Tibetan
ཕཔ་རང་ངོར་གནས་པ་ལ། །དྲན་བྱེད་འཕོ་བ་མེད་པར་སྣང༌། །བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པར་གནས་པ་ལ། །འབད་དེ་བློ་ཡི་རྣམ་པར་སྣང༌། །ཅི་ཡི་ངོ་བོར་གནས་པ་ལ། །གང་སྣང་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང༌། །ཁྲ་བོ་དག་ཏུ་གནས་པ་ལ། །སྣ་ཚོགས་སོ་སོའི་ཚུལ་དུ་སྣང༌། །ཀ་ནས་དག་པར་གནས་པ་ལ། །དྲི་མ་ཡེ་ནས་མེད་པར་སྣང༌། །འདི་ཀུན་བློ་ཡི་རིམ་པ་ལས། །རང་ངོ་ཀ་ནས་དག་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་མཐར་འཛིན་གྱི་གཞི་བདུན་སྐྱོན་ཅན་དུ་བསྟན་པ་ནི། ལོང་བ་བདུན་གྱིས་གླང་པོ་ཆེ་བརྗོད་པ་ལྟར། རིག་པའི་ཕྱོགས་རེ་རྟོགས་པའི་ཆ་ལ་ཞེན་པའི་ཁས་ལེན་གཏིང་ཚུགས་པ་རེ་བཅས་ནས་འདོད་པས། དེ་དག་དགག་པ་ལ་དོན་བདུན་ལས། དང་པོ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དགག་པ་ལ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གནས་ལུགས། རྒྱ་གར་ཡང་མ་ཆད། ཕྱོགས་གང་དུ་ཡང་མ་ལྷུང་བར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་དང་པོ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ན་འཁོར་བ་རྟག་ཏུ་འཁོར་བས་གྲོལ་བར་མི་རིགས་ཏེ་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་རང་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐལ་ཏེ། དང་པོ་ནས་མྱང་འདས་སུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་གཞི་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་རིགས་ཏེ། ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་ན་མི་འགྱུར་བས་འཁོར་འདས་འབྱུང་བར་མི་རིགས་སོ། །ཡང་ན་སུ་ཡང་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པར་ཐལ་ལ། འདོད་ན་རྒྱུ་འཁོར་བ་ཡིན་དུས། འབྲས་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་པས་གསལ་ལ། དེ་གཉིས་གཅིག་ན་འཁོར་བ་མྱང་འདས་སུ་ཐལ་ལ། མྱང་འདས་འཁོར་བར་ཐལ་ཏེ་དེ་གཉིས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ༑ ༑འདོད་ན་ཐ་དད་པར་མི་རུང་ལ། དག་མ་དག་འདུག་པས་གསལ་ལོ། །དེ་དག་དང་གཞན་ཡང་སྐྱོན་དུ་མ་གནས་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ལྷུན་གྲུབ་སྣ་ཚོགས་གཞི་དེ་ཡང༌། །ཡང་དག་གཞི་ཉིད་མ་ལགས་ཏེ། །གལ་ཏེ་ཡིན་ན་འདི་ལྟར་འགྱུར། །འདི་དག་སེམས་ཅན་འབད་པས་ནི། །གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། །མ་རིག་ཉིད་ཀྱིས་སྦགས་པའི་ཕྱིར། །རིག་པ་ཡོད་པས་གྲོལ་གསུངས་ན། །འབྲས་བུའང་གྲོལ་ཉིད་མི་འགྱུར་རམ། །དཔེར་ན་སོལ་བ་ནག་པོ་ལ། །བྱི་དོར་དག་གིས་དཀར་པོ་ཡི། །མདོག་ཏུ་བསྒྱུར་བར་མི་ནུས་བཞིན། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པས། །ཡང་ན་ལྷུན་གྲུབ་མ་ལགས་སོ། །དེ་བཞིན་རྒྱུ་དང་འབྲས་གཅིག་ན། །འབད་པ་རྣམས་ལ་དགོས་མེད་འགྱུར
Chinese
于自性安住时，显现无有迁变的忆念。 于可转变处安住时，显现勤奋之心的状态。 于何者体性安住时，所显现皆为自性之体性。 于斑斓处安住时，显现种种各异之状态。 于本初清净处安住时，显现本无垢染。 此皆为心之次第，自性本初即清净。 如是。 第二，显示执持边见的七种基皆为过患。 如七盲人说象，执着于领悟智慧之一面，各自坚持己见，因此，为破斥彼等，有七种意义。 第一，破斥认为自成。 分为陈述观点和破斥观点两种。 首先，自成之实相，不堕于印度，亦不落于任何一方。 其次，若从一开始即自成，则轮回将恒常流转，不应解脱，因其为自成之故。 涅槃亦不应依赖于认识自性等因缘，因其从一开始即自成涅槃之故。 彼二之基为自成，此亦不应理，若为自成，则不应变异，故不应有轮回与涅槃。 又，任何人皆应无勤解脱，因因果本初即自成之故。 如是，则因果应同时，若许之，则因于轮回之时，果非涅槃，故明显。 若二者为一，则轮回应成涅槃，涅槃应成轮回，因彼二为一之故。 若许之，则不应有差别，清净与不清净并存，故明显。 彼等及其他诸多过患存在，如《虚空藏第六品》云： 自成种种之基彼，非为真正之基也。 若其为真则应如是，此等有情以勤奋， 不应成为解脱者，因被无明所染故。 若谓有智慧故得解脱，则果亦不应成解脱耶？ 譬如黑色之煤炭，以擦拭等亦不能， 转变为白色之色泽。 因与果异故，或非自成也。 如是，因与果若一，则勤奋等皆成无义。
English
When abiding in one's own nature, it appears as unwavering recollection. When abiding in a place of transformation, it appears as the aspect of diligent mind. When abiding in the essence of what, whatever appears is the essence of one's own nature. When abiding in variegated places, it appears as various individual states. When abiding in primordial purity, it appears as inherently without defilement. All of this arises from the sequence of mind, but one's own nature is primordially pure. Thus it is. Secondly, showing that the seven bases of clinging to extremes are flawed. Like the seven blind men describing an elephant, clinging to a partial understanding of wisdom, each insisting on their own view. Therefore, to refute them, there are seven points. First, refuting the belief in spontaneous accomplishment. This is divided into stating the view and refuting it. First, the spontaneously accomplished state of reality is not limited to India, nor does it fall into any particular direction. Second, if it is spontaneously accomplished from the beginning, then samsara would perpetually revolve and there would be no possibility of liberation, because it is spontaneously accomplished. Nirvana would also not depend on conditions such as recognizing one's own nature, because it is spontaneously accomplished as nirvana from the beginning. The basis of these two, being spontaneously accomplished, is also unreasonable. If it were spontaneously accomplished, it would not change, so there could be no samsara or nirvana. Furthermore, everyone would effortlessly be liberated, because cause and effect are spontaneously accomplished from the beginning. If so, then cause and effect would be simultaneous. If you accept this, then it is clear that when the cause is samsara, the result is not nirvana. If the two are one, then samsara would become nirvana, and nirvana would become samsara, because the two are one. If you accept this, then there should be no difference, and purity and impurity would coexist, which is clear. These and many other faults exist, as it says in the sixth chapter of the Klong Drug Pa: That basis of spontaneous accomplishment, is not the true basis. If it were true, then it would be like this: These sentient beings, through effort, would not become liberated, because they are stained by ignorance. If it is said that liberation comes from having wisdom, then wouldn't the result also not become liberation? For example, just as black charcoal cannot be transformed into a white color through cleaning, Because cause and effect are different, it is not spontaneously accomplished. Likewise, if cause and effect are one, then efforts become meaningless.
Tibetan
། །དེ་ཕྱིར་ལྷུན་གྲུབ་ཅེས་པའི་གཞི། །དོན་ངོ་བཏུབ་པ་ལགས་མ་ལགས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བདག་ལ་གསུངས། །སྟོན་པས་གསུངས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེ། །ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གོ་བ་བཞིན། །འདི་ཉིད་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཙམ་ལས། །ཡང་དག་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལའང་འདོད་པ་དགོད་པ་ནི། གཤིས་མ་གྲུབ་པས་མ་ངེས་ལ། རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་བས་མ་ངེས་ཏེ། སེམས་སྡེ་ལས། ངེས་མེད་མིང་གི་སྣ་ཚོགས་ལས། །དོན་ཀྱང་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་སྟོང༌། །རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པས། །གང་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ལྟར་སྣང༌། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ནི། གཅིག་ཡིན་ན་གཅིག་མ་ཡིན་པ་དངོས་འགལ་རྫས་ཐ་དད་པའི་རིགས་པས་གནོད་དེ། གཞི་མ་ངེས་པ་དེ་འཁོར་བའི་འབྱུང་གཞི་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རང་ཚིག་གིས་གསལ་ལ། མྱང་འདས་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ནའང་གསལ་ལོ། །ཡང་གཞི་དེ་དག་པ་ཡིན་དུས་མ་དག་པ་མ་ཡིན་པས་རེས་འཇོག་མ་ངེས་པར་འདོད་པ་དང་འགལ་ལ། ཡང་དྲི་མ་དག་ནས་ཀྱང་མ་དག་པར་ལྡོག་པར་ཐལ་ཏེ། གཞི་ལ་མ་ངེས་ས་ཟིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འཁོར་འདས་ཕན་ཚུན་འཆོལ་བར་ཐལ་ཏེ། གཞི་མ་ངེས་པས་གང་དུའང་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་སེམས་ཅན་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་ལ༑ སངས་རྒྱས་མ་དག་པར་ལོག་ནས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྤྱོད་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་གཞི་དེ་ངེས་པ་ཅན་དུ་ཐལ་ཏེ་མ་ངེས་པའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་དམ་འཆའ་བར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་མ་ཡོད་དེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། མ་ངེས་པ་ཡི་གཞི་གསུངས་པ། །འདི་ཡང་གཞི་ཉིད་མི་བཏུབ་པར། །བདག་གིས་བློ་རིམ་འདི་ལྟར་གོ །འབྲས་བུ་རེས་འཇོག་ཅན་ཉིད་དམ། །ཡང་ན་ལྡོག་བཅས་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མ་ངེས་ངེས་པ་ཅན་འགྱུར་ཞིང༌། །མ་ངེས་པ་ནི་ངེས་ཅན་འགྱུར། །རང་གི་མ་ངེས་རང་ཡོད་པས། །ངེས་པ་ཡིན་ན་ལས་མཐའ་བཞིན། །འདི་ཀུན་ཤེས་བྱ་མ་ལགས་སམ། །སྟོན་པས་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ○ཕའང་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ནི། ངོ་བོ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། སྣང་ཚུལ་བསྒྱུར་དུ་མི་བཏུབ་པ་མེ་དང་ཆུ་ལྟ་བུར་ངེས་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ནི། ངོ་བོ་ལ་མེད་སྣང་ཚུལ་བསྒྱུར་དུ་མི་བཏུབ་པས། གཞི་དེ་ལས་འཁོར་བ་འབྱུང་བར་མི་འཐད་ཅིང༌། སུ་ཡང་གྲོལ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །མྱང་འདས་ཐོག་མ་ནས་ཡོད་ན་མུ་སྟེགས་རྟག་པ་པ་དང་ཁྱད་མེད་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་དང་འགལ་ལོ། །འཁོར་བའི་ངོ་བོ་མྱང་འདས་ཡིན་པས་མི་འགྱུར་ཅེས་འདོད་ནའང༌། ངོ
Chinese
因此，关于“任运成就”之基，是否符合实义？ 普贤如来对我说道：“导师所说的大菩萨，正如你所理解的那样，这仅仅是所知之法，并非真正的实相。” 这是第一种观点。 第二种观点是：自性未成立故不决定，因缘所变故不决定。如《心部》所说：“无定名之种种，义亦唯是假立空，自性一亦不决定，随何假立如是显。” 这是第二种观点。 驳斥第二种观点：若为一，则与非一相违，以异体之理相害。若不决定之基为轮回之本源，则必于彼处决定，故自语已明。若为涅槃之基，亦明矣。 又，基若为清净，则非不清净，故与轮番不定之所许相违。又，尘垢净后亦应复染，以基无不定之故。 又，轮回与涅槃应相混，以基不定故可转为任何。 若许之，则众生应无勤解脱，佛陀应返不清净而受苦。 又，基应成决定性，以定言为不定故。 诸如此类之过失甚多。如《虚空六法》云：“说不定之基，此亦基不符，我之智慧如是解。果为轮番性耶？抑或具返还性耶？不定转为决定，不定者转为决定。自之不定自有故，若为决定如业之四边。此皆非所知耶？”“导师所说即如是。”“如是说。” 第三种观点是：本体无变如虚空，现象不可变如火与水，定许如是。 驳斥第二种观点：本体无，现象不可变故，基不可生轮回，亦无人可解脱。 若涅槃本有，则与外道常有论无别，且与欲求解脱于因缘者相违。 若许轮回之本体即涅槃故不变，
English
Therefore, regarding the basis of "spontaneous accomplishment," does it conform to the actual meaning or not? Samantabhadra spoke to me, "The great bodhisattva spoken of by the teacher, just as you understand it, this is merely a knowable dharma, not the true reality." This is the first view. The second view is: because the nature is not established, it is not definite; because it is transformed by conditions, it is not definite. As it says in the Mind Section: "From various indefinite names, the meaning is also only empty of imputation; because the self-nature is not definite as one, whatever is imputed appears as such." This is the second view. Refuting the second view: If it is one, then it contradicts not being one, harmed by the reasoning of different substances. If the indefinite basis is the source of samsara, then it must be definite in that place, so it is clear from one's own words. If it is the basis of nirvana, it is also clear. Furthermore, if the basis is pure, then it is not impure, so it contradicts the accepted alternating indefiniteness. Also, after the dirt is purified, it should revert to being impure, because the basis has no indefiniteness. Also, samsara and nirvana should be mixed together, because the indefinite basis can be transformed into anything. If you accept this, then sentient beings should be liberated effortlessly, and the Buddha should revert to impurity and experience suffering. Also, the basis should become definite, because it is definite to assert that it is indefinite. There are many faults such as these. As it says in the Six Spaces: "The basis of indefiniteness is spoken of, this basis also does not conform, my wisdom understands it in this way. Is the result alternating? Or will it become with reversion? The indefinite turns into definite, the indefinite turns into definite. Because one's own indefiniteness exists, if it is definite, like the four edges of karma. Are all these not knowable?" "The teacher spoke just like that." "Thus it is said." The third view is: the essence is unchanging like space, the appearance is unchangeable like fire and water, it is definitely accepted as such. Refuting the second view: Because the essence is non-existent and the appearance is unchangeable, the basis cannot produce samsara, and no one can be liberated. If nirvana is originally existent, then it is no different from the eternalist views of the tirthikas, and it contradicts the desire to seek liberation from causes and conditions. If you accept that the essence of samsara is nirvana and therefore unchanging,