Tibetan
སྤྱི་དོན་གསུམ་པ། བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྒྱ་གར་དུ་རྒྱས་ཚུལ། སྤྱི་དོན་གསུམ་པ། བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྒྱ་གར་དུ་རྒྱས་ཚུལ། སྤྱི་དོན་གསུམ་པ་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྒྱ་གར་དུ་རྒྱས་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང། གསང་སྔགས་བུའི་ཐེག་པའོ། །མཚན་ཉིད་རྒྱུའི་ཐེག་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་བསྡུ་བ་མཛད་ཚུལ་དང། མཁས་པ་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་ཚུལ། ཐེག་པ་གོང་འོག་གི་ཤན་དབྱེ་ཞིང་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་བསྡུ་བ་མཛད་ཚུལ། དང་པོ་བཀའ་བསྡུ་བ་མཛད་ཚུལ་ནི། དེ་ཡང་བཀའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གོང་གང་གི་ཡང་མ་ཆོད་ཅིང། མཐོ་ལ་གཉན་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འཁོར་རྣམས་ལ་མར་བཀའ་གསལ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན། །བཀའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་ཟག་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན། བཀའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་ཟག་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཀའ་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། ཞལ་ནས་གསུངས་པའི་བཀའ། རྗེས་སུ་གནང་བའི་བཀའ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའོ། །དང་པོ་ཞལ་ནས་གསུངས་ པའི་བཀའ་ནི། སྡུད་པའམ། མཚན་བརྗོད་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་སུ་གནང་བའི་བཀའ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཁར། ཀུན་དགའ་བོས་ཞུ་བ་བཞི་དྲིས་པའི་དུས་སུ། བཀའ་བསྡུ་བ་བྱེད་པའི་དུས་སུ། །འགོར་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན་དང། བར་དུ་དྲིས་ལན་དང། ཐ་མར་རྗེས་སུ་ཡིད་རངས་བ་བྲིས་ཤིག་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་གསུམ་སྟེ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའོ། །དེ་ལ་སྐུས་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྤྱི་བོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་བཞག་པས། རྣམ་གྲོལ་ཟླ་བ་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་བཤད་ནུས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུང་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། རབ་འབྱོར་ཁྱེད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་སྤོབས་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་པས། འཆད་ནུས་པའམ། དངོས་སུ་མཚོན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མོའུ་འགལ་གྱི་བུ་ལ། ཤཱཀྱའི་རིགས་རྒྱུད་ཤོད་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པས། མདོ་སྡེ་མངོན་པར་འཡྦུང་བ་བཤད་ནུས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། སྤྱན་རས་གཟིགས་བཤད་པ་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ཤཱ་རིའི་བུ་ཐན་པ་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ།
Chinese
总义三， 圣教在印度弘扬之方式。 总义三， 圣教在印度弘扬之方式。 总义三，圣教在印度弘扬之方式有二： 显宗因乘，与密宗果乘。 显宗因乘，初有三： 阿罗汉具法眼者等结集经藏之方式， 智者班智达等造论之方式， 上下乘之区分并阐述彼等之差别。 初， 阿罗汉具法眼者等结集经藏之方式。 初，结集经藏之方式者， 所谓“经”者，非任何之上所能及， 高而神圣， 因佛陀对眷属等清楚开示之故， 故名“经”； 因某大人物所说之故， 故名“经”； 乃某大人物所说也。 经分三： 口述之经， 随许之经， 加持之经。 初，口述之经者， 如结集， 或名号赞颂等。 随许之经， 佛陀示现涅槃时， 阿难提问四事之时， 结集经藏之时， 开头“如是我闻一时”等， 中间问答， 最后写上随喜等。 加持之经有三： 身、语、意之加持之经。 其中，身加持之经者， 如菩萨金刚藏之顶上， 佛陀以手加持， 从而能讲说《解脱月》及《十地经》等。 语加持者， 佛陀说：“善现，汝应从般若波罗蜜多中生起勇气”，从而能讲说， 或具体而言， 佛陀对目犍连之子说：“宣说释迦族谱”，从而能讲说《显现经》等。 意加持者， 如来入于三摩地， 加持观世音为说法者， 加持舍利子为听法者， 从而宣说《心经》等。
English
General Topic Three: How the Precious Doctrine Flourished in India. General Topic Three: How the Precious Doctrine Flourished in India. General Topic Three: How the Precious Doctrine Flourished in India has two aspects: the Vehicle of Characteristics and Causes, and the Vehicle of Secret Mantras and Results. The Vehicle of Characteristics and Causes has three parts: how the Arhats with the Eye of Dharma compiled the teachings; how the wise Panditas composed treatises; and distinguishing between the higher and lower vehicles and explaining their differences. First, how the Arhats with the Eye of Dharma compiled the teachings. First, the method of compiling the teachings is as follows: The term "teaching" (bka') means that it is not inferior to anything above it, and it is high and sacred. Because the Buddha clearly and openly spoke to the retinue, it is called "teaching." Because it was spoken by a great person, it is called "teaching." It was indeed spoken by a great person. There are three types of teachings: teachings spoken from the mouth, teachings of permission, and teachings of blessing. First, the teachings spoken from the mouth are like compilations or recitations of names. The teachings of permission are like when the Buddha was about to pass into complete Nirvana, and Ananda asked four questions, and at the time of compiling the teachings, the beginning was "Thus have I heard at one time," the middle was the questions and answers, and the end was writing down the approval. There are three types of teachings of blessing: blessings of body, speech, and mind. Among them, the teachings of blessing of the body are like when the Buddha placed his hand on the crown of the Bodhisattva Vajragarbha, and he was able to explain the Sutra of Liberation Moon and the Ten Bhumis. The blessing of speech is when the Buddha said, "Subhuti, you should be courageous from the Perfection of Wisdom," and he was able to explain it. Or, to be specific, when the Buddha said to Maudgalyayana's son, "Tell the lineage of the Shakyas," and he was able to explain the Sutra of Manifestation. The blessing of the mind is when the Tathagata entered into Samadhi and blessed Avalokiteshvara to be the speaker and Shariputra to be the listener, and then they explained the Heart Sutra.
Tibetan
།དེ་ལྟར་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཙམ་ན། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་བསྡུས་པ་དང། གཞུང་ཚིག་དང་ཡི་གེར་བཀོད་པ་མེད་དེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཁར་ཀུན་དགའ་བོ་བོས་ནས། ཀུན་དགའ་བོ་ང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྡེ་ སྣོད་གསུམ་དུ་སྡུས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་ཏེ། འོ་ན་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་དེ་སྐད་གསུངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཀུན་དགའ་བོ་ཐོས་པ་འཛིན་པའི་ཉེ་གནས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་དགུང་ལོ་ལྔ་བཅུ་བཞེས་ནས་ཉེ་གནས་གཅིག་འདོད་ནས་ཡོད་པ་ལ། མོའུ་འགལ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པས། ཉེ་གནས་བདག་ཅིག་གིས་བྱའམ་ཞུས་པས་མ་གནང་སྟེ། ཀུན་དགའ་བོ་ལ་སྤྱན་ཀྱིས་གཟིགས་པས། དེར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་ཉེ་གནས་གྱིས་བྱས་པས། བྱེ་མ་བཏུབ། ནན་ཏན་དུ་སྨྲས་ནས། རྩི་གསུམ་བཟུང་སྟེ་ཟས་ལྷག་མི་ཟ་བ། གོས་ལྷག་མི་གྱོན་པ་དང། ཅི་དྲིས་པའི་ལན་སྟེར་བ་དང་གསུམ་རྩིས་སུ་བཟུང་ནས། ཉེ་གནས་ལོ་ཉིས་ཤུ་རྩ་གཉིས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཀའ་བསྡུ་བ་དང་པོ་མཛད་ཚུལ། དེ་ལས་ཁྱད་པར་རམ། བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྡུ་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི། བཀའ་བསྡུ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས། བསྡུ་བ་དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་འདས་བའི་ཕྱིར། བཀའ་ཡི་བསྡུ་བ་དང་པོ་མཛད་དོ། །གནས་གང་དུ་བསྡུ་ཞེས་བགྲོས་པ་ལས། དེར་ཁ་ཅིག་ན་་རེ་རྩ་མཆོག་ཏུ་བྱ་ཟེར་བ་ལ། དེར་སྔོན་སངས་རྒྱས་འདས་པའི་ཤུལ་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་རྒྱུས་མེད་པ་ཀུན་གྱིས་དེ་ཡི་ལོ་རྒྱུས་ཐོས་ན་དེ་དག་མྱ་ངན་བྱེད་པ་དང། སེམས་གཡེང་བ་དང་སྙིང་མི་དགའ་ཟེར། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ཙ་ན་ཡུལ་ཉམས་དགའ་བྱ་བ་ཡོད་དོ། །དེ་ནི་སྟོན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བརྙེས་པ་དང། བཀྲ་ ཤིས་པའི་གནས་ཡིན་པས་དེར་བྱའམ། རུང་པ་དག་རྒྱལ་པོ་གསང་བའི་བྲག་ཕུག་ཏུ་རུང་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་ཡོད་བདག་མེད་བྱས་པས། འོ་ན་ཡུལ་མ་ག་དྷའི་ཐུབ་པ་ལུས་འཕགས་མོའི་གླིང་ན། སངས་རྒྱ་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་དད་པའི་རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲ་བྱ་བ་ཡོད་པས། དེ་ལ་སྦྱིན་བདག་བཅོལ་ལ་བཀའ་བསྡུ་བ་བྱའོ་བྱ་བ་ཡོད་པས། དེ་ལ་སྦྱིན་བདག་བཅོལ་ལ་བཀའ་བསྡུ་བ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ནས། ཀུན་དགའ་བོས་ལྗོངས་རྒྱུ་བཞིན་བཞུད། འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ལམ་དྲང་པོར་བཞུད་པས། རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲ་དང་འཕྲད་ནས། གར་འགྲོ་དྲིས་པ་དང། སངས་རྒྱས་ནི་འདས། ད་ཆོས་ཀྱི་བསྡུ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པས། དེར་རྒྱལ་པོ་གླང་པོ་ཆེའི་ཁ་ནས་ལྷུང་སྟེ་བརྒྱལ་ལོ། །དེ་ནས་བརྒྱལ་སངས་པ་དང་མ་འགགས་པས
Chinese
如此，导师涅槃之际，经律论三藏得以汇集，但当时既无经文，也未记录成文字，而是通过大乘佛法的加持来宣讲。之后，在涅槃之际，导师召见了阿难陀，说道：阿难陀，我涅槃后，务必将所有佛法汇集为三藏。那么，导师为何对阿难陀如此说呢？因为阿难陀是持戒多闻的第一侍者。当佛陀五旬之时，想要一位侍者，目犍连等人请求担任侍者，佛陀并未应允，而是用眼睛注视着阿难陀。于是，大家都让阿难陀担任侍者。阿难陀拒绝了，但经不住众人的恳求，最终答应了三个条件：不吃剩余的食物，不穿剩余的衣服，以及回答所有问题。阿难陀作为侍者长达二十二年。讲述了第一次结集佛经的方式，以及从那之中区分、特别汇集的方式。结集佛经有三种方式，而第一次结集是：因为佛陀已经涅槃，所以举行了第一次佛经结集。在何处结集呢？经过商议，一些人说应该在至尊之处进行。因为那是之前佛陀涅槃的地方，如果让不了解情况的人听到这个历史，他们会感到悲伤、心烦意乱和不悦。另一些人说，在菩提伽耶的悦意之地扎纳（梵文：Chanā）进行。因为那是导师证得法身和吉祥之地，所以应该在那里进行。还有人说，可以在国王的秘密石窟中进行，因为那里是合适的。在那里，有主者和无主者都这样认为。还有人说，在摩揭陀国的图帕（梵文：Thūpa）身形优美之洲，有一位信仰佛陀教法的国王，名叫阿阇世王，可以委托他作为施主来结集佛经。于是，阿难陀像游方僧一样行走，迦叶尊者笔直地走着，他们遇到了阿阇世王，国王问他们要去哪里。他们回答说：佛陀已经涅槃，现在正要结集佛法。这时，国王从象背上摔下来，昏了过去。醒来后，他没有停止
English
Thus, at the time of the Teacher's passing into Nirvana, the Tripitaka was compiled, but there were no texts or written words at that time. Instead, the Dharma of the Mahayana was taught through blessings. Then, at the time of passing into Nirvana, the Teacher summoned Ananda and said: Ananda, after I pass into Nirvana, be sure to compile all the Dharma into the Tripitaka. So, why did the Teacher say this to Ananda? Because Ananda was the foremost attendant who upheld the precepts and had great learning. When the Buddha was fifty years old, he wanted an attendant, and Maudgalyayana and others requested to serve as attendants, but the Buddha did not grant it. Instead, he looked at Ananda with his eyes. Then, everyone made Ananda the attendant. Ananda refused, but could not resist the pleas of the people, and finally agreed to three conditions: not to eat leftover food, not to wear leftover clothes, and to answer all questions. Ananda served as an attendant for twenty-two years. It tells the way the first council was conducted, and the way of distinguishing and especially collecting from it. There are three ways of collecting the scriptures, and the first collection is: Because the Buddha has passed away, the first collection of scriptures was held. Where to collect? After discussion, some people said that it should be done in the supreme place. Because that was the place where the Buddha had previously passed away, if people who did not know the situation heard this history, they would feel sad, upset, and unhappy. Others said that it should be done in the pleasant land of Chana (梵文：Chanā，梵文罗马拟音：Chanā，汉语字面意思：扎纳) in Bodh Gaya. Because that is the place where the Teacher attained the Dharmakaya and is an auspicious place, it should be done there. Others said that it could be done in the King's Secret Cave, because that is a suitable place. There, both those with and without owners thought so. Others said that in the land of Magadha, in the Isle of the Beautiful Body of Thūpa (梵文：Thūpa，梵文罗马拟音：Thūpa，汉语字面意思：窣堵波), there is a king named Ajatashatru who believes in the teachings of the Buddha, and he can be entrusted as the patron to collect the scriptures. So, Ananda walked like a wandering monk, and Kashyapa walked straight, and they met King Ajatashatru, and the king asked them where they were going. They replied: The Buddha has passed away, and now we are going to collect the Dharma. At this time, the king fell from the back of an elephant and fainted. After waking up, he did not stop