Tibetan
པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཀླས་པར་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྣང་བ་ཇི་ཙམ་པ་དེ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དོན་གསུམ་པ་མ་རིག་པ་སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་ཚུལ་ནི། ཐོག་མའི་གཞི་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང༌། གཞི་སྣང་དུ་ཤར་དུས་རང་ངོ་མ་རིག་པའི་ཤེས་པ་ལུང་མ་བསྟན་མ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཅན་དེས། གཞི་སྣང་ལ་རིས་སུ་བཅད་པས་སེམས་ཅན་དུ་འཁྲུལ་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཁྱད་པར་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ལས། །ཡོད་དང་མེད་པ་གཉིས་བྱུང་སྟེ། །སྤྱི་ས་འཁྲུལ་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། །མ་རིག་ཉིད་དང་སྦགས་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་བྱ་ཉིད་ཀྱང་དྲི་མར་སྣང༌། །ཞེས་པ་དང༌། ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །གློ་བུར་སེམས་ཅན་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབ། །མ་འཁྲུལ་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང༌། །བློ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང༌། །རྒྱུ་རྐྱེན་དང་བཅས་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་པ་དང༌། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་གི་རྒྱུད་ལས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། གཞི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཅིར་ཡང་འཁྲུལ་ལོ། །གཞི་དེ་ངོ་བོ་སྟོང་པ། རང་བཞིན་གྱིས་གསལ་བ། ཐུགས་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་རིག་པའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་བྲེང་ཙམ་ཅིག་འགྱུས་པ་ལས། ཤེས་པ་དམུན་པོ་ཕ་གི་ལས་ང་བྱུང་ངམ། ང་ལས་ཕ་གི་བྱུང་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་ལོ། །མ་རིག་པ་དེ་གཞི་ལ་མེད་དེ་ཉམས་སམ་རྣམ་པ་○ཕལ་ཡོད་དོ། །རྣམ་པ་ལས་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞི་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ཡང་གཞི་འོད་ཁྱིམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། མ་རིག་པ་དངོས་སོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་སོང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་དུས་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རང་གིས་གཞི་ཡིན་པ་ལ་རང་གིས་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་དུ་བྱུང་ངོ༌། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་ལས་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་གཞི་སྣང་ལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བྱུང་དུས། རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་ཆ་ལས། རྐྱེན་བཞིའི་དམིགས་པ་མ་དག་པས་འཁྲུལ་ལོ། །ཚུལ་དེ་དག་བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། དེ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ཡིས་འཁྲུལ་ཏེ། ཐ་མ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ལ་ཐུག་གོ །རྒྱུ་དམིགས་པ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས། འབྲས
Chinese
那是法界和虚空无边无际，众生和佛陀的显现也是如此。第三个意思是无明众生的迷乱方式：虽然最初的基没有迷乱，但当基显现时，不认识自己本性的无明之识，即无记无明之根，将基显现划分为界限，从而迷乱成众生。如《牟提伽经》中说：从大殊胜的显现中，产生了有和没有两种。总地来说，叫做迷乱之基，因为与无明本身相混杂，所知本身也显现为垢染。又说：法身犹如虚空，忽然众生被云遮蔽。没有迷乱的法性，在心中也显现为迷乱的方式。具有因缘的刹那。又如《金刚萨埵心镜续》中说：三界的一切众生，都是从什么也不是的基中迷乱出来的。那个基的自性是空性，自性是光明，具有慈悲，能够显现于众生。在那个基上，产生了执着的意识，从无明的部分产生了一点点的摇动，仅仅产生了“是从那个昏暗的意识中产生了我呢？还是从我产生了那个昏暗的意识呢？”这样的意识，就迷乱了。那个无明不在基上，而是在经验或现象上。从现象中产生了四种缘。也就是，基以光圈的方式存在，叫做因缘，也就是真正的无明。对它进行分别思索，叫做增上缘。把它执着为所缘，叫做所缘缘，比如在镜子里显现人的面容。这三者同时存在，叫做等无间缘。它自己是基，但自己不认识自己，迷乱后就形成了三界轮回。从那以后，烦恼变得粗大，众生的形相也变得各不相同。从那样的基中迷乱，是这样说的。也就是，当基显现时，产生了分别的意识，从作为因的同一个自性的无明不认识自己的部分中，由于四种缘的所缘不纯净而迷乱。这些方式在《吉祥庄严》中说：也是由四种缘而迷乱，最终也归结于四种缘。从执着因作为所缘的缘中，果
English
That is, the Dharmadhatu and the expanse of the sky are boundless, and the appearances of sentient beings and Buddhas are just as vast. The third meaning is the way sentient beings are deluded by ignorance: Although there is no delusion in the original ground, when the ground appears, the consciousness of ignorance that does not recognize its own nature, that is, the root of unindicated ignorance, divides the ground appearance into boundaries, thus deluding into sentient beings. As it says in the Garland of Pearls: From the appearance of great distinction, the two, existence and non-existence, arise. Generally speaking, it is called the basis of delusion, because it is mixed with ignorance itself, and knowledge itself also appears as defilement. It also says: The Dharmakaya is like the sky, suddenly sentient beings are obscured by clouds. The nature of non-delusion also appears in the mind as a way of delusion. A momentary instant with causes and conditions. It also says in the Vajrasattva Heart Mirror Tantra: All these sentient beings of the three realms are deluded from a ground that is nothing at all. That ground is empty in essence, clear by nature, compassionate, and able to appear to sentient beings. On that ground, the consciousness of grasping arises, and a slight tremor arises from the part of ignorance. Merely the consciousness arises, thinking, "Did I arise from that dark consciousness? Or did that dark consciousness arise from me?" Just by that, it is deluded. That ignorance is not on the ground, but in experience or phenomena. From phenomena, four conditions arise. That is, the ground exists in the form of a halo, called the causal condition, which is true ignorance. To analyze and contemplate it is called the dominant condition. To grasp it as an object is called the objective condition, like showing a person's face in a mirror. These three exist simultaneously, called the immediate condition. It is itself the ground, but it does not recognize itself, and after being deluded, the cycle of the three realms is formed. From then on, the afflictions become coarse, and the forms of sentient beings become different. It is said that delusion arises from such a ground. That is, when the ground appears, a discriminating consciousness arises, and from the part of ignorance that does not recognize its own nature, which is the same self as the cause, delusion arises because the objects of the four conditions are impure. These ways are described in Auspicious and Beautiful: It is also deluded by the four conditions, and ultimately it comes down to the four conditions. From the condition of grasping the cause as an object, the result
Tibetan
་བུ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུར་འཁྲུལ། བདག་པོ་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ། དམིགས་པ་བློ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་འབྲས་བུ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནི་གསང་སྔགས་གཞིའི་འཁྲུལ་ལུགས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཐབས་ལ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་རང་ཀ་མ་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་ངོ༌། །མ་རིག་པ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང་བཅས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་དུ་མ་སྡུད་པའོ། །རྐྱེན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་གྱིས་འབྱམས་པའོ། །དེ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་གའུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་ལས། གཞི་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བ་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དུ་མའི་རྗེས་དུ་འབྲངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རྟོགས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྣང་བ་མ་འགྱུར་ཀྱང༌། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་འགྱུར་འགྱུར་ལྟར་བྱུང་བའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང༌། སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའོ། །ཐ་མ་རང་གི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་གྱི་གཞི་ལ་བཟློག་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལ་བདག་པོར་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན། རང་རིག་པའི་འབྲས་བུ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས། རྒྱུ་ཉིད་ལྟོས་ཅན་དུ་བཟུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་སྟོང་པར་ནི་མ་ཤེས། དམིགས་པ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པ་རང་ངོའི་རྐྱེན། དུས་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་རང་བྱུང་བར་མ་ཤེས། དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་ནས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་རིག་པ་གསུམ་སྟེ། རང་ངོ་མ་རིག་པའི་ཆ་ཙམ་ལས། གཟུང་འཛིན་དུ་མ་སྐྱེས་པས་དོན་གྱིས་མ་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འཁྲུལ་པར་སོང་སྟེ། མིང་མེད་མིང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་ནི་རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པའོ། །དེ་ཉིད་ངོ་མ་ཤེས་ཙམ་ལྡོག་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་སྟེ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་སྣང་ཆར་བྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་འོད་སྣང་ལ་བློས་གཉིས་སྣང་ཙམ་དུ་ཕྱེ་བའི་ཆ་ནས་མིང་དོན་བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་ཆར་སོང་བས་ཀུན་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་དེ་ལ་རྐྱེན་ནི་བཞི་སྟེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་དེ་ལྟར་མ་རིག་པ་གསུམ་འདུས་པས་བྱས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་གཟུགས་དང་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་ལ་བྱད་རང་ཆས་སུ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་མེ་ལོང་དང་འདྲ་བར་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཤར་བ་དང
Chinese
于种种之子而迷乱。以执著于有主之境之因，而于种种名相迷乱。以执著于有心之对境之因，而于无有结果之处迷乱。以紧随执著之因，而于种种显现迷乱。此乃密咒基之大迷乱之理。彼亦显现之方便，以无明之因，与自性俱生而显现。彼无明亦与五根本烦恼俱生，而聚集众多分别之聚。与无量千之因俱生，与众多显现方式俱生，为显现方式所遍布。彼亦任运珍宝之嘎乌之安住方式之显现未止息，基未变而显现变，随逐于众多境，而于一切生起觉受。法身之显现虽未变，然于迷乱之显现似有变动而生起。金刚萨埵虽无迷乱，然为众生示现迷乱之相。最终，自之显现回遮于自因之基。未知二取之显现为自生，以执迷乱为我所，故为我所之因。未知自明之果为自生，以执因本身为有待，故为因之因。未识境与识为空性，以执对境为境，故为对境自性之因。未识待时而光明自生，于非彼而执彼之识生起，故称相似之紧随因。彼亦初时迷乱之因有三，仅为不识自性之分，未生起能取所取，故称于义未迷乱，彼已成迷乱，如无名变为有名一般，乃因自性唯一之无明。仅是不识彼，反转，彼为俱生之无明，乃轮回涅槃二者之显现分。如是，于境光明之显现，以心仅分为二取之分，于名义执著为我之分已成，故称遍计所执之无明。如是之因，其缘有四，因之缘如是为三无明聚集所作，如士夫具足形体与肢分，而于身自然生起一般。彼中，对境之缘如镜一般，显现于外境，且
English
It is confused for the cause of various offspring. Due to the cause of clinging to the possessor as the object, it is confused into various names. Due to the cause of clinging to the object as the intelligent one, it is confused into having no end in the result. Due to the cause of the immediately preceding clinging, it is confused into various appearances. This is the great confusion of the basis of secret mantra. Moreover, the means of appearance is that the cause of ignorance appears together with its own inherent nature. That ignorance also gathers many collections of thoughts together with the five root afflictions. It is accompanied by thousands of causes, accompanied by many ways of appearing, and pervaded by ways of appearing. Moreover, from the unceasing appearance of the state of the spontaneously accomplished precious amulet box, the basis does not change, but the appearance changes, following after many objects, and realization arises in everything. Although the appearance of the Dharmakaya does not change, it seems to change in the appearance of confusion. Although Vajrasattva does not have confusion, he shows the manner of confusion to sentient beings. Finally, one's own appearance is turned back to the basis of one's own cause. Not knowing that the appearance of non-duality arises by itself, clinging to confusion as the owner is the cause of the owner. Not knowing that the fruit of self-awareness arises by itself, clinging to the cause itself as dependent is the cause of the cause. Not knowing that objects and consciousness are empty, clinging to the object as an object is the cause of the object's own nature. Not knowing that light arises spontaneously in dependence on time, the consciousness that grasps what is not that arises, and thus the similar is called the immediately preceding cause. Moreover, at first there are three causes of confusion, only a part of not knowing one's own nature. Since grasping and being grasped have not arisen, it is said that there is no confusion in meaning, but that has become confusion. Like something without a name becoming a name, it is the ignorance of the single nature of the cause. Just not knowing that, reversing it, is the co-emergent ignorance, which is the appearance of both samsara and nirvana. Thus, in the appearance of the light of objects, dividing it with the mind into just the appearance of duality, it has become the part of conceiving self in name and meaning, and is therefore called the ignorance of complete imputation. Such a cause has four conditions. The condition of the cause is made by the gathering of the three ignorances, like a person with form and limbs naturally arising with adornment. From that, the condition of the object is like a mirror, appearing to external objects, and