Tibetan
་ངེ་འཛིན་ཚོགས་དམ་པའི་ལེའུ་ལས། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་རབ་བརྟན་ལ། །དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་བྱེད་ན། བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ས་ཞེས་བྱ། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་རིག་པ་ཟང་ཀར་རྟོགས་དུས་རྩལ་ལས་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཀྱང་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་མ་འདས་པས་ཆོས་སྐུ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ལས་མ་གཡོས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། རྟོག་པ་རང་སར་གྲོལ་བའི་ལྟ་བ་ལ། །མ་ཡེངས་རང་བཞིན་བཞག་པས་བྱ་བཙལ་མེད། །ཀུན་ཀྱང་རང་བྱུང་རང་སར་གྲོལ་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ༑ ༑འདིར་འགག་བསྡུ་ན། ཆེད་དུ་དམིགས་པས་བཅོས་པའི་ལྟ་སྒོམ་བསྟན་ཡང་མཚན་མའི་ཆོས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐ་མལ་མ་བཅོས་པ་ལའང་རིག་པ་ཟང་ཀར་མ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆོར་བ་འཁོར་བའི་རྟོག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རིག་པ་ཟང་ཐལ་གྱི་ངང་ལ་རེ་དོགས་ཀྱི་ལྷད་མ་ཞུགས་པར་གྲ་ཟང་ངེ་རྟོགས་པའི་ངང་ལས་མ་ཡེངས་ན་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། ཀྱེ་སྟོན་པའི་ངོ་བོ་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ཡིན། བསྒོམ་ཞིང་བསམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །མ་བསམས་ཡལ་བར་གནས་པས་འཁོར་བ་ཉིད། །བཙལ་ཞིང་བསྒོམས་པས་རྣམ་རྟོག་མཚན་མའི་ལམ། །དེ་བས་རེ་དོགས་བཅས་པའི་ཏིང་འཛིན་ལ། །གནས་པས་གྲོལ་བར་ཀུན་བྱེད་ལུང་མི་སྟོན། །རྟོགས་པས་གཉིས་ཀའི་འཆིང་བ་རབ་བཅད་ནས། །མི་འགལ་མཉམ་པའི་དོན་ལ་གནས་བྱས་པས། །ཀུན་བྱེད་ང་ཡི་དགོངས་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་པ་དང༌། དེ་ལྟར་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་སྙིང་པོ་ལ། །མ་ཡེངས་དྲན་པས་གཟུང་བ་མན་ངག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དགོངས་པའི་ངོ་བོ་བློ་ལས་འདས་པར་འཕྲང་བསལ་ནས། དྲན་བསམ་འཕྲོ་འདུ་ལས་འདས་པར་བཅིང་བ་ནི། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཕྱོགས་དང་རིས་མེད་པས། །འདི་ཞེས་མི་མཚོན་རང་བཞིན་སྤྲོས་ཀུན་ཞི། །དེ་བས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་སྤངས་ཏེ། །གཞི་བྲལ་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་བསླབ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བས། །རྣལ་འབྱོར་པ་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་ལམ་ཡང་ངོ་བོ་ལས་མ་གཡོས་པ་གཅེས་ཏེ་གཞི་ལམ་འཛོལ་བས་འབྲས་བུ་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ༑ ༑དེའི་ཕྱིར་རིག་པ་ཟང་ཀར་རྟོགས་པ་རང་བཞིན་དག་པའི་ཡུལ་ལས་མ་གཡོས་པ་ཙམ་ལས། ཆེད་དུ་གཏད་སོའི་སྒོམ་པ་མེད་པ་ནི། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ། མ་སྤངས་ཡོངས་རྫོགས་ཆེན་པོར་གྲོལ་བ་ནི། ཁྱུང་ཆེན་ལས། རང་བཞིན་ཡུལ་ལ་འགག་མེད་སྙིང་པོའི་རྗེས། །སྟོང་ཡུལ་མ་དཔྱད་རང་སར་བཞག་སྟེ་གྲོལ།
Chinese
于三摩地品中说：三摩地亦极稳固，若于彼而显现执着，则名为孩童之行境，终不至于涅槃。如是说。瑜伽士无论何时通达觉性朗然时，纵然从作用中，识入于对境，然其自性亦未曾超出法性之状态，故未曾动摇自法身任运成就之意趣。如《普作王经》云：于念头自解脱之见，不散乱安住自性故，无有作为寻觅，一切皆为自生自解脱。如是说。此处作一总结：若宣说以特别作意而修饰之见修，亦应知为有相之法。于平凡未修饰者，若未通达觉性朗然，识于对境上散乱，则应知为轮回之念头。于觉性朗然之状态中，若未掺杂希冀与恐惧，于朗然觉悟之状态中不散乱，则应知为无二胜者之意趣。如彼续云：噫！导师之自性即是普作王。于不可修亦不可思之法性中，若不思而迷失安住，即是轮回。若寻觅而修习，则是分别念有相之道。因此，于具有希冀与恐惧之三摩地中，安住亦不为《普作王经》所开许解脱。通达故，彻底斩断二者之束缚，安住于无违平等之义中，如是行持，则普作我之意趣任运成就。如是说。如是于不可修习之精华中，不散乱以正念摄持，即是口诀。如是说。于意趣之自性，遣除超出心识之险隘，束缚于超出忆念、思维、散乱与收摄之外，乃是自生智慧无有偏颇与局限，不可言说此为何物，自性寂灭一切戏论。因此，舍弃所有心之造作，应修习离基广大之义。以觉性之自性远离戏论之边际故，瑜伽士欲求菩提者，亦应珍爱道亦未曾动摇自性，以基道错乱故，不得果。是故，觉性朗然通达，仅是不动摇自性清净之境而已，此外，无有特别作意之修习，乃是自生智慧之意趣，不舍弃于大圆满中解脱，乃是鹏尊所说：自性于对境无有阻碍，乃是精华之印记，不观察空性之境，安住自处而解脱。
English
From the chapter on the assembly of sacred Samadhi: Samadhi is also very stable, but if one becomes attached to it, it is called the realm of childish behavior, and one will not change into Nirvana. Thus it is said. Whenever a yogi realizes the clear awareness of rigpa, even when knowledge from skill enters into objects, its essence does not go beyond the state of dharmata, so it does not waver from the intention of the spontaneously accomplished Dharmakaya. As it says in the Kunjed Gyalpo: In the view where thoughts are liberated in their own place, there is no need to seek action by placing non-distraction in its own nature. Everything is self-born and self-liberated in its own place. Thus it is said. Here is a summary: Even if the view and meditation that are deliberately focused and fabricated are taught, they should be understood as characterized dharmas. In the ordinary, unfabricated state, if the knowledge that has not realized the clear awareness of rigpa is lost on the object, it should be understood as the thought of samsara. If one does not mix hope and fear in the state of clear awareness of rigpa, and does not stray from the state of clear realization, then one should understand that the non-duality is the intention of the victorious ones. As it says in the tantra itself: Alas! The essence of the teacher is the Kunjed Gyalpo. In the dharmata that cannot be meditated upon or thought about, if one abides in forgetfulness without thinking, it is samsara itself. If one seeks and meditates, it is the path of conceptual signs. Therefore, the Kunjed Gyalpo does not show liberation by abiding in the samadhi with hope and fear. Because of realization, having completely cut the bonds of both, by abiding in the meaning of non-contradiction and equality, the intention of Kunjed, myself, is spontaneously accomplished. Thus it is said. Likewise, in the essence that cannot be meditated upon, grasping with unforgetting mindfulness is the instruction. Thus it is said. Clearing away the obstacles that the essence of intention is beyond the mind, binding beyond memory, thought, scattering, and gathering is because self-born wisdom is impartial and unbiased. It cannot be pointed out as this, the nature pacifies all elaborations. Therefore, abandoning all mental fabrications, one should train in the meaning of the great expanse free from basis. Because the essence of rigpa is free from the extremes of elaboration, the yogi who desires enlightenment should cherish that the path also does not waver from the essence, because if the basis and path are confused, the result will not be obtained. Therefore, the realization of clear awareness of rigpa is only not wavering from the realm of naturally pure nature. Moreover, there is no meditation of deliberate focus, which is the intention of self-born wisdom. Liberation in the Great Perfection without abandonment is from the Great Garuda: The nature is unobstructed in the realm, the trace of the essence. Without examining the empty realm, it is liberated by placing it in its own place.