Tibetan
མ་པ་དང་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དུ་འདོད་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་སྒྲ་ཐོས་པའི་དུས་ན་སྒྲ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་སྐྱེའི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ལྟར། ཡུལ་གང་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཤེས་པ་སྐྱེའི་གཞན་མི་སྐྱེ་བས། རྣམ་པའི་གྲངས་ཇི་སྙེད་པའི་ཤེས་པ་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའང་ཤེས་པ་ལས་བྱུང་ལ། དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པའང་སེམས་ལས་བྱུང་བས། སྒོ་ང་བཀས་པ་ལྟར་རྣམ་པ་དང་ཤེས་པ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སེམས་གཅིག་ལ་ཤར་བ་སྟེ། ད་ལྟ་ཡུལ་འཛིན་པ་ན་ཕྱི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་ནང་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་ཤར་བ་ཡང༌། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང༌། རང་རིག་པ་གཅིག་པུ་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་སྒོ་ང་བཀས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་ཕྱི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་དེའི་ཚེ་○ཕའཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་བྱུང་དུས་རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་རྟོག་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་ཕྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང༌། ནང་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་ཤེས་ཏེ། མཁར་གྱི་ནང་ན་སྤྲེའུ་ཅིག་འཇུག་པ་མྱུར་བས། གློ་སྐར་བཞིར་སྐེ་རིབ་རིབ་བྱུང་ནས་བལྟ་བ་ལྟར། སྒོ་ལྔ་ལ་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་ཞུགས་ནས་ཡུལ་རིག་པའོ། །རིག་དུས་ནའང་རྣམ་པ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་སེམས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ཐ་མི་དད་དེ། རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་འཛིན་བྱེད་རང་དུ་སྣང་བ་གཉིས་ཀ་ཡང་གཉིད་གཅིག་གི་ཤེས་པར་ཐ་མི་དད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་རྣམ་རྫུན་པ་ནི། ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་སྣང་བའི་བག་ཆགས་རྫུན་པ་བ་ཡིན་གྱི། ཤེས་པར་བདེན་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་རྫུན་པ་བས་གཞལ་གྱི། མྱོང་བ་བདེན་པ་བས་གཞལ་བ་ནི་མེད་དེ། ཡུལ་ཤེས་གཉིས་ཀ་ཡང་འཁྲུལ་སྣང་རྫུན་པ་བའི་རང་བཞིན་ཙམ་དུ་འདོད་དོ། །འདི་ལ་དབྱེ་ན་དྲི་བཅས་རྫུན་པ་བར་འདོད་པ་དང༌། དྲི་མེད་དག་པ་བར་འདོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ད་ལྟའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དང༌། དེ་འཇལ་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་བློའི་དྲི་མ་ཉིད་སྣང་བ་ཙམ་ལས། དོན་དམ་པར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་ཀྱི། རྣམ་ཤེས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལྷག་མ་མེད་པ་ནི། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དེ། དྲི་མ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ།
Chinese
关于认为显现和各种各样的意识是无二的，有三种观点。第一种是，听到声音的时候，只产生执取声音的意识，就像不产生执取色等事物的意识一样。对于所缘的境，只产生该境的意识，不产生其他的意识。因此，他们认为有多少种显现，就有多少种意识。第二种是，外境显现为各种各样，也是从意识产生的，执取它的意识也是从心产生的。就像鸡蛋破裂一样，显现和意识，所缘和能缘，在一个心中显现。现在执取境的时候，外境的显现的意识和一个内在的执取者的意识显现，虽然由于无始以来的习气而显现为二，但除了自证之外，没有其他的成立，就像鸡蛋破裂一样。如果这样，外境的显现的意识和一个执取它的意识产生的时候，不是同时产生两个分别念吗？不会的，因为显现的意识是无分别的。第三种是，外境的显现虽然显现为各种各样，但由一个内在的执取者的意识来认知。就像猴子在城堡里快速移动，在四个角落里模糊地观看一样，一个意识进入五个门，从而认知境。在认知的时候，显现和意识两者都与一个心的自性无有差别，就像梦中的显现和执取者显现为自己一样，两者与一个睡眠的意识无有差别。第二种是显现是虚假的。在外境的显现上，对于意识来说，显现为错误的习气是虚假的，但对于意识来说，不是真实的。衡量它的意识也是用虚假来衡量的，没有用真实的体验来衡量的。境和意识两者都被认为是虚假显现的自性。如果对此进行分类，则有两种观点：认为是有垢染的虚假和认为是无垢染的清净。第一种是，现在显现为各种各样的显现，以及衡量它的意识，两者都只是心的垢染的显现，实际上只有无二的智慧界的功德，没有成立为任何的识。佛的无余法身是无二的智慧，是无垢染的真如。
English
Regarding the view that appearances and various consciousnesses are non-dual, there are three perspectives. The first is that when hearing a sound, only the consciousness that grasps the sound arises, just as the consciousness that grasps forms and other things does not arise. For the object of focus, only the consciousness of that object arises, and no other consciousness arises. Therefore, they believe that there are as many consciousnesses as there are appearances. The second is that external appearances appear in various ways, but they also arise from consciousness, and the consciousness that grasps them also arises from the mind. Just like a cracked egg, appearances and consciousness, object and subject, appear in one mind. Now, when grasping an object, the consciousness of the external appearance and one internal grasping consciousness appear, although they appear as two due to beginningless habits, but there is no establishment other than self-awareness, just like a cracked egg. If so, when the consciousness of the external appearance and one consciousness that grasps it arise, do not two conceptual thoughts arise simultaneously? No, because the consciousness of appearance is non-conceptual. The third is that although the appearances of external objects appear in various ways, they are known by one internal grasping consciousness. Just like a monkey moving quickly in a castle, looking dimly at the four corners, one consciousness enters the five gates, thereby cognizing the object. At the time of cognition, both appearance and consciousness are non-different in the nature of one mind, just as the appearance in a dream and the grasper appear as oneself, both are non-different from the consciousness of one sleep. The second is that appearances are false. On the appearance of external objects, for consciousness, the habit of appearing as erroneous is false, but for consciousness, it is not true. The consciousness that measures it is also measured by falsehood, and there is no measurement by true experience. Both object and consciousness are considered to be merely the nature of false appearances. If this is classified, there are two views: the view that it is defiled falsehood and the view that it is undefiled purity. The first is that the various appearances that appear now, and the consciousness that measures them, are both merely the appearance of the mind's defilements, but in reality there is only the merit of the non-dual wisdom realm, and nothing is established as consciousness. The Buddha's non-residual Dharmakaya is non-dual wisdom, which is the undefiled Suchness.