Tibetan
་པའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་ཚུལ་བརྗོད་དོ། ། བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས། དང་པོ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི། སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལོའི་ཕྱིས་ཏེ་དབྱར་བྱའི་ལོ་ལ། གསང་བའི་བྲག་ཕུག་ཏུ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱས་བཀའ་བསྡུ་བ་ལ་ཚོགས་པས། བཀའ་བསྡུ་མ་དགོས་ཏེ་གཞུང་དུ་མ་བཀོད། བཀའ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་འགྲེལ་པའི་ཚུལ་དུ། བསྟན་བཅོས་འགའ་བརྩམས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་དང། འོད་སྲུངས་དང། ཉེ་བ་འཁོར་དང། ཀ་ཏ་ཡན་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐམས་ཅད་དགོངས་པ་བསྡུར་ནས། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་མཛོད་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ། རྩ་བའི་སྡེ་བཞི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་མཛད། དེ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་གྱིས་དེའི་དོན་འགྲེལ་ལམ། མངོན་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་མཛད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཀྱི་པུང་པོ་ཤཱ་རིའི་བུས། གདགས་པའི་བསྟན་བཅོས་མིའུ་འགལ་བུས། །ཁམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་གང་པོས་བྱས། །རྣམ་ཤེས་ཚོགས་ནི་ལྷ་སྐྱིད་ཀྱིས། །ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་ཀ་དྷའི་བུས། །རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དབྱིག་ཤེས་ཀྱིས། །ཡང་དག་འགྲོ་བའི་རྣམ་གྲངས་ནི། གསུང་པོ་ཆེ་ཡིས་བྱས་ཞེས་གྲགས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སྟོན་པ་འདས་ནས་ལོ་སུམ་བརྒྱ་ན། ཡུལ་དབུས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དྷརྨ་ཨ་ཤོ་ཀའི་ཆོས་རྒྱལ་མྱ་ངན་མེད་སྐུ་དྲིན་ལ། སློབ་དཔོན་བྷུ་བ་ཀ་བྱོན་ནས། སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་སྒྲ་པཱ་ཎི་བྱ་བ་བརྩམས། བྲམ་ ཟེ་ཧོ་ཧ་ནས་སྒྲ་ཚིག་གི་སྒྲོན་མ་བྱ་བ་བརྩམས། སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མིས་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་བརྡ་སྤྲོད་པ་སྡེ་བརྒྱད་བརྩམ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་སྐྱབས་ཀྱིས་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་བཞི་དང། རྗེས་དཔག་གི་ཚད་མ་གསུམ་མཛད། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་དམིགས་པ་ལ་བརྟགས་པ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བརྒྱ་ཐམ་པ་སྔར་བརྩམས་པས་བག་ཙམ་འཐོར་ཏེ་མ་འདུས་པར་མཁྱེན་ནས། ཆོས་སྐྱབས་ཀྱི་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས། ལུང་བརྒྱ་དང་ལྡན་པའི་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་བརྩམས། དེས་དབང་ཕྱུག་སྡེ་ལ་གོང་མ་བཤད་དེ། དབང་ཕྱུག་སྡེས་དོན་དེ་དྷརྨ་ཀཱིར་ཏི་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལ་བཤད། དྷརྨ་ཀཱིར་ཏིས་གདམས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་བརྩམས་ཏེ། རྩ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུམ་དང། ཡན་ལག་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཞི་མཛད། དེ་ལ་རྩ་བའི་གསུམ་ནི། དབང་པོ་རབ་ཀྱི་དོན་དུ་རིགས་ཐིགས་ལེའུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་བརྩམས། འདི་ཡི་འགྲེལ་པ
Chinese
讲述造论之方式。 阐明四谛法轮之论著。首先是阐明四谛法轮之论著：导师圆寂后，在夏季的年份里，五百阿罗汉聚集在秘密的岩洞中进行结集。因为不需要结集，所以没有记录在经典中。诸经以阐释意义的方式，创作了一些论著。具寿阿难陀、迦叶、阿难和迦旃延等所有阿罗汉，汇集各自的见解，著成了名为《大毗婆沙论》的根本四部及其支分。之后，七位阿罗汉阐释其意义，或者创作了趋向于阿毗达磨方面的阿毗达磨七论，如是说：法蕴由舍利子造，施设论由目犍连子造，界论由满慈子造，识蕴由天护造，入处论由迦旃延子造，分别论由法救造，正行论由大诵造，如是说。导师圆寂三百年后，在中土的国王达磨阿育王的恩德下，班智达布瓦卡出现，著了名为《声明·波你尼》的声明论著。婆罗门霍哈著了名为《声词之灯》的论著。班智达旃陀罗郭弥著了《声明·语法八部》。阿罗汉法护依靠《宝积经》，造了现量四种和比量三种。之后，班智达陈那先前著了《观所缘论》等一百部论著，他意识到这些论著有些散乱，没有汇集起来。于是依靠法护的教证，著成了具有百部教证的《集量论》。他将此传给了自在军，自在军将此传给了法称。法称依靠此教导，著成了量论七部，即根本的分别三部和支分的分别四部。其中根本的三部是：为了极有能力者，著成了具有三品的《释量论》。此论的注释
English
Explaining the manner of composing treatises. A treatise that clarifies the wheel of Dharma of the four truths. First, the treatise that clarifies the wheel of Dharma of the four truths: After the Teacher passed away, in the year of summer, five hundred Arhats gathered in a secret cave to compile the teachings. Because there was no need for compilation, it was not recorded in the scriptures. The sutras, in the manner of explaining the meaning, composed some treatises. The venerable Ananda, Kashyapa, Ananda, Katyayana, and all the other Arhats, gathered their views and composed the fundamental four sections and their branches called the "Great Vibhasha Treatise." After that, seven Arhats explained its meaning, or composed the seven Abhidharma treatises that tend towards the Abhidharma aspect, as it is said: The Dharma Skandha was made by Shariputra, the স্থাপন Treatise was made by Maudgalyayana, the Dhatu Skandha was made by Purna, the Vijnana Skandha was made by Devagupta, the Ayatana Treatise was made by Katyayaniputra, the Prakarana Treatise was made by Dharmatrāta, and the Samyak Prayoga Treatise was made by Mahāsaṃghika, as it is said. Three hundred years after the Teacher passed away, under the grace of King Dharma Ashoka of the central country, the Pandit Bhāviveka appeared and composed the treatise on grammar called "Grammar of Pāṇini." The Brahmin Hohā composed the treatise called "Lamp of Sound and Words." The Pandit Chandragomin composed the "Grammar of Eight Sections." The Arhat Dharmatrāta, relying on the Ratnakuta Sutra, composed the four kinds of direct perception and the three kinds of inference. After that, the Pandit Dignāga had previously composed a hundred treatises, including the "Examination of the Object," but he realized that these treatises were somewhat scattered and not collected. Therefore, relying on the teachings of Dharmatrāta, he composed the "Compendium on Valid Cognition," which has a hundred teachings. He explained this to Ishvarasena, and Ishvarasena explained this matter to Dharmakirti. Dharmakirti, relying on this instruction, composed the seven treatises on valid cognition, namely the three fundamental distinctions and the four branch distinctions. Among these, the three fundamental ones are: For the sake of those with great ability, he composed the "Drop of Reasoning," which has three chapters. The commentary on this treatise
Tibetan
་རུ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་ཆོས་མཆོག་ཆེན་མོ་མཛད། འབྲིང་གི་དོན་དུ་རྣམ་ངེས་ལེའུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་བརྩམས། འདིའི་འགྲེལ་གི་དོན་དུ་རྣམ་ངེས་ལེའུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་བརྩམས། འདིའི་འགྲེལ་པ་རུ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་པས་ཚད་མ་རྒྱན་མཛད། དབང་པ་ཐ་མའི་དོན་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ལེའུ་བཞི་པ་བརྩམས་སོ། །ཡན་ལག་གི་བཞི་ལ། གཏན་ཚིག་དཀའ་བར་དགོངས་ནས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཐིགས་པ། འགྲེལ་པ་དཀའ་བར་དགོངས་ནས་འགྱེལ་པ་བརྟགས་པ། རིག་བྱེད་གསང་བར་སྨྲ་བ་སུན་འབྱིན་པ་ལ་རྒྱུད་གཞན་སྒྲུབ་པ། རྩོད་པ་དཀའ་བར་དགོངས་ནས་རྩོད་པའི་རིགས་པ་མཛད། ཕྱིས་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ ཚད་མ་སྨྲ་བ་སྒྲོན་མ་མཛད། དེ་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་ཚུལ་ལོ། །དེ་ནས་འདུལ་བའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་ཚུལ་ནི། འདུལ་བ་ལུང་སྡེ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས། སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་མདོ་རྩ་བ་བམ་པོ་དགུ་པ་མཛད། ལས་ཀྱི་གཞིའི་ལག་ལེན་ཀརྨ་ཤ་ཏམ་བམ་པོ་དགུ་པ་བརྩམས། མདོ་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་བམ་པོ་བཅུ་བདུན་པ་བརྩམས། སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱིས་དགེ་ཚུལ་གྱི་དོན་དུ་ཤློ་ཀ་སུམ་བརྒྱ་པ་དང། དེའི་འགྲེལ་པ་འོད་ལྡན་བམ་པོ་བརྒྱད་པ་བརྩམས། ཁ་ཆེ་དགེ་འདུན་བཟང་པོས་ཀཱ་རི་ཀ་ལྔ་བཅུ་པ་དང། དགེ་སློང་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ལོ་དྲི་བ་ཡང་མཛད་དོ། །སྟོན་པ་འདས་ན་སུམ་བརྒྱ་དང་བཅུ་ན་བཙུན་པ་ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། དེས་འཁོར་རྣམས་ལ་ཆོས་ལོག་ཚིགས་བཅད་སྨྲ་པ། ལྷ་རྣམས་མ་རིག་པ་ཡིས་བསླུས། །ལས་ནི་སྒྲ་ཡི་རྒྱུན་ལས་བྱུང། ལྷ་རྣམས་མ་རིག་པ་ཡིས་བསླུས། །ལས་ནི་སྒྲ་ཡི་རྒྱུན་ལས་བྱུང། །ཐེ་ཚོམ་ཅན་རྣམས་གཞན་གྱི་འཇུག །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་འོ། །ཞེས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ལྔ་གླེངས་པས། གནས་དེ་ན་ཐོས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཏན་ཡོད་པས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཚིག་དེ་ལ་བརྟགས་པས། ཚིག་དེ་བཀའ་ལས་ཀྱང་འགལ། དོན་ལས་ཀྱང་མཛེས་པར་མི་སྣང་ནས་སྨྲས་པ། ལྷ་ཆེན་པོ་ཁྱེད་ཀྱི་ཚིག་འདི་ལྟ་བུ་ཕྱིས་མ་སྨྲ་ཞིག་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འདུལ་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པས། དེར་ཚིག་དེ་ལ་གླེང་ལངས་ནས་ཚན་མཐོག་ཐག་རྩོད་དེ། རྒྱལ་བློན་ལ་སོགསཔ་བསྡུམས་ཀྱང་མ་བསྡུམས་ཏེ། སྔོན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྩོད་པ་ཞི་བའི་ཆོས་འགའ་ཡང་མ་གསུངས་སམ་ཟེར་བས། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེ་ ནི་གསུངས་སོ་ཟེར་ན། འོ་ན་གནས་བརྟན་པ་ལྟར་མེད་ཟེར་བ་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད། ལྷ་ཆེན་པོ་ལྟར་མེད་ཟེར་བ་ཡག་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དེ། ལྷ་ཆེན་པོའི
Chinese
之后，法上阿阇黎造了《法上大论》。为了中等的意义，他撰写了《现观庄严论》三章的自性。为了这部论的注释，他撰写了《现观庄严论》三章的自性。这部论的注释由智生隐士所作，即《量庄严论》。为了下等的意义，他撰写了《释量论》第四品。作为分支的四部论著是：考虑到论证困难，他撰写了《论证滴论》；考虑到注释困难，他撰写了《颠倒考察论》；为了驳斥说吠陀是隐秘的，他撰写了《成立他宗论》；考虑到辩论困难，他撰写了《辩论理则论》。后来，世亲撰写了《量论灯》。这就是量论的论著撰写的方式。 接下来是律藏的论著撰写的方式：依据律藏四部，功德光阿阇黎撰写了《根本律经》，九卷。他撰写了《业建立实修》，即《业百论》，九卷。他撰写了《根本律经》的注释，十七卷。释迦光阿阇黎为了沙弥的意义，撰写了三百颂，以及它的注释《光明》，八卷。克什米尔的善贤论师撰写了五十颂，以及比丘和僧团的年龄提问。 导师逝世后三一十年，出现了一位名叫大天比丘的人。他对他的眷属说了邪法偈颂：诸天被无明所欺骗，业从声音的延续中产生。诸天被无明所欺骗，业从声音的延续中产生。疑惑者进入他人之境，这是佛陀的教法。由于说了这五种非法，那个地方有听闻和智慧的人，他们考察了这些话语，发现这些话语既违背佛语，意义也不美妙，于是说：大天，你以后不要再说这样的话了，这不是佛陀的教法，不是律藏。因此，就这些话语发生了争论，争吵不休，甚至国王大臣也无法调解。有人说：以前佛陀没有说过平息争端的教法吗？有些人说：说过。那么，坚持长老说没有的人聚集在一处，坚持大天说没有的人聚集在一处。大天的
English
Then, Acharya Dharmottara composed the 'Great Dharmottara Treatise.' For the intermediate meaning, he composed the self-nature of the three chapters of 'Abhisamayalankara.' For the commentary on this, he composed the self-nature of the three chapters of 'Abhisamayalankara.' In the commentary on this, Jnanasribhadra secretly composed the 'Pramanavarttika Alankara.' For the lowest meaning, he composed the fourth chapter of 'Pramanavarttika.' Among the four branches: Considering the difficulty of reasoning, he composed the 'Nyayabindu.' Considering the difficulty of commentary, he composed the 'Vipancitartha.' To refute those who say that the Vedas are secret, he composed the 'Pararthanumana.' Considering the difficulty of debate, he composed the 'Vada Vidhi.' Later, Vasubandhu composed the 'Pramanaloka.' That is how the treatises on Pramana were composed. Next is how the treatises on Vinaya were composed: Based on the four Vinaya divisions, Acharya Gunaprabha composed the 'Mulasarvastivada Sutra,' nine volumes. He composed the 'Karmasataka,' nine volumes, which is the practice of the basis of actions. He composed the commentary on the 'Mulasarvastivada Sutra,' seventeen volumes. Acharya Sakyaprabha composed three hundred slokas for the sake of novices, and its commentary 'Pradipavali,' eight volumes. Kashmiri Bhadanta composed fifty karikas, and also asked about the age of monks and the Sangha. Three hundred and ten years after the passing of the Teacher, there arose a monk named Mahadeva. He spoke heretical verses to his retinue: The gods are deceived by ignorance. Actions arise from the continuity of sound. The gods are deceived by ignorance. Actions arise from the continuity of sound. Those who doubt enter the realm of others. This is the teaching of the Buddha. Because he spoke these five non-dharmas, those in that place who had learning and wisdom examined those words. They found that those words contradicted the Buddha's words and did not appear beautiful in meaning, so they said: Mahadeva, do not speak such words in the future. This is not the teaching of the Buddha, it is not the Vinaya. Therefore, a dispute arose over those words, and they argued fiercely, even the king and ministers could not reconcile them. Some said: Did the Buddha not teach any teachings to pacify disputes in the past? Some said: He did. Then, those who said that the Sthaviras were wrong gathered in one place, and those who said that Mahadeva was wrong gathered in one place. Mahadeva's