Tibetan
ག་པ་ཟང་ཀར་འཆར་བ་ལ་འགག་བསྡམ་པར་བྱའོ། །འུབ་ཀྱིས་དྲིལ་ན་ཕྱི་སྣང་བ་དང་ནང་ཤེས་པ་གཉིས་པོ་ཅོག་གཞག་ལ་སྐྱུར་བའི་བར་དེར་ཤེས་པ་ཟང་ཀ་གཅིག་ཏུ་འགག་བསྡམ་པ་སྟེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། སྣང་མེད་སྟོང་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ། །མ་བཟུང་མ་བཏང་མ་བསླད་རང་སོ་སྟེ། །གཅིག་གི་གསུམ་ལ་སུ་ཡིས་ཕོག་པ་ཉིད། །རྫུན་མིན་བདེན་མིན་གནས་ཐབས་ལྷང་ངེ་བའོ། །ཞེས་པ་དང༌། ཡང༌། ལས་དང་དབང་པོ་ཚིག་དང་བློ་ཟད་པའི། །བསླད་བཅོས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གེགས་བསལ་བ། །ཆོས་མེད་དེ་ལ་བརྟེན་པ་འབྲས་བུའི་འདོད་པ་ཉིད། །དགོས་པ་མེད་ཅིང་སླར་འདོད་འཆིང་བ་ལས། །ལྷུག་པ་སོ་གཉུག་རྣལ་མ་དྲོད་ཀྱི་འགག །རང་སོར་བསྒྱུར་ཏེ་འཁོར་འདས་བར་དུ་བསྡམ། །ཞེས་སོ། །གཅིག་གྲོལ་གྱི་འཐད་པ་དགོད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་འདུག་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་འདུག །ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་གནས། །ཇི་ལྟར་འགྲོ་ཡང་རང་གི་ངང་ལ་འགྲོ། །བྱང་ཆུབ་དབྱིངས་ལ་འགྲོ་འོང་ངང་གིས་མེད། །འགྲོ་འོང་མེད་པ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ། །རྨི་ལམ་ན་འགྲོ་བ་དང༌། འདུག་པ་དང༌། གནས་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གཉིད་གཅིག་གི་ངང་ལ་སྣང་ཡང་གཉིད་ལས་འགྲོ་འདུག་གནས་པ་མེད་པ་ལྟར། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་འདི་ན་སྐྱེ་དགུ་འགྲོ་འདུག་གནས་པར་སྣང་ཚད། གཞི་སྣང་མེད་པ་གསལ་སྣང་རིག་པ་གཅིག་གི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པ་སྟེ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ནི་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་བདག་ཉིད་རྒྱལ་བའི་ཆོས་སྐུ་རང་མལ་ན་གནས་པ་ལས་མ་གཡོས་པའོ། །ཀུན་བྱེད་ལས། སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་འཁོར་འདས་དེ་བཞིན་ཉིད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་གཡོས་པ་མེད་པ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་གཡོས་མེད་ཞི། །ཞེས་སོ། །སྨྲ་བརྗོད་ཐམས་ཅད་རིག་པ་བརྗོད་མེད་ཀྱི་ངང་ལས་མ་འདས་པས་དོན་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྨྲས་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་སྨྲ། །ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་བརྗོད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་སྨྲ་བརྗོད་ངང་གིས་མེད། །སྨྲ་བརྗོད་མེད་པ་དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་གསུང༌། །འདི་ཡང་རྨི་ལམ་གྱི་སྨྲ་བརྗོད་གཉིད་ལས་མ་གཡོས་པ་ལྟར། ད་ལྟར་གྱི་སྒྲ་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་ངང་ལས་གཞན་མེད་ལ། རིག་པ་བརྗོད་མེད་མཁའ་མཉམ་དག་པ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། བདེན་གཉིས་འདྲ་གཞིའི་ཚིག་རྣམས་ནི། །བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལ་ཡང༌། །རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་ཚིག་ཏུ་གོ །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དྲན་རིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་མ་གཡོས་པས་དོན་ལ་དྲན་རྟོག་གཞི་མེད་རྩ་བ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་ དྲན་རིག་ཏུ་སྣང་བ་
Chinese
应当对嘎巴桑嘎的生起进行阻断。以“吽”字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）来收摄，则外显现和内觉知二者都放置、舍弃的间隙中，觉知阻断为桑嘎一体。如《琼钦》中所说： “离于显现、无有、空性的智慧， 不执、不舍、不染，自性清净。 谁能触及一之三？ 非假非真，安住之法朗然。” 又说： “业和根、语和意穷尽， 遣除染污、矫饰、方便和智慧的障碍， 依于无法之法，乃是果的希求。 无需需要，亦无再次希求的束缚， 松缓、本初、真实、暖相的阻断， 转为自性，阻断于轮回与涅槃之间。” 这是关于一体解脱之理的安立：无论如何安住，都安住于自性之中；无论如何存在，都存在于自性之中；无论如何行走，都行走于自性之中。于菩提界中，本无行止。无有行止，乃是诸佛之身。如梦中行走、安住、存在的一切显现，虽于一眠之中显现，然于睡眠中并无行止安住。如是，显有轮回涅槃的一切法，以及此处众生所显现的行止安住，皆未曾动摇于基显无有、明显觉知一体的自性之中。觉知的自性，乃是无有行止之自性，诸佛之法身安住于自性之中，未曾动摇。如《普作续》中所说： “显有器情轮回涅槃如是性， 未曾动摇于菩提心， 一切未曾动摇于菩提心。” 一切言说皆未超出觉知无言说的自性，因此于义上显示不可言说：无论如何说，都在自性之中说；无论如何表达，都在自性之中表达。于菩提心中，本无言说。无有言说，乃是三世诸佛之语。此亦如梦中之言说未曾动摇于睡眠一般，如今一切音声皆不离觉知之自性。觉知无言说，等同虚空清净。如《空性六法》中所说： “二谛相同之词句， 于我等之心中， 亦如梦中之语理解。” 如是。忆念觉知未曾动摇于菩提心，因此于义上，忆念分别无有根基，远离根本，即是显现为忆念觉知。
English
One should obstruct the arising of Gapa Sangka. By contracting with the syllable "Hum" (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：Hum), the two, outer appearance and inner awareness, are placed and abandoned in the interval, and awareness is obstructed into a single Sangka. As it says in the Great Garuda: "That wisdom, free from appearance, non-existence, and emptiness, Not grasping, not releasing, not defiling, self-purifying. Who can touch the three of one? Neither false nor true, the way of abiding is clear." And again: "The exhaustion of karma, faculties, words, and mind, Clearing away defilement, correction, means, and the obstacles of wisdom, Depending on that dharma-less dharma is the desire for the fruit itself. Without need and without the bondage of further desire, The loosening, original, authentic, obstruction of warmth, Transforming into its own state, obstructing between samsara and nirvana." This is the establishment of the reason for the liberation of oneness: However one abides, one abides in one's own state; however one exists, one exists in one's own state; however one goes, one goes in one's own state. In the realm of enlightenment, there is naturally no going or coming. The body of the Buddhas is without going or coming. Just as all appearances of going, abiding, and existing in a dream appear in the state of a single sleep, yet there is no going, abiding, or existing in sleep, so too, all phenomena of samsara and nirvana, and all that appears as going, abiding, and existing for beings here, have not moved from the state of the single awareness that is the ground, non-existent appearance, and clear appearance. The nature of awareness is the nature of no going or coming, and the Dharmakaya of the Buddhas abides in its own place, without moving. As it says in the All-Creating King: "Appearance, existence, container, content, samsara, nirvana, suchness, Have not moved from the mind of enlightenment, Everything has not moved from the mind of enlightenment." All speech has not gone beyond the state of the unutterable awareness, therefore it is shown to be inexpressible in meaning: However one speaks, one speaks in one's own state; however one expresses, one expresses in one's own state. In the mind of enlightenment, there is naturally no speech. No speech is the speech of the Buddhas of the three times. This is also like the speech of a dream not moving from sleep, so all sounds now are not other than the state of awareness. Awareness is unutterable, equal to space, pure. As it says in the Sixth Space: "The words of the basis of similarity of the two truths, In the minds of us, Are understood as words like a dream." Thus it is. Since memory and awareness have not moved from the mind of enlightenment, in meaning, memory and thought have no basis, are free from the root, that is, appearing as memory and awareness.
Tibetan
ཉིད་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བར་བསྟན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་བསམས་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་བསམ། །ཇི་ལྟར་བརྟགས་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་རྟོག །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་བསམ་རྟོག་ཡེ་ནས་མེད། །བསམ་རྟོག་བྲལ་བ་དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཐུགས། །དྲན་རིག་ཏུ་འཆར་བ་ཉིད་ནས་དྲན་རིག་ཡོད་མ་མྱོང་བ་རྨི་ལམ་གྱི་དྲན་རྟོག་ལྟ་བུ་སྟེ་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པས་སེམས་ཅན་འཁྲུལ་རྟོག་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དོན་ལ་རིག་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་ལ་རིག་པ་དྲན་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ནི་དྲན་རྟོག་གི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་བཞུགས་སོ༑ ༑ནོར་བུ་འཕྲ་བཀོད་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ནི་བདག་རྟོག་གི་མཐའ་དང་བྲལ་བས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། །དོན་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པས་རང་རིག་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རང་ལས་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོར་རྙེད་ནས་འཁྲུལ་སྣང་གི་འཁོར་བ་སྟོངས་པ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ། །མ་བཙལ་གཞག་པའི་མན་ངག་གིས། །ཡེ་ཡོད་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྙེད། །དེ་ཚེ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་དག །དག་པའི་རྟགས་སུ་ཆོས་རྣམས་ཟད། །འདི་ཉིད་ཟད་པས་འཁོར་བ་སྟོངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་གྲག་པ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་གཅིག་པུའི་ངང་ལས་གཞན་ན་མེད་པ་ལྟར། སྐུ་གསུམ་ཞིང་ཁམས་དང་བཅས་པ་ཡང་རང་རིག་གཅིག་པུར་བསྟན་པ་ནི། མེད་ལ་ཅིར་ཡང་འབྱུང་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། །ཉིད་ལ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། །དེ་ལ་དངོས་གཞི་མེད་པས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཀློང༌། །རིག་པའི་ངོ་བོ་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་གྲུབ་པའི་གཞི་མེད་པ་ནི་ཆོས་སྐུའོ། །ཟང་ཐལ་དུ་རྟོགས་ནས་དེའི་ངང་ལ་རིག་པ་དེ་ཉིད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་སྟེ་རང་མལ་དུ་གནས་པས་ཕྱང་མ་ཆད་པར་རང་གསལ་གྱི་གཞི་ནི་ལོངས་སྐུའོ། །གསལ་དངས་ལས་ཐུགས་རྗེའི་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པའི་ཆ་ནི་སྤྲུལ་སྐུའོ། །དེ་ལྟར་སྐུ་གསུམ་རིག་པ་ཉིད་ལས་གཞན་ན་མེད་པ་ནི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་གསང་བ་ལས། ངོ་མཚར་སྐུ་དང་སངས་རྒྱས་ཞིང་ཁམས་ཀྱང༌། །གཞན་ན་མེད་དེ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ངང༌། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་འདས་རིག་པ་གཅིག་ལས་མ་གཡོས་པས། རིག་པ་གཅིག་གྲོལ་ན་འཁོར་འདས་ཀུན་གྲོལ་བའི་གནད་འདི་རབ་ཏུ་ཟབ་པར་བསྟན་ཏོ། །གྲོལ་ལུགས་ལྔ་པོ་དེ་དག་ཀྱང༌། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ངོ་བོ་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་གསུངས་པ
Chinese
所说之从未存在，无论如何思，皆于自性中思；无论如何察，皆于自性中察。菩提心本无思无察，离思离察乃三世诸佛之意。显现为觉知，实则从未有过觉知，如梦中之念头，执无为有，故称众生行于错觉。实则觉性未曾动摇，觉性超越念头之境，乃无分别之智慧，诸佛之心即安住于远离念头之边。如《宝饰庄严经》云：佛心离我执之边，乃不可思议之智慧。瑜伽士证悟此义，于自心中如虚空般彻悟本初佛，轮回之幻相亦随之消逝。如《六界经》云：由无分别智所生，不寻而得之口诀，证得本有之初佛，彼时错觉之显现皆灭尽，诸法成为清净之征兆，此灭尽故轮回空。如是，显现、声响、念头一切皆不离觉性之自性，如是，三身及净土亦示现为唯一自明觉性。无中生有乃化身，自受用乃报身，彼无实体乃法身，果乃三身任运成就之界。觉性之本体超越言诠，故无有成立事物与相之基础，此乃法身。于空性中证悟，觉性于彼性中任运而用，安住于自性中，不断绝地自明之基础乃报身。从光明清澈中，慈悲之显现不间断的部分乃化身。如是，三身不离觉性，乃自生之智慧。如《幻化秘密经》云：稀有之身与佛之净土，不离自生智慧之自性。如是，轮回与涅槃不离一觉性，若一觉性解脱，则轮回涅槃皆解脱，此乃极深之要诀。彼等五种解脱之方式，亦如《摩尼宝鬘经》所说，以本体及譬喻而宣说
English
What is shown as never having existed, no matter how you think, think within your own nature; no matter how you examine, examine within your own nature. Bodhicitta has no thought or examination at all; being free from thought and examination is the mind of the Buddhas of the three times. Appearing as awareness, in reality, there has never been awareness; like thoughts in a dream, grasping at non-existence as existence, therefore it is said that sentient beings act in delusion. In reality, the nature of awareness has never moved, and awareness is beyond the realm of thoughts, it is non-conceptual wisdom; the minds of the Buddhas abide free from the extremes of thought. As it is said in the 'Ornamental Jewel Arrangement': 'The mind of the Buddha is free from the extremes of self-grasping, it is inconceivable wisdom.' Yogis realize this meaning, and in their own minds, they realize the primordial Buddha as vast and empty, and the illusory appearances of samsara vanish. As it is said in the 'Six Spaces': 'Born from non-conceptual wisdom, with the oral instructions that are not sought, the primordial Buddha who has always existed is found. At that time, the appearances of delusion all cease, and all phenomena are exhausted as signs of purity. Because this is exhausted, samsara is empty.' Thus, appearances, sounds, and all thoughts are not separate from the nature of awareness. Similarly, the three bodies and pure lands are shown to be solely self-aware. Appearing from nothing is the Nirmanakaya; enjoying oneself is the Sambhogakaya; because it has no substance, it is the Dharmakaya; the result is the realm where the three bodies are spontaneously accomplished. The essence of awareness is beyond expression, so there is no basis for establishing things and signs; this is the Dharmakaya. Having realized emptiness, awareness uses itself spontaneously in that nature, abiding in its own place, the basis of self-illumination without interruption is the Sambhogakaya. From clarity and purity, the uninterrupted aspect of the arising of compassion is the Nirmanakaya. Thus, the three bodies are not separate from awareness, it is self-born wisdom. As it is said in the 'Secret of Illusion': 'The wondrous body and the Buddha's pure lands are not separate from the nature of self-born wisdom.' Thus, samsara and nirvana are not separate from one awareness; if one awareness is liberated, then samsara and nirvana are both liberated; this is an extremely profound key point. Those five ways of liberation are also spoken of in the 'Garland of Pearls', with essence and examples.