nirvana in that life. They also think that there are no past and future lives. In refuting these, those who say there is permanence: it is refuted by refuting the permanent substance, and it is also said in the sutra: all dharmas are said to be permanent, so like a wheel of fire.
Tibetan
་ལོ་ཅན་གྱི་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་དང་། འཕོས་ནས་ཀྱང་ཚེ་རབས་སུམ་བརྒྱར་ཡི་དྭགས་མི་རོ་བཟའ་བར་སྐྱེ་བ་ནས། མིར་སྐྱེས་ནའང་བྲན་བྱེད་པར་སྐྱེ་བར་གསུངས་སོ། ཁ་ཅིག་རྟག་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ་ཚན་ཡང་། རྟག་དངོས་བཀག་པས་ཁེགས་ལ། མདོ་ལས། ཁ་ཅིག་རྟག་པར་སྨྲས་པས་ནགས་མེས་མུན་པ་ལྟར་འཁྲིགས་པའི་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་དང་། འཕོས་ནས་ཀྱང་ཡི་དྭགས་སྐྱུགས་པ་ཟ་བར་ལན་བརྒྱར་སྐྱེས་ནས། དུད་འགྲོ་ལྷག་མ་ཟ་བར་སྐྱེ་བར་གསུངས་སོ། །མཐའ་མེད་དུ་སྨྲ་བ་ནི་གསང་བ་པར་འགོག་པས་འདིར་མི་སྤྲོའོ། །མཐའ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀར་ སྨྲ་བ་དགག་པ་ལ་གསུམ་ལས། རིལ་པོ་མ་གྲུབ་པ་ནི་གོས་ཀྱི་མཐའ་ལ་གོས་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པ་ལྟར། མཐའ་དང་དབུས་ཙམ་ནི་རིལ་པོ་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པ་ལས། སྤྱིར་བཀག་པ་ནི་རིལ་པོ་གཅིག་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐའི་རྡུལ་མ་གྲུབ་པ་ནི་མཐའ་ཉིད་གང་ལའང་མི་སྲིད་དེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆས་ཁྱབ་ཅིང་ཆ་བཅས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱི་ན་གཞན་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐའ་མེད་པ་མི་ཁེགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་མཐའ་ཡོད་ཉིད་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། ནམ་མཁས་ཁྱབ་བོ་ཅོག་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཁྱབ་པ་ལ། འགོག་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷ་མི་སྤོང་བ་ཡང་། རགས་པ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་ཤས་མེད་པ་དང་། ཕྲ་བ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་པས་ལྷ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མེད་ནི་དངོས་པོ་ད་ལྟར་བའི་མྱུ་གུ་ལ་ཚོགས་པ་ཚང་བྱེད་དྲོད་བརླན་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་པས་བེམ་པོ་དང་། ཤེས་པ་ད་ལྟ་བའི་སྔོན་དུ་ཤེས་པ་སོང་བར་ཚད་མས་གྲུབ་པས་ཁེགས་པ་ཉིད་དོ། །ཕྱི་མའི་མཐའ་ལའང་སྤྱིར་འདུ་ཤེས་པ་རྟག་པར་མི་རུང་སྟེ། ཡུལ་རེ་འགའ་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཅན་མེད་དེ་ཆ་མེད་ཕྲ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་ཏུ་བདེ་བའང་མེད་དེ་རེས་འགའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཅིག་པུ་མེད་དེ་ཁྱབ་རྫས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་མེད་དེ་དུས་འགལ་བ་དང་སྔ་ཕྱིར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆེ་ཆུང་མི་རུང་སྟེ་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་མི་སྲིད་དེ། སྣང་བ་དང་རིག་པ་གཉིས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་ནི་དངོས་འགལ་གཉིས་ཀ་མི་འདུ་ན་གཞི་མི་སྲིད་པས་ཁེགས་སོ། །ཆད་པ་ལྟ་བ་གཉིས་དགག་པ་ནི། གནས་པ་མེད་པ་དང་། རྒྱུན་མེད་པ་དང་། བཏགས་ཡོད་མི་ཁེགས་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་དངོས་པོ་གནས་པ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་ཆད་
Chinese
会生于充满粪便的地域。即使从中解脱，也会在三百世中转生为食尸饿鬼。即使转生为人，也会沦为奴隶。某些主张事物恒常存在的派别，由于对恒常实体的驳斥而被驳倒。经中说：某些人主张事物恒常，因此会生于如同森林大火般黑暗的地狱。即使从中解脱，也会在百世中转生为吞食呕吐物的饿鬼，然后转生为食用残余的家畜。主张事物无边无际，因为这与隐秘相悖，所以在此不赘述。对于主张事物既有边又有无边，有三种驳斥方式。整体无法成立，就像衣服的边缘被衣服覆盖一样。仅仅是边缘和中心被一个整体覆盖。普遍的驳斥是，因为一个整体无法成立。边缘的微尘无法成立，因为边缘本身在任何地方都不可能存在，因为一切事物都被部分覆盖，并且一切有部分的事物之外都有其他事物覆盖。无法驳斥事物无边无际，因为世界有边际的说法非常不合理，因为天空覆盖一切，世界也被覆盖，并且没有阻碍。否定天人和否定粗大的无分微尘，以及否定微小的无分刹那，因此否定天人的存在。无因是指对于现在存在的苗芽，使其圆满的条件，如温暖和湿润等是显而易见的物质，并且通过量已证实，现在存在的意识之前已经有了意识。因此，无因是被驳倒的。对于后世的边际，普遍的认知是不可能恒常存在的，因为它是执着于某些境的。没有形体，因为无分微尘无法成立。不可能永远快乐，因为它只是偶尔的。永远痛苦也是如此。不可能只有一个，因为遍在的物质是不同的。不可能没有差别，因为时间和先后顺序是不允许的。不可能有大小，因为没有部分。 不可能没有形体的意识，因为不可能享用显现和觉知两者。既不是两者也不是三蕴，如果两种对立的事物不能聚集，那么基础就不可能存在，因此被驳倒。驳斥断见和常见有两种：不存在常住，没有连续，以及假有不被驳倒这三种。第一种是，如果存在常住的事物，那么就会断
English
They will be born in a hell filled with excrement. Even if they are liberated from that, they will be reborn as corpse-eating pretas for three hundred lifetimes. Even if they are born as humans, they will be born as slaves. Some schools that assert permanence are refuted by the refutation of permanent entities. The sutra says: Some people assert permanence, therefore they will be born in a hell as dark as a forest fire. Even if they are liberated from that, they will be reborn as pretas who eat vomit for a hundred lifetimes, and then be reborn as livestock that eat leftovers. Asserting that things are infinite is contrary to secrecy, so it will not be elaborated here. Regarding the refutation of asserting that things are both finite and infinite, there are three refutations. The whole cannot be established, just as the edge of a cloth is covered by the cloth. Only the edge and center are covered by a whole. The general refutation is that a whole cannot be established. The atom of the edge cannot be established, because the edge itself cannot exist anywhere, because all things are covered by parts, and everything with parts is covered by something else outside. It is impossible to refute that things are infinite, because the assertion that the world has boundaries is very unreasonable, because the sky covers everything, and the world is also covered, and there is no obstruction. Denying gods and humans also refutes the existence of coarse, indivisible atoms, and refutes the existence of subtle, indivisible moments, therefore denying the existence of gods and humans. Without a cause means that for the sprout that exists now, the conditions that make it complete, such as warmth and moisture, are obvious material things, and it has been proven by valid cognition that there was consciousness before the consciousness that exists now. Therefore, without a cause is refuted. Regarding the boundary of future lives, the general perception is that it cannot be permanent, because it clings to certain objects. There is no form, because indivisible atoms cannot be established. It is impossible to be always happy, because it is only occasional. It is the same with being always miserable. It is impossible to be one, because pervasive substances are different. It is impossible to have no difference, because time and sequence are not allowed. It is impossible to have size, because there are no parts. It is impossible to have consciousness without form, because it is impossible to enjoy both appearance and awareness. Neither both nor the three skandhas, if two contradictory things cannot gather, then the basis cannot exist, therefore it is refuted. There are two refutations of nihilism and eternalism: there is no permanence, there is no continuity, and the imputed existence is not refuted. The first is that if there is a permanent thing, then it will be cut