Tibetan
ཕྲང་ལས་གྲོལ་ཏེ། བསྒོམས་པས་ཆོག བཞག་པས་ཆོག བྱས་པས་ཆོག བོར་བས་ཆོག འདི་ཡིན་གཏད་སོའི་ཆོས་མེད་པོ་བདག་ལ། རང་བབས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ཆུ་འོ་དང་འདྲ་ཡང༌། གཅིག་གིས་ཀྱང་ཁོ་བོའི་དགོངས་པ་མ་ལོན་པ་ཡ་ཆ། ཐམས་ཅད་ཡེ་ཟིན་དུ་འདུག་སྟེ་ཡང་བྱེད། ཡེ་གྲོལ་དུ་འདུག་སྟེ་ཡང་འགྲོལ། ཡེ་བཞག་ཏུ་འདུག་སྟེ་ཡང་འཇོག ཡེ་བསྒོམས་སུ་འདུག་སྟེ་ཡང་བསྒོམ། ཡེ་ལྟས་སུ་འདུག་སྟེ་ཡང་ལྟ། ཡེ་བགྲོད་དུ་འདུག་སྟེ་ཡང་བགྲོད། བྱར་མི་འདུག བྱེད་མི་དགོས། བྱས་པས་ཟིན་པ་མེད། བྱ་བ་ལས་འདས། བྱ་མི་བྱའི་རྩིས་མེད། བསྒོམ་མི་དགོས། བསྒོམ་དུ་མེད། བསྒོམ་པ་ལས་འདས། བསྒོམས་ཤིང་ཕུང༌། བལྟ་མི་དགོས། བལྟར་མེད། བལྟ་བྱ་ལས་འདས། གང་ལ་བལྟ། བཙལ་མི་དགོས། བཙལ་དུ་མེད། ཚོལ་བ་ལས་འདས། རྙེད་པ་མེད། འདི་ལྟར་ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་དུ་འདུག་སྟེ། བཤད་ཀྱང་མི་གོ་བའི་མི་ལ་རྟོགས་པའི་ལས་འབྲེལ་མེད་པ་དགོད་བྲོ། ཡེ་གཞག་ཆོས་ཟད་པོའི་སློབ་མ་རྣམས་དགོངས་པ་མ་རྙེད་པ་པྲ་ཡས། གང་ལ་བལྟས་ཀྱང་མཁའ་དག་ཀློང་ཆེན་གྱི་དགོངས་པར་ཤར་བས་ཉམས་དགའ། ཟད་པའི་ས་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱོལ་བས་འཁོར་འདས་རིས་མེད་དུ་སངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལགས་སོ། །དོན་འདི་འདྲའི་དགོངས་པ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པས། མ་འོངས་པའི་སྐལ་ལྡན་རྣམས་ལ། ཁོ་བོ་དང་དངོས་སུ་ཕྲད་པའི་འདྲ་འབག་བཞེངས་པས་རྟོགས་པ་རང་འཁྲུངས་སུ་འཆར་བའི་མོས་རྟེན་མཛོད་ཅིག དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལྟ་བའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པར་བསྟན་པ་ནི། རིག་པ་རང་ཤར་ལས། དམ་ཚིག་བསྲུང་དུ་མེད་པས་ཡེ་ནས་བསྲུང་དང་བྲལ། །མེད་པ་ཕྱལ་བ་ལྷུན་གྲུབ་གཅིག་པུ་ཉིད། །གསང་སྔགས་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འདི་དག་ནི་གནད་གལ་པོ་ཆེའོ། །ཐེག་པའི་མཆོག་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། དམ་ཚིག་རྣམ་པར་བཀོད་པ་སྟེ་རིམ་ཁང་བདུན་པའོ།། །།དེ་ལྟར་དབང་དང་དམ་ཚིག་གི་རྒྱལ་པོ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ནས། ད་ནི་སྙིང་པོ་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལས། དང་པོ་གཞི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་གནས་དཀའ་བ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞི་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། བླ་ན་མེད་པའི་གཞི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞི་བདུན་གྱི་ངོ་བོ་མདོར་བསྟན་པ། མཐར་འཛིན་གྱི་གཞི་བདུན་སྐྱོན་ཅན་དུ་བསྟན་པ། ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་དབྱེར་མེ
Chinese
从执着中解脱，修也行，放下也行，做也行，舍弃也行，对于我这样没有“这是什么”等执着的法的人来说，自生的任运成就的见解如同水乳交融，但没有一个人领会我的见解，真是遗憾。一切本来就是完成的，却还要去做；本来就是解脱的，却还要去解脱；本来就是放下的，却还要去放下；本来就是修的，却还要去修；本来就是看的，却还要去看；本来就是走的，却还要去走。没有什么可做的，不需要做什么，做了也无法完成，超越了作为，没有做与不做的分别，不需要修，没有什么可修的，超越了修行，修了也是徒劳。不需要看，没有什么可看的，超越了能看与所看，看什么呢？不需要寻找，没有什么可寻找的，超越了寻找，没有什么可得到的。像这样，本来就是坦然自在的，但对于说了也不明白的人，没有证悟的因缘，真是可笑。那些本来就放下、法已穷尽的弟子们，没有领悟见解，真是可悲。无论看什么，都显现为空净、广大虚空的见解，令人愉悦。在穷尽之地恒常安住，轮回与涅槃无别而觉悟的瑜伽士啊！将如此见解用语言表达出来，是为了让未来的有缘者，塑造与我真实相遇的塑像，作为生起证悟的信物。如此安住于证悟之见的四大誓言，如《自生智慧》中所说：“誓言无须守护，本来就远离守护，无有造作，任运成就，唯一之法性，是所有密咒的伟大见解。”这些都是极其重要的要点。出自《殊胜大乘宝藏论》中，誓言分类之第七品。如是广说了灌顶与誓言之王后，现在要决定心要之义的自性。首先，阐述基的自性本自清净之界，胜义谛，密咒金刚乘的难处，任运成就坛城之体性，分为二：总的阐述七基的自性，以及分别解说无上之基。初者分为三：简要的阐述七基的体性，将执着的七基阐述为有过患的，本来清净任运成就无别
English
Having been liberated from clinging, it is okay to meditate, it is okay to let go, it is okay to do, it is okay to abandon. For me, who has no Dharma of "what is this" and so on, the spontaneously accomplished view is like water and milk mixed together, but not even one person has understood my view, what a pity. Everything is already complete, yet still doing; already liberated, yet still liberating; already let go, yet still letting go; already meditated, yet still meditating; already seen, yet still seeing; already gone, yet still going. There is nothing to do, no need to do, doing does not accomplish anything, transcending action, there is no calculation of doing or not doing. No need to meditate, there is nothing to meditate on, transcending meditation, meditating is in vain. No need to look, there is nothing to look at, transcending the object and subject of looking, what is there to look at? No need to search, there is nothing to search for, transcending searching, there is nothing to find. Like this, it is naturally and openly present, but for people who do not understand even when explained, who have no karmic connection to realization, it is laughable. Those disciples who have already let go and whose Dharma is exhausted, have not realized the view, how sad. Whatever I look at, it arises as the view of empty purity and vast space, delightful to experience. Abiding constantly in the exhausted ground, a yogi who has awakened to the inseparability of samsara and nirvana! Expressing such a view in words is so that future fortunate ones may create a statue of me as if meeting me in person, as an object of devotion for the arising of self-born realization. Thus, the teaching on constantly abiding in the four great samayas of the view of realization, as it is said in "Self-Arisen Wisdom": "Since there is no need to protect the samaya, it is originally free from protection. Without fabrication, spontaneously accomplished, the sole nature of reality, is the great view of all mantras." These are extremely important points. From the "Treasury of the Supreme Vehicle," the seventh chapter on the classification of samayas. Having extensively explained the king of empowerments and samayas, now, from the determination of the essence of the heart meaning, first, explaining the nature of the ground, the self-nature pure realm, the ultimate truth, the difficult place of the Vajrayana, the nature of the spontaneously accomplished mandala, there are two parts: generally explaining the nature of the seven grounds, and specifically explaining the unsurpassed ground. The first has three parts: briefly explaining the nature of the seven grounds, explaining the seven grounds of clinging as having faults, and the originally pure, spontaneously accomplished, and undifferentiated
Tibetan
ད་ཀྱི་གཞི་རང་གཞུང་དུ་དགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྤྱིར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཀྱིས་གཞིའི་འདོད་ལུགས་བདུན་དུ་བསྟན་པ་ནི། གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བའི་རང་གཞུང་སོ་སོས་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གཞི་ཀ་དག་ཏུ་འདོད་པ། གཞི་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ། གཞི་མ་ངེས་པར་འདོད་པ། གཞི་ངེས་པ་དོན་གྱི་དངོས་གཞི་པར་འདོད་པ། གཞི་ཅིར་ཡང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པར་འདོད་པ། གཞི་ཅིར་ཡང་ཁས་བླང་དུ་བཏུབ་པར་འདོད་པ། གཞི་སྣ་ཚོགས་སུ་འདོད་པ་དང་བདུན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་ཕྱོགས་རེ་ལ་བཏགས་ནས་སོ་སོར་ཁས་བླངས་ཏེ། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་འདི་ལ། གང་ཡང་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁས་ལེན་མེད་ཅིང༌། སྤྲོས་བྲལ་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོའི་ཆ་ནས་གཞི་ཀ་དག་ཏུ་འདོད་པའོ། ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཡོན་ཏན་རང་ཆས་སུ་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཉི་མ་དང་ཟེར་གྱི་ཚུལ་དུ་ལྡན་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པར་འདོད་པ་ལྷུན་གྲུབ་བོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་འདི་ཡིན་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པས་ཕྱོགས་ཡན་སྤྲོས་མེད་ཆེན་པོར་འདོད་པ་མ་ངེས་པའོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་འདོད་པ་ངེས་པ་ཅན་ནོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཅིར་ཡང་འཆར་བར་འདོད་པས་ཅིར་ཡང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པར་འདོད་པའོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འདོད་པས་ཅིར་ཡང་ཁས་བླང་དུ་བཏུབ་པར་འདོད་པའོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་སྣང་ཚུལ་གོ་མ་འགགས་པར་སྣང་བར་འདོད་པས་སྣ་ཚོགས་སུ་འདོད་དེ་ཁྲ་བོ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་དག་ཀྱང་རིག་པ་གཅིག་ལ་སོ་སོའི་འཐད་གཞུང་ཕྱོགས་རེ་མཐོང་ནས་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། བབས་ལས་གྲུབ་པའི་གནས་ལུགས་ནི། །གནས་པ་བདུན་གྱི་ཚུལ་ལས་ཀྱང༌། །སྣ་ཚོགས་ངོས་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ལ། །འགྱུ་ཚད་ཆ་ནས་ངེས་མེད་དོ། །མི་འགྱུ་བ་ལས་ངེས་པ་ཅན། །སྣང་བའི་ཚད་ནི་ཅིར་ཡང་བསྒྱུར། །ཐམས་ཅད་འབྱུང་ཕྱིར་ཁས་ལེན་བཅས། །འཁྲུལ་པ་དག་ཕྱིར་ཀ་དག་ལ། །སྣང་ཚུལ་མཐའ་དག་ཁྲ་བོར་འདོད། །ཅེས་པ་དང༌། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཐོག་མ་བབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞི། །ཡོད་ནི་གཅིག་ལས་མེད་པ་ལ། །འཁྲུལ་པར་སྣང་བའི་ཕྱོགས་དག་ནས། །རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཏན་ཕབ་ན། །རིམ་པ་བདུན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྣང༌། །རིམ་པ་བདུན་གྱི་སྣང་བ་ཡང༌། །ངོ་བོ་གཅིག་གི་སྣང་ཚུལ་ལས། །གཅིག་མ་ཤེས་པས་དེ་ལྟར་སྣང༌། །འོན་ཀྱང་དེ་དོན་འདི་ལྟ་སྟེ། །ལྷུན་གྲུབ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལ། །སྣ་ཚོགས་འདུས་པས་སྙིང་པོར་སྣང༌། །ངེས་པ་མེད་པར་གནས་པ་ལ། །འགྱུར་བྱེད་ཡིད་བཅས་རྣམ་པར་སྣང༌། །ངེས་○
Chinese
現在將基的自宗安立。首先，總的來說，大圓滿的宗派所說的基的七種觀點是：各個宗義論者各自所執持的，也就是說，認為基是本初清淨，認為基是任運成就，認為基是不確定的，認為基是確定不變的實體，認為基可以轉變成任何事物，認為基可以承認任何事物，認為基是多種多樣的，這七種。這些也都是在清淨本初的本質的某一方面附加名稱而各自承認的。對於這自生智慧，沒有任何有無的承認，從離戲廣大明點的角度來說，認為基是本初清淨。認為覺性的本質具有功德自性，本來就如太陽和光芒般具備，並且沒有垢染，這是任運成就。認為覺性的本質不是唯一確定的，因此認為是無邊廣大的離戲，這是不確定的。認為覺性的本質是不變的，這是確定不變的。認為覺性的本質可以顯現任何事物，因此認為是可以轉變成任何事物的。認為覺性的本質可以產生輪涅的一切法，因此認為是可以承認任何事物的。認為覺性的本質，顯現的方式不會停止地顯現，因此認為是多種多樣的，稱為雜色。這些也是在一個覺性上，各自見到某一方面符合自己的觀點而安立的。如《超越心意》中說：「從本性成就的實相，也從七種安住的方式，從多種角度是任運成就，從變動的程度是不確定的，從不變動的是確定不變的，從顯現的程度是可以轉變任何事物的，因為產生一切所以具有承認，為了清淨迷惑所以是本初清淨，認為一切顯現都是雜色。」又如《六界》中說：「最初本性成就的基，存在不是從一而有，從迷惑顯現的各個方面，由證悟者們確定下來，顯現為七種次第的方式，七種次第的顯現也是，從一個本質的顯現方式，因為不了解一個所以那樣顯現，然而那意義是這樣的，在任運成就的安住中，因為多種聚集所以顯現為精華，在不確定的安住中，顯現為具有變化的意。」
English
Now, the self-view of the ground is established. Firstly, in general, the seven views of the ground according to the Dzogchen tradition are: each tenet proponent holds their own, that is, the ground is considered to be primordially pure, the ground is considered to be spontaneously accomplished, the ground is considered to be uncertain, the ground is considered to be the definite and unchanging entity, the ground is considered to be able to be transformed into anything, the ground is considered to be able to acknowledge anything, and the ground is considered to be diverse, these seven. These are also individually acknowledged by attaching names to each aspect of the essence of primordial purity. For this self-arisen wisdom, there is no acknowledgment of either existence or non-existence. From the perspective of the great bindu free from elaboration, the ground is considered to be primordially pure. The essence of awareness is considered to have qualities inherently present, like the sun and its rays, and to be without impurities, this is spontaneous accomplishment. The essence of awareness is not established as one definite thing, therefore it is considered to be vast and free from elaboration, this is uncertainty. The essence of awareness is considered to be unchanging, this is definiteness. The essence of awareness is considered to be able to manifest anything, therefore it is considered to be able to be transformed into anything. The essence of awareness is considered to be able to produce all phenomena of samsara and nirvana, therefore it is considered to be able to acknowledge anything. The essence of awareness is considered to manifest without ceasing, therefore it is considered to be diverse, called variegated. These are also established by seeing each aspect of one awareness as conforming to one's own view. As it says in the *Transcending Mind*: "The reality that is accomplished from its own nature, also from the manner of seven abidings, from various aspects is spontaneously accomplished, from the degree of change is uncertain, from the unchanging is definite, from the degree of manifestation is able to transform anything, because it produces everything it has acknowledgment, in order to purify delusion it is primordially pure, all manifestations are considered to be variegated." And as it says in the *Six Spaces*: "The ground that is initially accomplished from its own nature, existence is not from one, from the various aspects of deluded manifestation, when ascertained by those who have realized, it appears as a manner of seven stages, the manifestation of seven stages is also, from the manner of manifestation of one essence, because one is not understood it appears that way, however, that meaning is like this, in the abiding of spontaneous accomplishment, because of the gathering of many it appears as essence, in the abiding of uncertainty, it appears as mind with change."