Tibetan
་བ་དང་གནས་མལ་སྦྱར། རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་བློ་དང་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་དད་པ་ཆེ་བ། ཆོས་ལ་མོས་པ་ཞིག་སྟེ། དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བཀའ་འདི་རྣམས་ལ་ལྷད་ཞུགས་སམ་མ་ཞུགས་གཟིགས་པས་སྔ་མ་བས་གཞུང་ཉམས་པར་མཐོང་ནས། བསྡུ་བ་བྱས་པས། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་མི་བརྗེད་པའི་གཟུངས་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ལྷག་ཆད་དུ་འདོན་པར་འདུག་ནས། དུས་དེར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་བྱ་བ་དང། མ་འོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར། བཀའ་སྡེ་སྣོད་རྣམས་གཞུང་ཚིག་ཡི་གེར་བསྡུས་ཏེ། པོ་ཏི་དང་གླེགས་བམ་དུ་བྲིས་པས། དེ་ལ་པོད་ཀྱི་གླང་པོ་ཆེའི་ཁལ་ལྔ་བརྒྱ་བྱུང་ནས་དེ་དག་ལ་རབ་གནས་བྱས་ནས་བཞག་གོ །དེའི་དུས་སུ་བསྡུས་པའི་ཆོས་ནི་གྱེས་པའི་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད། རྩ་བའི་སྡེ་བཞིར་བསྡུས་ཏེ། དེ་ཡང༌། ཡུལ་དུས་སློབ་དཔོན་བྱེ་བྲག་གི །ཐ་དད་རྣམས་ལ་བཅོ་བརྒྱད་འདོད། །སྟོན་པ་ཐ་དད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང། ཡང་དེ་སྐད་དུའང། ཤཱཀྱ་སེདྒེའི་བསྟན་པ་འདི། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བཅོ་བརྒྱད་དུ། །གྱུར་ཏེ་འགྲོ་བའི་བླ་མ་དེའི། །སྔོན་གྱི་འཕྲིན་ལས་དབང་གིས་ན། །ཞེས་ཏེ། རྩ་བ་བཞི་ལས་དང་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལས། བདུན་དུ་གྱེས་ཏེ། གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང། འོད་སྲུངས་སྡེ། ཆོས་སྲུངས་སྡེ། མང་ཐོས་སྡེ། གོས་དམར་ཅན་གྱི་སྡེ། རྣམ་པར་འབྱེད་དེ་སྨྲ་བའི་སྡེ། གོས་དམར་ཅན་གྱི་སྡེ། རྣམ་པར་འབྱེད་དེ་སྨྲ་བའི་སྡེ། ས་སྲུངས་ཀྱི་སྡེའོ། །དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པའི་སྡེ་ལྔ་ནི། ཤར་གྱི་རི་བོའི་སྡེ། ནུབ་ཀྱི་རི་བོའི་སྡེ། གངས་རིར་གནས་པའི་སྡེ། འཇིག་རྟེན་འདས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ། རྟག་པར་སྨྲ་བའི་སྡེའོ། །དགེ་འདུན་གནས་བརྟན་པའི་སྡེ་གསུམ་སྟེ། རྒྱལ་བྱེད་ཚལ་གནས་སྡེ། འཇིག་མེད་རི་གནས་སྡེ། གཙུག་ལས་ཁང་གནས་སྡེའོ། །དགེ་འདུན་མང་པོས་བཀུར་བའི་སྡེ་གསུམ་སྟེ། ས་སྒྲོགས་རིགས་ཀྱི་སྡེ། སྲུངས་བའི་སྡེ། གནས་མ་བུའི་སྡེའོ། །དེ་ལྟར་བཅོ་བརྒྱད་པོ་དེ་སྡེ་བཞིར་བསྡུས་པའོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་སེདྒེའི་གདོང་ཅན་བྱ་བས། ཡི་གེའམ་གླེགས་བམ་དུ་བཀོད་ནས་གང་ཟག་ཐ་དད་ལ་གཉེར་དུ་གཏད་དེ། འབུམ་ཞལ་ ཆེམས་ཡིན་པས་ཀླུ་ལ་གཏད། ཉིས་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་པ་བརྒྱ་བྱིན་ལ། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་དང་ཁྲི་པ་ལ་སོགསཔའི་ཤེས་རབ་ཕྲ་འདུས་རྣམས་བྱམས་པའི་ཕ་ལྷ་ལག་བརྒྱད་པོ་ལ་གཏད། བརྒྱད་སྟོང་པ་དང། སྡུད་པ་རྣམ་ཐོས་སྲས་ལ་གཏད། གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་གཏད། མདོ་ཕྱོ
Chinese
一起居住。那位国王也具备智慧和才能，信仰坚定，对佛法有浓厚的兴趣。他观察这些佛陀的教法是否混入了杂质，发现比以前的经典有所损坏，于是进行了整理。由于有些人没有获得不忘失的陀罗尼，所以在念诵时有所增减。当时，为了使佛法长久住世，并为了利益未来的众生，将所有经藏的内容整理成文字，写在贝叶经和书本上。结果，书本的数量达到了五百驮大象的负重，并对这些书本进行了开光加持。当时整理的佛法分为十八部，归纳为四个根本部。即：由于地域、时代和导师的差别，产生了十八部。导师并没有不同。又说：释迦狮子的教法，就这样变成了十八部，那位众生的导师，是由于往昔事业的力量。这十八部中的四个根本部，首先是说一切有部，又分为七部：一切有部、饮光部、法护部、多闻部、着赤衣部、分别说部、着赤衣部、分别说部、地守护部。大众部有五部：东方山部、西方山部、雪山部、说出世部、说常部。上座部有三部：胜林住部、不坏山住部、正量部。大众敬重部有三部：说地出部、守护部、犊子部。就这样，这十八部被归纳为四个部。阿罗汉狮子面将经典写成文字或书本后，交给不同的人保管。十万颂的《般若波罗蜜多经》交给龙族，二万五千颂的交给帝释天，八千颂和万颂等细微智慧的经典交给慈氏八部父神，八千颂和集经交给多闻天子，所有的密咒交给空行母，经部
English
lived together. That king was also endowed with wisdom and intelligence, had great faith, and was very interested in the Dharma. He observed whether these teachings of the Buddha had been mixed with impurities, and found that the scriptures had deteriorated compared to before, so he organized them. Because some people had not obtained the Dharani of non-forgetfulness, they were adding or subtracting when reciting. At that time, in order to make the Buddha's teachings last long in the world, and for the benefit of future sentient beings, all the contents of the Tripitaka were compiled into words and written on palm-leaf manuscripts and books. As a result, the number of books reached five hundred elephant loads, and these books were consecrated and blessed. The Dharma compiled at that time was divided into eighteen schools, which were summarized into four fundamental schools. That is: Due to the differences in region, time, and teachers, eighteen schools arose. The teachers were not different. It is also said: The teachings of Shakya Simha, in this way, became eighteen schools, that teacher of beings, is due to the power of past deeds. Of these eighteen schools, the first of the four fundamental schools is the Sarvastivada, which is further divided into seven schools: Sarvastivada, Kashyapiya, Dharmagupta, Bahushrutiyas, Dharmottariya, Bhadrayanika, and Samkrantika. The Mahasanghika has five schools: the Eastern Mountain School, the Western Mountain School, the Himalayan School, the Lokottaravada School, and the Ekavyavaharika School. The Sthavira has three schools: the Theravada, the Vatsiputriya, and the Dharmaguptaka. The Sammitiya has three schools: the Kaukutika, the Kaurukulla, and the Avantaka. In this way, these eighteen schools were summarized into four schools. The Arhat Lion-face wrote the scriptures into words or books, and entrusted them to different people for safekeeping. The hundred thousand verses of the Prajnaparamita Sutra were entrusted to the Nagas, the twenty-five thousand verses to Indra, the eight thousand verses and ten thousand verses and other subtle wisdom scriptures were entrusted to the Eight Father Gods of Maitreya, the eight thousand verses and the Samgraha were entrusted to Vaishravana, all the secret mantras were entrusted to the Dakinis, the Sutra Pitaka
Tibetan
གས་ལ་སོགས་པའི་གསུང་རབ་ཕལ་ཆེར་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་གེའུ་ཚང་དུ་བཞུགས། དེ་ཙ་ན་མི་རྣམས་དད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ཆུང་བས་གླེགས་བམ་མ་ཐོབ་སྟེ། འོན་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲས་གླང་པོ་ཆེའི་རྒྱབ་ཁལ་གཅིག་ཙམ་གདན་དྲངས་ཞེས་གྲགས། དར་ཅིག་མི་ཡུལ་དུ་ཆོས་གཅིག་ཀྱང་མ་ཐོབ་སྟེ། ཆོས་ནུབ་པ་ཙམ་དུ་གྱུར་ཀྱང་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་ཁྱད་པར་རམ་ཐེག་ཆུང་གིས་བསྡུ་ལུགས་སོ། །ཐེག་ཆེན་དང་ཐུན་མོང་གི་བཞེད་ཚུལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་བཞེད་པས། མདོ་སྡེ་ཕྱག་རྡོར་གྱིས་བསྡུས། འདུལ་བ་བྱམས་པས་བསྡུས། མངོན་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་བསྡུས་ཟེར་རོ། །ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་བཞེད་པས་གསང་བའི་བྲག་ཕུག་ཏུ་ཚོགས་པའི་དུས་སུ། ཀུན་དགའ་བོ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མདོ་སྡེ་གསུངས་ཞེས་ཞུས་པས། སྔ་གྲོ་མདོ་སྡེ་བསྡུས། ཉེ་བར་འཁོར་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས། ཚེ་དང་ལྡ་པ་འདུལ་བ་གསུངས། ཞེས་ཞུས་པས། ཉི་མ་ཕྱེད་ལ་འདུལ་བ་བསྡུས། ཡང་འོད་སྲུངས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མངོན་པ་གསུངས་ཞེས་ཞུས་པས། འོད་སྲུངས་ཀྱིས་དགོང་ཁ་མངོན་པ་བསྡུད་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ཡང་འདི་སྐད་དུ། རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལུང་འཁོར་ལོ་རྣམ་གསུམ་ལ། །བསྡུ་བ་ རྣམ་གསུམ་མཛད་པ་དེ་ཡི་ཚུལ། །སངས་རྒྱས་འདས་པ་དེ་ཡི་ཕྱི་དེའི་དབྱར། །ཨ་སུ་ར་བཅུད་མེད་ཞེས་གསང་བའི་བྲག་ཕུག་ཏུ། །སྦྱིན་བདག་རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲ་ཡིས་བྱས། །དགྲ་བཅོམ་ལྔ་བརྒྱས་བསྡུས་བ་དང་པོ་མཛད། །མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དགའ་བོ་ཡིས་བསྡུས། །འདུལ་བ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་བསྡུས། མངོན་པ་ཐམས་ཅད་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོས་བསྡུས། །སངས་རྒྱས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་དང་བཅུ་ན། །ཡངས་པ་ཅན་གྱི་རྩྭ་གནས་ལྗོངས་མཆོག་ཏུ། གྲགས་པ་དང་ནི་ཟླ་རྒུར་ལ་སོགས་པའི། །དགྲ་བཅོམ་བདུན་བརྒྱས་བསྡུ་བ་གཉིས་པ་མཛད། །སངས་རྒྱས་འདས་ནས་ལོ་ནི་སུམ་བརྒྱ་ན། །ཁ་ཆེའི་བྱ་ལག་ཀུན་དགའ་ར་བ་རུ། །དགྲ་བཅོམ་ལྔ་བརྒྱ་བྲང་སེམས་ལྔ་བརྒྱ་དང། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཁྲི་དང་དྲུག་སྟོང་ཚོགས། །དེ་དུས་བསྡུ་བ་གསུམ་པ་མཛད་པ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ། བཀའི་དགོངས་འགྲེལ་ལ་མཁས་པ་པཎྞི་ཏ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་ཚུལ། གཉིས་པ་བཀའི་དགོངས་འགྲེལ་མཁས་པ་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་རྒྱན་དང་ལྡན་ཡང། ཕལ་གྱིས་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ལ། གཟུགས་མཛེས་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་མེ་ལོང་བསྟན་པ་ལྟ་བུ། དེ་དག་གསལ་བར་བྱེད
Chinese
大部分的经、律、论等经典都安放在金刚座的僧房里。当时，人们的信心、精进和神通都很小，所以没有得到经卷。但是，据说阿阇世王迎请了一整头大象驮载的经卷。有一段时间，人间连一部佛法也没有得到，据说佛法几乎要隐没了。这是小乘的特殊收集方式。大乘和小乘共同的观点。按照大乘的观点，经藏由金刚手菩萨收集，律藏由弥勒菩萨收集，论藏由文殊菩萨收集。按照大乘和小乘共同的观点，在秘密的岩洞中集会时，向阿难尊者祈请说：‘请尊者宣说经藏。’于是，首先收集了经藏。向优波离祈请说：‘请尊者宣说律藏。’于是，在半天之内收集了律藏。又向大迦叶祈请说：‘请尊者宣说论藏。’据说，大迦叶在傍晚收集了论藏。对此，有这样的说法：‘对于佛陀的教言三转法轮，进行三种结集的方式是，佛陀涅槃后的那个夏天，在名为阿修罗无髓的秘密岩洞中，由施主阿阇世王主持，五百阿罗汉进行了第一次结集。所有的经藏由阿难尊者结集，所有的律藏由优波离结集，所有的论藏由大迦叶结集。佛陀涅槃后一百一十年，在广严城的吉祥草地上，由具名声者和月护等七百阿罗汉进行了第二次结集。佛陀涅槃后三百年，在克什米尔的鸡园寺，五百阿罗汉、五百菩萨和一万六千凡夫聚集，那时进行了第三次结集。’如是说。第二，精通佛语注释的班智达们著述论典的方式。第二，精通佛语注释的班智达们著述论典的方式是，虽然佛法本身具有自然的光辉，但对于一般人来说难以理解，就像给美丽的男子照镜子一样，是为了使这些更加清晰。
English
Most of the scriptures such as Sutra, Vinaya, and Abhidharma were placed in the monastic residence at Vajrasana (Bodh Gaya). At that time, people had little faith, diligence, and miraculous powers, so they did not obtain the scriptures. However, it is said that King Ajatashatru invited a load of scriptures carried by an entire elephant. For a while, not even a single Dharma teaching was obtained in the human realm, and it is said that the Dharma almost disappeared. This is the particular way of collecting according to the Hinayana. The common views of Mahayana and Hinayana. According to the Mahayana view, the Sutras were collected by Vajrapani, the Vinaya by Maitreya, and the Abhidharma by Manjushri. According to the common view of Mahayana and Hinayana, during the assembly in the secret cave, they requested Ananda, saying, 'Venerable one, please speak the Sutras.' Thus, the Sutras were collected first. They requested Upali, saying, 'Venerable one, please speak the Vinaya.' Thus, the Vinaya was collected in half a day. Again, they requested Kashyapa, saying, 'Venerable one, please speak the Abhidharma.' It is said that Kashyapa collected the Abhidharma in the evening. Regarding this, it is said: 'The way the three collections were made for the Buddha's teachings, the three turnings of the Dharma wheel, was that in the summer after the Buddha's Nirvana, in the secret cave called Asura-anutpāda, sponsored by King Ajatashatru, five hundred Arhats made the first collection. All the Sutras were collected by Ananda, all the Vinaya by Upali, and all the Abhidharma by Mahakashyapa. One hundred and ten years after the Buddha's Nirvana, in the excellent grassland of Vaishali, seven hundred Arhats, including Yashas and Chandragupta, made the second collection. Three hundred years after the Buddha's Nirvana, in the Kukkutarama monastery in Kashmir, five hundred Arhats, five hundred Bodhisattvas, and sixteen thousand ordinary beings gathered, and at that time the third collection was made.' Thus it is said. Second, the way the learned Panditas composed treatises on the commentaries of the Buddha's words. Second, the way the learned Panditas composed treatises on the commentaries of the Buddha's words is that, although the Dharma itself possesses natural splendor, it is difficult for ordinary people to understand, just like showing a mirror to a handsome man, it is to make these clearer.