Tibetan
བ་བྱོལ་སོང་ཡི་དྭགས་ཀྱི། །གཟུགས་སུ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཚེ། །ང་ཡི་སྐུ་ལ་འདིས་རོལ་ཡིན། །འདི་ལ་ཡ་ང་མེད་པའི་མི། །ང་ཡི་སྐུ་ལ་འདི་ཡིས་རེག །གཏི་མུག་ཞེ་སྡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི། །ཞེན་པ་དྲག་པོ་ནམ་སྐྱེས་ན། །ང་ཡི་རིག་པ་རྟོག་མེད་ཡིན། །འདི་ཉིད་རང་གིས་རང་གྲོལ་བ། །ང་ཡི་མིག་ལ་འདི་ཡིས་མཐོང༌། །ཡིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཕྱིར་སྣང་ཚེ། །ང་ཡི་ཤེས་རབ་རང་དག་ཡིན། །འདི་ལ་རྗེས་སུ་དཔྱོད་མེད་ན། །ང་ཡི་སྒྲ་རྣམས་འདི་ཡིས་ཐོས། །བསམ་པའི་རྟོག་ཚོགས་འདུས་་པའི་ཚེ། །ང་ཡི་ཏིང་འཛིན་མི་རྟོག་བཟང༌། །འདི་ལ་ཞེན་པའི་བློ་མེད་ན། །ང་ཡི་དྲི་རྣམས་འདི་ཡིས་ཚོར། །རགས་པའི་གཟུགས་ལ་བློ་ཞུགས་ཚེ། །ང་ཡི་རང་སྣང་ཉམས་མྱོང་ཤར་བ་ཡིན། །འདི་ལ་གཅིག་དང་གཉིས་ཟད་ན། །འདིས་ནི་ང་ཡི་རོ་ལ་མྱོང༌། །འདི་ལྟར་སྣང་ཚད་ཐོས་ཚད་ཀུན། །ཀུན་བཟང་ང་ཡི་རོལ་པར་ཤར། །རོལ་པའི་འཆར་བྱེད་མ་འགགས་པས། །ང་ཡི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་བྱུང༌། །ཡོན་ཏན་སྣང་བྱེད་འདི་ཙམ་པས། །ཟད་པར་མི་འགྱུར་ཟད་པ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སྐུ་གསུམ་ཕྱག་རྒྱའི་ཞིང༌། །ཞེས་སོ། །འདིར་སྣང་ཤེས་གཉིས་མེད་དུ་རོ་གཅིག་པས་ཉམས་སུ་བླངས་ཏེ། དེའང་ཐུན་མོང་བའི་ཚུལ་དང་མ་འདྲེས་པ་གཅེས་ཏེ། གང་ཤར་བ་དེ་ལ་བལྟས་ན་རྟོག་པ་ཉིང་འཁྲུལ། ངང་ལ་གློད་ན་རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་མུན་བསྒོམ། ཆེར་ཆེར་ཉམས་མ་ཤོར་བར་བཅད་ནས་བར་སངས་ཀྱི་དྭངས་བཙལ་ན་བླང་དོར་རིས་ཆད་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། དེ་དག་ལ་རང་ཤར་གྱི་གནད་མེད་པ་ནི་ཕྱིང་པ་འདྲ་སར་ཁྱིའི་རྟོག་ཆེན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་སྙིང་ཐིག་གསང་བའི་རང་གནད་ངེས་པ་ནི༑ སྣང་ངམ་ཤར་རམ་གང་གི་དུས་ནའང་རྗེན་པའི་རིག་པ་ཟང་ཀ་དེ་ངོས་གཟུང་བས། གཞན་གང་ལའང་ལྟོས་མི་དགོས་ཏེ། དེའི་དུས་སུ་དུས་གསུམ་ཡིད་ཀྱི་འབྲེལ་ཐག་ཆད་པའི་རིག་པ་རྗེན་པ་ཟང་ངེ་བ་དེ་ཆོས་སྐུ་རང་བབས་ཀྱི་དགོངས་པར་རང་ཤར་བས་འོད་གསལ་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལ་གང་ཤར་ཡང་འདས་པ་ལ་ཡར་མི་རྟོག མ་འོངས་པ་ལ་མར་མི་བསམ། ད་ལྟ་བ་ལ་བར་དུ་མི་དཔྱོད་པར་རིག་པ་ཟང་མ་རྗེན་ནེ་ངོས་འཛིན་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པར་བྱ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། སྐྱེས་བུ་གང་གིས་འདས་པའི་རྗེས་མ་བཟུང༌། མ་འོངས་པའི་སྔོན་མ་བླངས། ད་ལྟའི་ཤེས་པ་རང་སོ་ལ་བཞག་ན། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས། གཅིག་འདུས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དྲན་པ་རང་ཟད་ཀྱི་ཐ
Chinese
畜生饿鬼的， 显现为境之色时， 于我之身此享用。 于此无有羞耻者， 于我之身此触碰。 愚痴嗔恨贪欲之， 强烈执着何时生， 我之觉性无分别。 此即自性自解脱， 我之眼见此。 心之念头向外显现时， 我之智慧自清净。 于此无有随行观察时， 我之声皆此所闻。 思维分别聚合之时， 我之禅定无思妙。 于此无有执着心时， 我之气味皆此觉。 粗大之色入于心时， 我之自显体验生起也。 于此一与二耗尽时， 此乃我之味所尝。 如是显现所及闻所及， 普贤我之游舞而显现。 游舞之显现不间断故， 我之功德自然生。 功德显现唯此故， 不转为尽亦无尽。 是故三身手印之刹土。 如是说。此处显现与觉性二者无别一味而修持，然不与共同之方式相混杂至为重要，何者显现观彼则为分别之根本错谬，放任自流则为不识自面之暗修，若未丧失觉受而断除，于中间寻求清明则成取舍有别，彼等不具自显之要诀，犹如毡垫之上无有犬之大分别念一般。此处心髓秘密之自性要诀即是，无论显现或生起之时，皆应认定赤裸之觉性，无需依赖任何他物，彼时断绝三时意之关联，赤裸明觉即是法身自生之意，自显为光明平等大性而任运成就，于此无论显现何者，皆不追忆过去，亦不思虑未来，不于现在作意观察，应于明觉赤裸坦然之状态中安住不动，如《虚空六法》所云：何人若不执着过去，亦不迎取未来，安住于当下之觉性，则一切觉性无有先后融为一体，称之为一合本体，乃是三时平等性之明觉瑜伽。忆念自尽之
English
Of animal and hungry ghost realms, When appearing as forms in the environment, This enjoys my body. Those without shame for this, Touch my body with this. When strong attachment arises from ignorance, hatred, and desire, My awareness is without thought. This itself is self-liberated, My eyes see this. When thoughts of the mind outwardly appear, My wisdom is self-purified. When there is no subsequent examination of this, My sounds are all heard by this. When gatherings of thoughts of the mind assemble, My samadhi is good without thought. When there is no clinging mind to this, My scents are all sensed by this. When coarse forms enter the mind, My self-appearance and experience arise. When one and two are exhausted in this, This tastes my flavors. Thus, all that appears and all that is heard, Appear as the play of Kuntuzangpo (普贤). Because the manifestation of play is uninterrupted, My qualities naturally arise. Because the manifestation of qualities is only this, It does not change into exhaustion and is without exhaustion. Therefore, the field of the three kayas (身) and mudras (手印). Thus it is said. Here, one practices by experiencing the inseparability of appearance and awareness as one taste. It is crucial that this is not mixed with common methods. Looking at whatever arises is the root error of conceptualization. Letting it go is dark meditation without recognizing one's own face. If one cuts off without losing experience and seeks clarity in between, it becomes a matter of acceptance and rejection. These lack the key point of self-appearance, like a dog without great conceptual thoughts on a felt mat. Here, the essential point of the secret essence of the heart is that whenever appearance or arising occurs, one should recognize the naked awareness, the pure awareness. There is no need to rely on anything else. At that time, the awareness that has cut off the connection of the three times of mind, the naked and pure awareness, is the self-arising intention of the Dharmakaya (法身), spontaneously accomplishing the great equality of clear light. Whatever appears in this, do not recall the past, do not think about the future, and do not intentionally examine the present. One should remain unwavering in the state of recognizing the naked and clear awareness. As it is said in the Sixth Space: "Whoever does not grasp the past, nor welcome the future, and leaves the present awareness in its own place, then all awareness merges into one without before or after, and it is called one unified essence, which is the yoga of awareness in the equality of the three times." The power of self-exhausting memory