Tibetan
་རམ་མ་ཤར་རམ་གང་ལའང་འདྲ་བས། ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཕར་མི་བསམ། ནང་སེམས་ལ་ཚུར་མི་རྟོག བར་སྐྱེ་མེད་ལ་རང་སར་མི་འཇོག་པར་རིག་པ་ཟང་ཐལ་བ་དེ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་བཟུང་བས། གང་ཡང་མ་སྤངས་པར་བློའི་མདུན་ན་མི་གནས་པའི་མཐའ་བྲལ་སྤྲོས་པ་དང་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་ལ་སྐད་ཅིག་དེ་གར་གནས་ཏེ། རྟོག་པའི་འཕྲོ་འདུ་མེད་པས་བློའི་མདུན་ན་མི་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྣང་བའི་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་པས་དངོས་པོ་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡུལ་སྣང་དངོས་པོ་དང༌། ཤེས་པའི་འཕྲོ་འདུ་དངོས་མེད་གཉིས་མེད་དུས། འཁོར་འདས་སུ་འཇལ་ཞིང་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་མེད་པ་རང་གི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། མཐའ་གྲོལ་ཡིན་པས་མུ་བཞི་འགགས། །ཞེས་པ་དང༌། ཁྱུང་ཆེན་ལས་ཀྱང༌། རང་གཞག་ལྟོས་དང་འཁོར་འདས་བྱ་བ་བྲལ། །རང་ཡིན་གཞན་ཡིན་སྣང་ཤེས་ཆོ་འཕྲུལ་ཀྱང༌། །འགྱུས་མཐོང་འཛིན་དང་ཞེན་པའི་གེགས་བསལ་བས། །ཅོག་གཞག་ཚིག་ཏུ་སྤྲོ་བའི་མཐའ་འགགས་ཏེ། །ཡིད་དང་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཅི་སྣང་འགག །ཆོས་བྲལ་ཡིད་དང་བྱེད་པའི་བར་དུ་བསྡམ། །ཞེས་སོ། །གནད་འདི་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་གཤེགས་ཤིང་རྗེས་སུ་གཤེགས་པ་སྤྱིའི་ལམ་པོ་ཆེ་སྟེ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་དང༌། སྐྱེ་མེད་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། གར་ཡང་མ་རྟོགས༷་ཅིར་ཡང་མ་བསམས་ཤིག །བཅས་བཅོས་མ་བྱེད་རང་བཞིན་ལྷུག་པར་ཞོག །མ་བཅོས་པ་དེ་སྐྱེ་མེད་རིན་ཆེན་མཛོད། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་གཤེགས་ཤུལ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །མཐའ་གྲོལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བསྔགས་པ་ནི། འདི་ཉིད་རྟོགས་ན་བླང་དོར་ཆོས་མེད་པས། །ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་ཕྱམ་གདལ་བ། །གསེར་གླིང་ལྟ་བུར་དབྱེ་བསལ་མེད་པ་ཡིན། །མཐའ་ཡིས་མ་རེག་གོལ་སྒྲིབ་གདར་ཤ་ཆོད། །གཡང་ས་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ལ། །འབད་རྩོལ་མེད་པའི་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་རྫོགས་ཀྱང༌། །བསམ་བརྗོད་འདས་ཞེས་མིང་ཙམ་བརྗོད་པར་ཟད། །ཆོས་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟོགས་ནས་གང་ལའང་བཟང་ང
Chinese
无论是否显现，都一样。不要向外思考外境，不要向内执着内心。不要将本无生安住于自处，而是将通透的觉性直接认定。不舍弃任何事物，不滞留于意识之前的离边戏论，以及超越思辨的如虚空般的境界中，刹那安住。因为没有分别念的散乱，所以称为不滞留于意识之前。因为不对显现之境进行分别，所以称为无事物、无相。当境相事物与觉知的散乱无二之时，没有能衡量轮涅、能执着的其他形象。各自本觉的智慧是不可言说、不可思议的，称为自之觉性。如《牟提珠鬘》所说：“因已解脱边，故四边止息。”又如《大鹏经》所说：“自住无待，轮涅之行息灭。自是他，显现觉知之神变，因已消除迷乱之见与执着之障，故止息于当下之语，止息心与意的神变之显现，于离法之意与行之间系缚。”此乃诸佛所行及随行之共同大道。不可言说、不可思议之般若波罗蜜多，不生不灭，乃虚空之自性。各自本觉智慧之行境，顶礼三世诸佛之母。《无生宝藏》中说：“何处亦不思，何物亦不念。莫作造作，安住于自然。此无作即无生宝藏，乃三世诸佛之足迹。”又如《入行论》所说：“何时实与非实法，不存于心之前，尔时无余相，灭除诸戏论。”如是宣说。赞叹解脱边之法性之义：若能证悟此，则无取舍之法，一切皆平等普于法性之中，如黄金洲般无有分别。未触及边，辨别迷乱、遮蔽、精华。于无有悬崖之菩提心性中，虽无勤作亦能任运成就三身，然仅能以“超思绝言”之名言说而已。通达一切法皆如虚空般无有根基，于任何事物皆是美好。
English
Whether appearing or not, it is the same. Do not think outwards towards external objects, do not cling inwards to the mind. Do not settle the unborn in its own place, but directly recognize the transparent awareness. Without abandoning anything, abide for a moment in the intention that is free from extremes, beyond elaboration, and like the sky, not remaining before the mind. Because there is no distraction of thoughts, it is called not remaining before the mind. Because there is no conceptualization of the field of appearances, it is called without things or characteristics. When the object of appearance and the distraction of knowledge are non-dual, there is no other aspect that measures samsara and nirvana and clings to them. The wisdom of one's own awareness, which is beyond speech, thought, and expression, is called one's own awareness. As it is said in the "String of Pearls": "Because it is liberated from extremes, the four extremes cease." And also in the "Great Garuda": "Self-settled, without dependence, free from the actions of samsara and nirvana. Whether self or other, the magical display of appearance and knowledge, by clearing away the obstacles of distorted views, clinging, and attachment, the extremes of elaboration in words cease in the present moment. Whatever appears as the magical display of mind and consciousness ceases. Bind the mind that is free from dharma between intention and action." This essential point is the great path common to all the Buddhas who have gone and those who follow. Prajnaparamita, which is beyond speech, thought, and expression, is unborn, unceasing, and the nature of space. The field of activity of the wisdom of individual self-awareness, I prostrate to the mother of the Buddhas of the three times. In the "Treasury of the Unborn Jewel," it says: "Do not think about anything, do not contemplate anything. Do not fabricate or manipulate, rest naturally. This non-fabrication is the treasury of the unborn jewel, the footprints of all the Buddhas of the three times." And as it says in the "Guide to the Bodhisattva's Way of Life": "When things and non-things do not remain before the mind, then there is no other aspect, and all phenomena are completely pacified." Thus it is taught. Praising the meaning of the dharmata of liberation from extremes: If one realizes this, there is no dharma of acceptance or rejection, all is equally spread in the dharmata, like the golden island, without distinction. Not touching the extremes, distinguishing confusion, obscuration, and essence. In the nature of bodhichitta, which is without precipices, even without effort, the three kayas are spontaneously perfected, but it can only be expressed by the name "beyond thought and expression." Having realized that all dharmas are without foundation like the sky, everything is good.
Tibetan
ན་དང་བླང་དོར་བྱ་བའི་ཆོས་མེད་པས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི། གསེར་གླིང་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གསེར་དུ་མཉམ་པས་གཟུགས་ཅི་སྣང་ཡང་བཟང་ངན་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཕལ་པའི་རྡོ་གསེག་མི་རྙེད་དེ་ཐམས་ཅད་གསེར་དུ་ཡོད་པ་ལྟར། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐའ་བྲལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་ཕྱམ་གདལ་བས། གོལ་སྒྲིབ་དང་འཁོར་འདས་མིང་མེད་དེ་ཕྱམ་མཉམ་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་ལ་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་ཞེས་བརྗོད་པའང་མིང་ཙམ་ལས། དོན་ལ་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པར་མཐའ་ཆོད་པས། དགོངས་པ་བློ་འདས་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། །རང་གྲོལ་ལས། མཐའ་དང་དྲི་མའི་ཆོས་ལས་འདས། །མཐའ་བཞིའི་དྲི་མ་རང་སངས་ཉིད། །འཛིན་པའི་ཕྱོགས་ཆ་ཉིད་དང་བྲལ། །ཞེས་སོ། །གཅིག་གྲོལ་ལ་ཟླ་མེད་པས་ཟང་ཀ་རྗེན་པར་འགག་བསྡམ་པ་ནི། སྣང་བ་རྒྱ་ཡན་རིག་པ་རང་བྱུང་གསལ། །མ་བསྒྲིབས་ཕྱི་ནང་མེད་པར་ཟང་ཐལ་བས། །མ་བཅོས་རྣལ་གཞག་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོར་གསལ། །བློ་བདེའི་མལ་ན་ལུས་སེམས་ཁོང་གློད་དེ། །ཤེས་པ་བག་ཡངས་བྱར་མེད་སྐྱེས་བུ་བཞིན། །སྒྲིམ་ཀློད་མེད་པས་ལུས་སེམས་གང་བདེར་ཞོག །སྐྱེས་བུ་རྣམས་ནི་རིག་པ་རེ་རེ་བ་སྟེ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་ན། འདིར་བཅིང་གྲོལ་རིག་པ་གཅིག་པུ་དེའི་སྟེང་ནས་བརྩི་དགོས་པས་གཅིག་གྲོལ་ཉིད་དེ། རིག་པ་གཅིག་པུ་ཆོས་སྐུ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཡིན་ལ། དེ་རྟོགས་པས་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་གཅིག་གྲོལ་ཞེས་འཐད་པ་དང་བཅས་པའོ། །དེ་ཡང་སྣང་བ་རྒྱ་ཡན་ལ་རིག་པ་ཟང་ཐལ་ཤར་དུས། སྣང་སེམས་ལ་མི་བསམ་པར་རིག་པ་ཟང་ཀ་གཅིག་པུ་དེ་ངོས་བཟུང་བས་ཆོས་ཉིད་རང་ངོ་ན་གསལ་ཏེ། བློ་བདེ་རང་མལ་ན་ཁོང་ཡངས་པ་སྐྱེས་བུ་ལས་ཟིན་པ་ལྟ་བུའི་གདམས་ངག་གོ །འདི་ལག་ལེན་དུ་བྱེད་པ་ནི་རིག་པ་ཟང་ཀ་དེའི་རྩལ་ཤེས་པ་ཡུལ་སྣང་བ་གསུམ་འཛོམ་དུས་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་འཆར་ཡང་དེ་གཉིས་ལ་མི་བསམ་པར། རིག་པ་གཅིག་པུ་དེ་ངོས་བཟུང་བས། ཡུལ་སེམས་གཉིས་རྒྱ་གྲོལ་ལ་འགྲོ་སྟེ། དོ་ཐག་གི་བརྟོད་ཕུར་གཅིག་པུ་དེ་བཏོན་པས་ཁལ་ཐམས་ཅད་རྒྱ་གྲོལ་ལ་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་ཤེས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་ལ་ཀུན་རྟོག་འཁོར་བའི་ཆོས་ཞེས་ཐ་སྙད་བརྗོད་པས། རིག་པ་གཅིག་པུ་ངོས་ཟིན་པས་དེ་གསུམ་རྒྱ་གྲོལ་ལ་ཨར་སངས་པ་ནི་ཚིག་དང་བློ་ཟད་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྤང་བྱ་འཁོར་བ་དང་བླང་བྱ་མྱང་འདས་སུ་འཛིན་པ་ནི་ཡུལ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་ཡིན་པས། བློ་སྤང་གཉེན་དང་བྲལ་བའི་བར་དེར་རི
Chinese
由于没有取舍之法而视为空性，譬如在金洲，一切事物都平等地是金子，无论显现什么形象，都没有好坏之分，找不到普通的石头瓦砾，一切都是金子。同样，一切法都平等地遍布于无边的大圆满中，没有错乱和迷惑，没有轮回和涅槃的名称，在平等广阔的大法性中，三身任运成就而住，这仅仅是名称而已。实际上，已经确定超越了言语表达，因此，证悟在超越思维的大境界中任运成就。在《自解脱》中说：“超越了边和垢染之法，四边的垢染自然清净，远离了执着的偏颇。”如此说。对于唯一解脱，无与伦比地赤裸裸地停止和收摄是：显现广大，觉性自生光明，没有遮蔽，没有内外，通彻无碍，不作修饰，本然安住于大法性中显现。在舒适的处所，身心放松，觉性坦然，如无所事事的自在之人。没有紧绷和放松，身心随意安住。因为众生都是一个个觉性，没有两个等等，所以，这里必须从这唯一的解脱觉性之上来计算，因此是唯一解脱。唯一的觉性是法身，唯一的明点，证悟它就能解脱一切，因此称为唯一解脱，这是合情合理的。也就是说，当显现广大而觉性通彻显现时，不思念显现和心，而是认定唯一的觉性，法性就在自性中显现。这是在舒适的自处放松身心，如自在之人般的窍诀。实践这个窍诀是，当觉性通彻的力量，觉性、境、显现三者聚合时，即使觉性在境上显现，也不思念这两者，而是认定唯一的觉性，境和心二者就会走向广大解脱，如同拔出唯一的系绳木桩，所有的负担都会走向广大解脱一样。也就是说，境、觉性、作意这三者被称为分别念轮回之法，因此，一旦认定唯一的觉性，这三者就会走向广大解脱，完全清净，这是语言和思维耗尽的法性自生智慧。将应舍弃的执为轮回，应获取的执为涅槃，这是境、觉性、作意三者。在远离取舍的思维之间
English
Seeing equality because there is no dharma of acceptance and rejection is like this: In the land of gold, all things are equally gold, so no matter what form appears, there is no good or bad. No ordinary stones or pebbles can be found, because everything is gold. Similarly, all dharmas are equally spread out in the great perfection beyond extremes. There is no error or obscuration, no name of samsara or nirvana. In the nature of dharma, which is vast and equal, the three kayas are spontaneously present. Saying this is just a name. In reality, it has been determined to be beyond expression. Therefore, realization is spontaneously accomplished in the great state beyond mind. In "Self-Liberation," it says: "Beyond the dharma of extremes and defilements, the defilements of the four extremes are naturally purified, free from the partiality of clinging." So it is said. For the one liberation, the naked stopping and gathering without peer is: Appearances are vast, awareness is self-born and clear, without obscuration, without inside or outside, completely transparent. Unfabricated, the natural state is clear in the great nature of dharma. In a comfortable place, relax the body and mind, awareness is relaxed, like a carefree person. Without tightening or loosening, leave the body and mind in whatever is comfortable. Since beings are each a single awareness, without two or more, here, liberation must be counted from the basis of that single awareness. Therefore, it is the one liberation. The single awareness is the dharmakaya, the single thigle. Realizing it liberates everything, so it is called the one liberation, which is reasonable. That is, when appearances are vast and awareness dawns completely, do not think about appearances and mind, but recognize the single, transparent awareness. The nature of dharma is clear in its own nature. This is the instruction to relax the body and mind in a comfortable place, like one who is free. To practice this is, when the power of transparent awareness, awareness, object, and appearance come together, even if awareness appears on the object, do not think about these two, but recognize the single awareness. The two, object and mind, will go to vast liberation, just as pulling out the single stake of the tether releases all burdens to vast liberation. That is, the three, object, awareness, and attention, are called the dharma of conceptual samsara. Therefore, once the single awareness is recognized, these three will go to vast liberation, completely purified. This is the self-born wisdom of the nature of dharma, where words and mind are exhausted. Holding onto what should be abandoned as samsara and what should be attained as nirvana is the three, object, awareness, and attention. In the space between thoughts, free from acceptance and rejection