Tibetan
གནས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ཤེས་དུས་ཕྱིར་སྣང་བ་རང་སྣང་ཟང་ཐལ་དུ་ཤེས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱི་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པར་ཤེས་ལ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚད་རྣམས་ཤེས་པས་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །རབ་ནི་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་དཀའ་བའི་དགོངས་པ་མ་བཙལ་རང་ལས་རྙེད་པས་ཆེས་འཕགས་རྩེ་མོར་གྱུར་ཞེས་པའོ། །ཡེ་ནས་རང་ལ་ཡོད་པའི་ནོར་བུ་རྙེད་པས་རང་ཞེས་བྱ། རང་ཤར་འགག་མེད་དུ་བྱུང་བས་བྱུང་ཞེས་བྱ། ཆོས་རྣམས་གསལ་བར་ཤེས་པས་སྒྲོན་ཞེས་བྱ། རང་སྣང་རང་ངོར་རིག་པས་ཁྱབ་○ཕཅིང་ཤེས་པས་མ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཤེས་པས་དངོས་དང་དངོས་མེད་པའི། །སྣང་བ་ཀུན་ལ་རབ་ཞུགས་ནས། །སྤྱི་ཡི་དོན་རྣམས་ཤེས་པ་དང༌། །མ་བཙལ་བཞག་པའི་གདེང་རྙེད་དེ། །རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཚད་རྣམས་ཤེས། །རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་སྐུ་ནི། །སུས་མ་རྙེད་པ་རང་རིག་པས། །ཀུན་ལས་ཁྱད་འཕགས་རབ་ཏུ་སྣང༌། །གཞན་གྱིས་དཔྱད་པའི་གནས་མེད་པས། །རང་ཤར་ཡེ་ནས་དག་པའི་ཡུམ། །གཞན་གྱི་ཡུལ་མིན་རང་ཞེས་བྱ། །བྱས་པས་འདི་དོན་རྙེད་པ་མེད། །སུ་ལ་རེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཡེ་ནས་རང་སྣང་བྱུང་ཞེས་བྱ། །སྒྲོན་མས་ཆོས་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀུན། །གཉིས་སུ་མེད་པར་སྣང་བར་བྱེད། །མས་ནི་རང་ངོ་ཁྱབ་པས་སོ། །ཞེས་པ་དང༌། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། དཔེར་ན་སྲེག་བྱེད་སྒྲོན་མེ་ལྟར། །ཤེས་པས་ཆོས་རྣམས་ཅིག་ཅར་རྟོགས། །རབ་ནི་ཀུན་གྱི་རྩེ་མོར་གྱུར། །རང་ནི་གཞན་ལྟོས་ཆོས་དང་བྲལ། །བྱུང་བས་མ་བཀག་ལྷུག་པར་སྣང༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་དབྱེ་ན་ལྔ་ལས། གཞི་གནས་རང་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ནི། ནང་གནས་རིག་པའི་མཁྱེན་ཆ་སྟེ་འཆར་གཞི་དང་རྟེན་དུ་གནས་པའོ། སྣང་བ་ཅེར་འཛིན་གྱི་ཤེས་རབ་ནི། །དབྱིངས་རིག་གཉིས་མེད་ཟུང་འཇུག་གི་རང་དུས་རང་གསལ་དྲི་མེད་དག་པས་དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་སྐྱེལ་བར་བྱེད་པའོ། །དྲན་པ་འགག་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི། ○ཕཤར་རིས་མེད་དུ་མར་ཤར་ཡང༌། གྲོལ་རང་ངོ་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའོ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ནི། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རང་དང་སྤྱིའི་རྣམ་པ་དང༌། མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་མ་འདྲེས་པར་ཤེས་པའོ། །འཇུག་བྱེད་རྣམ་གསུམ་གྱི་ཤེས་རབ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་བར་དོ་འདིར་ཐོས་པས་གཏན་ལ་འབེབས། བསམ་པས་ངེས་པར་བྱེད། སྒོམ་པས་རོ་མྱོང་བས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པ་སྟེ། ཚིག་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དབྱེ་བ་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིན་ཏེ། །གཞི་གནས་རང་བྱུང་ཤེས་རབ་ཀྱྀས། །ལུས་སོགས
Chinese
了知自生处之意，则知外显现为自显现，通彻无碍。了知一切法总为空性且无我。了知自己本有智慧的量，故称为“知”。殊胜者，不需寻觅，自得难解之意，故称最为超胜，已达顶峰。因寻得本自具有之宝珠，故称“自”。因自显现无有止息，故称“生”。因明晰了知诸法，故称“灯”。因自显现于自面而周遍，故称“母”。又，于彼（经文）中说：以“知”能遍入有实与无实之 一切显现中，并了知总义，不需寻觅而得坚定之把握，了知自己本有智慧的量。自性清净之法身，无人能寻得，唯自证知，故于一切中超胜显现。因无有他者可评判之处，故称自生本初清净之母。非为他者之境，故称“自”。非由造作而得此义，因不依赖于任何者，故称本初自显现为“生”。灯能使一切法性，显现为无二。母，则以自面而周遍。如是说。又，《珍珠鬘》中说：譬如焚烧之灯火，以“知”能一时了知诸法。“殊胜”乃一切之顶峰。“自”则远离他缘之法。“生”则无有阻碍，任运显现。如是说。 第三，若分则有五：基位自生之智慧，乃内住觉性之明分，为计划和所依。显现执持之智慧，乃界智无二双运之自时自明，以无垢清净，将意送入法性中。忆念无断之智慧，虽于显现中无有分别地显现，然解脱于自面，汇集于一法性中。个别了知之智慧，对于法与有法，自相与共相，体相等等，如其所显现般不混淆地了知。入行三相之智慧，于自性中阴此间，以听闻而定，以思维而决定，以禅修而品尝，从而 निश्चित निर्याण（藏文，梵文天城体，nirṇaya，梵文罗马拟音，决定）从轮回中解脱，即为了解词义。又，于彼（经文）中说：分类有五种，以基位自生智慧，身等
English
When one knows the meaning of the spontaneously arisen state, one knows that outer appearances are self-appearances, transparent and unobstructed. One knows that all dharmas are generally empty and without self. Knowing the measure of one's own innate wisdom is called "knowing." The excellent one, without seeking, finds the difficult-to-understand meaning from within himself, so he is called the most excellent, having reached the peak. Because one finds the jewel that is inherently present, it is called "self." Because self-arising occurs without cessation, it is called "arising." Because one clearly knows all dharmas, it is called "lamp." Because self-appearance pervades one's own face, it is called "mother." Furthermore, it is said in that (text): With "knowing," one thoroughly enters into all appearances, both real and unreal, and knows the general meaning. Without seeking, one finds firm assurance, and knows the measure of one's own innate wisdom. The Dharmakaya, pure in its own nature, is not found by anyone, but is self-realized. Therefore, it appears supremely excellent among all. Because there is no place for others to judge, it is called the self-arisen, primordially pure mother. It is not the object of others, so it is called "self." This meaning is not found through effort. Because it does not rely on anyone, it is called the primordially self-arisen "arising." The lamp makes all dharmata appear as non-dual. The mother pervades with her own face. Thus it is said. Also, in the Garland of Pearls, it is said: Just as a burning lamp, with "knowing," one understands all dharmas simultaneously. "Excellent" is the peak of all. "Self" is separate from dharmas dependent on others. "Arising" appears unhindered and freely. Thus it is said. Third, if divided, there are five: The wisdom of the ground-state self-arisen is the clarity of inner awareness, which is the basis and support. The wisdom of holding onto appearances is the self-luminous, stainless purity of the union of space and wisdom, which sends the intention into dharmata. The wisdom of uninterrupted memory, although appearing without distinction in appearances, is liberated in its own face and gathered into one dharmata. The wisdom of individual discernment knows dharmas and entities, self-characteristics and general characteristics, defining characteristics, etc., as they appear, without confusion. The wisdom of the three modes of entry: in this bardo of nature, one establishes certainty through hearing, determines through thinking, and experiences the taste through meditation, thereby निश्चित निर्याण（藏文，梵文天城体，nirṇaya，梵文罗马拟音，certain departure）releasing from samsara, which is to understand the meaning of words. Again, it is said in that (text): There are five types of divisions. With the ground-state self-arisen wisdom, body, etc.
Tibetan
་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་རྣམས་བྱེད། །སྣང་བ་ཅེར་འཛིན་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །དབྱིངས་དང་རིག་པའི་འདུན་ས་འཛིན། །དྲན་པ་འགག་མེད་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་ཡུལ་རྣམས་སྡུད། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འབྱེད། །འཇུག་བྱེད་རྣམ་གསུམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །རང་བཞིན་བར་དོར་གཏན་ལ་འབེབས། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་མཚན་ཉིད་ནི། ཡུལ་སྣང་བས་བསྡུས་པའི་ཆོས་དང༌། ཡུལ་ཅན་རིག་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་འདིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སྣང་དང་མི་སྣང་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །རང་བཞིན་མེད་པར་སུས་ཤེས་པ། །འདི་ནི་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་དང༌། སྡུད་པར། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་གྱུར་པ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ཅེས་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་འཆར་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནི། དབང་པོ་ལྔ་སྟེ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་འཇལ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ་དེའི་སྒོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་སྣ་ནས་དྲན་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྟ་མེ་རླུང་རྒྱུ་བས་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མེ་རླུང་ཤེས་རབ་ཀྱི་གདངས་མེ་སྟག་ལྟ་བུ་མཚན་མོ་○ཕསྦྲིད་པ་བྱུང་དུས་འཆར་བས་ཤེས་སོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། འཆར་བྱེད་སྒོ་ནི་དབང་པོ་ལྔ། །ཁྱད་པར་སྣ་ནས་འཆར་བར་བྱེད། །དེ་རྟགས་མཚན་མོའི་དུས་ཉིད་དུ། །གློ་དང་སྦྲིད་པ་དྲག་པོ་དང༌། །ཤིན་ཏུ་གློ་དྲག་ལུས་པའི་ཚེ། །དམར་ལ་གདང་○བབའི་འོད་ཟེར་ནི། །མེ་སྟག་བཞིན་དུ་རྣམ་འཕྲོས་པས། །དེ་ཡི་ཚད་དང་རྟགས་དེ་ཡིས། །འཆར་བར་བྱེད་པའི་སྒོ་ངོས་ཟིན། །ཅེས་སོ། །དྲུག་པ་གནས་ནི། ཙིཏྟ་ན་ཁྱད་པར་ཆེན་པོའི་རྩ་བཞི་ལ་རིག་པའི་ཡེ་གདངས་རླུང་གིས་བཟུང་ནས་ཕྱིར་མ་འཕྲོས་ནང་ན་རང་གནས་མི་གསལ་བ་ཙམ་ལས། ལས་རླུང་གིས་ཕྱིར་རྩ་ལ་བསྐྱོད་པས་ཡུལ་རིག་པར་ཤར་རོ། །དེའང་མིང་གཞི་འདུས་པའི་ཡེ་གདངས་ལ་གནས་པ་ནི། འབྱུང་བ། ཤེས་པ། ཡེ་ཤེས་རིག་པ་བཞིའི་ཡེ་གདངས་སུ་གནས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྩ་བཞི་ནས། །འགྱུ་དང་འགུལ་དང་འཕྲིག་པ་དང༌། །མེ་སྟག་ཡར་བའི་མཚན་ཉིད་དུ། །ལྔ་ ཤེས་རབ་བཞི་རྩ་ལས་ནས་ཀྱི་རླུང་དང་བཅས། །ཤེས་པ་གསལ་གསལ་རིག་རིག་པོ། །ཤེས་རབ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ། །རོ་མ་རྐྱང་མ་ཀུན་འདར་མ། །ཤེལ་སྦུག་ཁོང་པ་སྟོང་པའི་ནང༌། །གསལ་བ་ཤེས་རབ་ཆེན་པོར་བཞུགས། །མིང་གཞི་འདུས་པའི་ཡེ་གདངས་སུ། །ཐམས་ཅད་འབྱེད་པའི་ངོ་བོར་ནི། །ཡེ་ནས་ལུས་ཀྱི་ཆ་ལ་
Chinese
行持正法的所依。 以明晰之慧， 执持界与觉性之会合处。 以无间断之慧， 汇集诸境之专注识。 以个别分析之慧， 区分共相与自相。 以三种入行之慧， 确立自性于中阴。 如是。 第四，体性是： 知晓由境显现所摄之法，与由有境觉性所摄之法皆无自性，是此之体性。 如彼经云： 显现与不显现，一切诸法， 谁知无自性， 此乃彼之体性。 如是说。 摄集中说： 诸法无自性，若能完全了知， 此即称为殊胜之般若波罗蜜多。 如是宣说。 第五，生起之门是： 五根，即根识衡量对境是智慧，故是其门。 特别是从鼻而来的忆念，是智慧之马，因火风运行之故。 如火星般的火风智慧之声，于夜晚喷嚏发生时显现而知晓。 又，彼经云： 生起之门乃五根， 特别是从鼻而生起。 彼之征象于夜晚时， 剧烈咳嗽与喷嚏， 极度咳嗽剧烈之时， 红色闪耀之光芒， 如火星般四射， 以彼之量度与征象， 辨识生起之门。 如是说。 第六，处所是： 在心间四大特殊之脉中，觉性之本声被风所持，不向外散发，仅于内自处不明显而已。 由业风向外于脉中运行，故境显现于觉性中。 彼亦安住于名基聚集之本声中，即安住于地、水、火、风、识、智慧、本觉四者之本声中。 彼经云： 从生起之四脉中， 以流动、摇动、颤动， 如火星上升之相， 五（智慧四脉与风相连）， 觉性清晰明了， 乃诸智慧之自性。 罗玛、嘉玛皆颤动， 玻璃管内空空荡荡， 明亮之大智慧安住其中。 于名基聚集之本声中， 以辨别一切之体性， 从一开始就在身体的部位上
English
One performs the supports of the Dharma. With the wisdom of clear perception, one holds the meeting place of the realm and awareness. With the wisdom of uninterrupted mindfulness, one gathers all objects into a single-pointed consciousness. With the wisdom of individual discrimination, one distinguishes between the general and the specific characteristics. With the wisdom of the three entrances, one establishes the nature in the bardo. Thus it is. Fourth, the characteristic is: Knowing that the dharmas gathered by the appearance of objects and the dharmas gathered by the awareness of the subject are without inherent existence is the characteristic of this. As it says in that very text: All dharmas, appearing and not appearing, whoever knows them to be without inherent existence, this is its characteristic. Thus it says. In the summary, it says: If one fully knows that all dharmas are without inherent existence, this is called the supreme perfection of wisdom. Thus it is said. Fifth, the door of arising is: The five senses, that is, the consciousness of the senses measuring objects, is wisdom, and therefore it is its door. In particular, the memory from the nose is the horse of wisdom, because the fire-wind moves. The sound of the fire-wind wisdom, like a spark, is known to arise when sneezing occurs at night. Also, that very text says: The door of arising is the five senses, especially arising from the nose. Its sign is at night, with violent coughing and sneezing, when coughing is very violent, a red and radiant light shines forth like a spark, scattering in all directions. By its measure and sign, one recognizes the door of arising. Thus it is said. Sixth, the place is: In the four special channels in the heart, the original sound of awareness is held by the wind and does not radiate outward, but remains within, only not clearly visible. Because the karma-wind moves outward in the channels, objects appear in awareness. It also abides in the original sound of the gathering of names, that is, it abides in the original sound of the four elements, consciousness, wisdom, and innate awareness. That very text says: From the four channels of arising, with flowing, shaking, and trembling, in the nature of a spark rising upward, five (the four wisdom channels connected with the wind), awareness is clear and distinct, it is the nature of all wisdoms. Roma and Kyangma all tremble, inside the empty glass tube, bright great wisdom abides. In the original sound of the gathering of names, with the nature of distinguishing all, from the beginning in the part of the body