Tibetan
ས་པས་དགོས་པའི་དུས་སུ་མི་ཕན་པ་དང༌། མ་བསྒོམས་ན་གཏན་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། མ་བསྒོམས་པ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་ནི། །འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་མངོན་སྣང་བས། །བདག་དང་གཞན་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་དང༌། །ཚིག་དང་བཅས་ཏེ་ལྟ་བ་དང༌། །དམིགས་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དག་དང༌། །ཉོན་མོངས་བདག་ཏུ་འཆིང་བར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ལམ་ཡང་སྟོར་བ་དང༌། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་དང༌། །ཆོས་ཀུན་མཉམ་པའི་གཞི་མེད་དང༌། །རང་རིག་ཁམས་གསུམ་བཅིངས་པ་དང༌། །རྟོག་དང་བཅས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང༌། ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། ཇི་ལྟར་འོན་པ་རོལ་མོ་མཁན། །གཞན་དག་དེ་ཡིས་དགའ་བྱེད་ཀྱང༌། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མི་ཐོས་ལྟར། །མ་བསྒོམས་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། །ཇི་ལྟར་མཉེན་པ་མཁས་པ་ཞིག །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་སྒྲོལ་བྱེད་ཀྱང༌། །རང་ཉིད་དེ་ན་འཆི་བ་ལྟར། །མ་བསྒོམས་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། །ཇི་ལྟར་སྐོམ་པས་གདུངས་པ་དག །ཆུ་ནི་མཐོང་དང་ཐོས་པ་ཡིས། །སྐོམ་པའི་གདུང་བ་མི་སེལ་ལྟར། །མ་བསྒོམས་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། །ཞེས་པ་དང༌། མཛོད་ལས། བྲལ་བའི་དོན་དུ་བསྒོམ་གཙོའི་ཕྱིར། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ། ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་སྤྱི་དང༌། འདིའི་ཡང་སྐལ་དམན་འཁྲིད་པའི་ཐབས་སུ་དམིགས་པའི་རིམ་པ་དུ་མ་གསུངས་ཏེ། བསྡུ་ན་དམིགས་པ་རྟེན་ཅན་དང༌། རྟེན་མེད་གཉིས་སུ་བསྒོམ་ཐམས་ཅད་འདུ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་ཅན་ནི་ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་ལ་སོགས་པ་གང་རུང་ལ་སེམས་མ་ཡེངས་པར་འཛིན་པ་སྟེ། ལྷའི་སྐུ་དང༌། ཕྱག་མཚན་དང༌། ཤིང་བུ་རྡེའུ་ལ་སོགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའོ། །རྟེན་མེད་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ། སྣང་བཅས་རྩ་རླུང་གི་ཐིག་ལེའི་དམིགས་པ་སོ་སོ་བ་ལ་སེམས་བཟུང་ནས་མི་རྟོག་པ་འདོད་པ་སྟེ། ཡི་གེ་དང༌། འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དང༌། རྩའི་འཁོར་ལོ་དང༌། གཏུམ་མོའི་མེ་དམིགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའོ། །སྣང་མེད་ནི་ལུས་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལ་སོགས་པ་བཅས་ཏེ། སེམས་གང་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་ཧ་རེ་མ་ཡེངས་པར་གཏོད་པའོ། །འདི་ཡང་སྟོང་སངས་ཀྱི་ངང་མི་རྟོག་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་དམིགས་པ་ལ་རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་གཉིས་སུ་འདུས་པར་བཤད་པ་དེར་དེ་འདུས་པའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་གཏད་སོ་གཅིག་གི་ངང་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་སེམས་གནས། དགོས་པ་དེ
Chinese
因为在需要的时候禅定不会有帮助，如果不修习，就必须永远在轮回中漂泊。如《现观庄严论》中说： “不修习的过患，轮回的体性显现，自他境识与，词句俱全的见，以及所缘俱全的境，烦恼束缚成我执，佛陀之道亦失坏，果之自性亦不识，诸法平等之基无，自明三界被束缚，有分别念而堕落。”共同乘中也出现过，如《华严经》中说：“犹如聋人音乐师，他人因此而欢喜，自己却不能听闻，不修习佛法亦如此。犹如船师善巧者，救度众多有情众，自己却在那处死，不修习佛法亦如此。犹如口渴所逼者，见水闻水之声音，不能消除口渴苦，不修习佛法亦如此。”如《俱舍论》中说：“为离之义故，修习为主。”等等出现一样。关于禅定和修习的差别，共同乘总的，以及此的引导劣等根器的方法中，说了许多所缘的次第。总的来说，所有的修习都包含在有依所缘和无依所缘两种之中。有依所缘是指对外显现的境，色声香味触等任何一种，心不散乱地执持，即对佛像、法器、树木、石子等执持心。无依所缘是指意的境，即执持具有显现的脉气明点的各个所缘，想要不分别，即文字、光团、脉轮、拙火的火等，是对意所作的次第执持心。无显现是指身体跏趺坐等，心不作任何分别的状态中，不散乱地安住。这也是空朗的不分别的所缘。总的来说，所缘分为有分别和无分别两种，那里包含着这些。简而言之，在专注一境的状态中，想要的一切都叫做修习，本体是心住，必要是那
English
Because meditation is not helpful when needed, and if one does not practice, one must wander in samsara forever. As it says in the Ornament of Clear Realization: "The fault of not meditating is that the nature of samsara manifests, self and other, object and consciousness, and the view complete with words and phrases, and the objects complete with objects of focus, afflictions bind as self-grasping, the path of the Buddha is also lost, the nature of the result is also not recognized, the basis of equality of all dharmas is absent, self-awareness is bound by the three realms, and one falls due to conceptual thought." It also appears in the common vehicle, as it says in the Avatamsaka Sutra: "Like a deaf musician, others are delighted by it, but he himself cannot hear it, not practicing the Dharma is also like that. Like a skillful boatman, who saves many sentient beings, but he himself dies there, not practicing the Dharma is also like that. Like those tormented by thirst, seeing and hearing the sound of water, cannot relieve the suffering of thirst, not practicing the Dharma is also like that." As it says in the Treasury of Knowledge: "For the sake of separation, practice is the main thing." and so on. Regarding the difference between meditation and practice, in general in the common vehicle, and in this, in the method of guiding inferior faculties, many stages of objects of focus are taught. In summary, all practices are included in the two: objects of focus with support and without support. Objects of focus with support are those that hold the mind without distraction to any of the external appearing objects, such as forms, sounds, smells, tastes, and textures, that is, holding the mind to images of deities, ritual implements, trees, stones, and so on. Objects of focus without support are objects of the mind, that is, holding the mind to the various objects of focus of the channels, energies, and bindus with appearance, wanting non-conceptualization, that is, letters, balls of light, chakras of the channels, the fire of tummo, etc., is holding the mind to the stages of mental activity. Without appearance is with the body in the lotus posture, etc., in a state where the mind does not conceptualize anything, abiding without distraction. This is also the object of focus of emptiness and clarity, non-conceptualization. In general, it is said that objects of focus are divided into two: with conceptualization and without conceptualization, and these are included there. In short, wanting everything in the state of focusing on one point is called practice, the essence is mind-abiding, the necessity is that
Tibetan
་ཉིད་བརྟན་པས་འབྲས་བུ་རེ་བ༑ བྱེད་ལས་གཟུང་འཛིན་འགོག་པར་འདོད་པ་དེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ། །འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་པ་སྟེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ། །ཞེས་པ་དང༌། ཡང༌། དེ་ཉིད་ལས། རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་དང༌། །ལུས་གནད་དམིགས་དང་སྟོང་པ་ནི། །སྒོམ་པ་ཞེས་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གཟུང་འཛིན་འགོག་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་ཡུལ་དུ་གཟུང་བ་དང༌། བློ་དེ་འཛིན་པར་སོང་བས། ཆོས་ཟབ་མོའི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཐབས་ལས། ཟབ་མོ་དངོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཏེ། མེ་ཡིན་ཕན་ཆད་ཚ་བ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའམ། ཆུ་ལ་གཤེར་བ་རང་བབས་སུ་ཡོད་པ་ལྟར། རིག་པ་ལ་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཡོད་པས། རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་ཕན་ཆད་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཆེད་ཀར་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་འཆར་ཞིང༌། བར་དོ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་འཆར་བ་དེ་རིག་པ་ལ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ཤར་བ་ལྟར། འདིར་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་ལམ་དུ་བྱས་ཕན་ཆད་སེམས་གནས་བསྒོམ་པའི་ཉམས་རྩོལ་བ་བྱས་ན་ཡོད་ལ་བཞག་ན་ཞིག་འགྲོ་བ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ལམ་དུ་བྱས་ཕན་ཆད་རང་བཞིན་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལ་གནས་པས། ཡོན་ཏན་ངང་གིས་སྐྱེས་པ་དེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྲལ་མི་སྲིད་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒོམ་ཆེན་པས་སེམས་རྟོག་མེད་དུ་ཟིན་པའི་ཆ་དེ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་པས་རིག་པ་རྟོག་མེད་དུ་རྗེན་པར་ངོས་ཟིན་པ་གཉིས་རྟོག་མེད་དུ་འདྲ་ཡང༌། སེམས་རྟོག་མེད་དུ་ལུས་གནད་ལ་སོགས་པ་བཞག་ན་ཞིག་པ་དང༌། རྗེན་ལའང་མ་བུད་པ་ཡིན་ལ། རིག་པ་རྟོག་མེད་ནི་དེ་ལས་ལོག་པས་ཁྱད་པར་ཆེ་བ་དང༌། སེམས་ལམ་བྱེད་ཀྱིས་གཉེན་པོའི་རྟོག་པ་བྱང་བས་འཕྲལ་གྱི་རྟོག་པ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་བ་འདྲ་བ་དང༌། རིག་པ་མཐོང་བས་རྟོག་པ་རྒྱ་གྲོལ་ལ་སོང་བ་གཉིས། དྲན་བསམ་ཞེན་མེད་ལ་ཡལ་བ་འདྲ་བར་སོང་ཡང༌། གཞན་དེས་རྩ་བ་མ་ཆོད་པས་འཛིན་ཞེན་རང་ཀར་འཆར་ཞིང་སྐྱེ་མེད་ལས་འགག་མེད་འཆར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ལ། འདིར་འཆར་ས་དང་འཆར་བྱེད་མེད་པར་རྩ་བ་ཆོད་ནས། ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་མདངས་མ་འགགས་པར་ཚུར་སྣང་བ་མེ་ལོང་དུ་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ལྟར་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང༌། ཁོས་ཕར་འཆར་བ་ཉི་མ་ལས་ཟེར་འཕྲོ་བ་ལྟར་མཐོང་བས་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །ཡང་སེམས་རང་གནས་ཀྱི་ངང་ས་ལེ་བ་དེ་དང༌། རིག་པ་རང་གནས་ཀྱི་
Chinese
自身稳固而期望结果。想要阻止行为上的能取所取，在《入中论》中说：“禅定即是心安住，断除内外之动摇，能取与所取止息。”又，同样在那里面说：“脉和气与明点等，身要诀窍与所缘，以及空性即是禅。”这些是想要阻止能取所取，以能取所取本身作为所缘，心识趋向于执取，这是进入深奥之法的方法，而不是深奥本身的瑜伽。禅定是此大圆满的特殊之处，就像火必然有热性，水必然有湿性一样，觉性有其自生的禅定。因此，觉性一旦被认识，就安住在自生的禅定中，无需特意修持乐明无念的体验，也会自然显现。中阴也是如此，自生禅定的显现就像觉性自生的显现一样。这里也是如此，一旦心成为道路，修持心住禅定的努力就会存在，如果放下就会消失，这是法性。一旦觉性成为智慧的道路，自生的禅定就会安住在河流般的相续中，自然产生的功德在任何时候都不会分离地存在。对此，大禅修者以心识抓住无念的部分，瑜伽士以觉性赤裸裸地认识无念，二者在无念上相似，但如果心识安住在无念中，身体姿势等就会崩溃，并且没有完全显露。觉性的无念与此相反，因此有很大的区别。以心识作为道路，通过对治的分别念而使暂时的分别念消失，这就像觉性被看见，分别念获得解脱一样，二者都像在无忆无念中消失一样。然而，前者因为没有切断根本，执取和分别念会自然产生，并且认为从无生中会产生无灭。而在这里，因为没有产生之处和产生者，所以切断了根本，慈悲的能量和光芒不会停止，而是像镜子中显现影像一样显现出来。他者向外显现，就像阳光照射一样，因此有很大的区别。还有，心识安住在自身位置的宁静状态，以及觉性安住在自身位置的
English
One hopes for results through stability of oneself. Those who wish to stop grasping and apprehending in actions, it is said in the Madhyamakāvatāra: "Meditation is the abiding of the mind, Cutting off the inner and outer movements, Grasping and apprehending cease." And again, in the same text: "Channels, winds, and bindus, Body postures, focuses, and emptiness, Are desired as meditation." These are grasping at the object of focus with the very desire to stop grasping and apprehending, and the mind goes to apprehend it. This is a method for entering profound Dharma, but it is not the yoga of profoundness itself. Meditation is a special characteristic of this Great Perfection, just as fire inherently has heat, or water inherently has moisture. Awareness has its own inherent meditation. Therefore, once awareness is recognized, it abides in its own inherent meditation. Even without deliberately cultivating the experience of bliss, clarity, and non-thought, it arises naturally. Similarly, in the bardo, the arising of inherent meditation is like the arising of what is inherent in awareness. Here too, it is similar. Once the mind is made the path, the effort of meditating on mind-abiding will exist, but if left alone, it will disappear, such is the nature of Dharma. Once awareness is made the path of wisdom, inherent meditation abides in a river-like stream. The qualities that arise naturally will abide inseparably at all times. In this regard, the part where the great meditator grasps the mind in non-thought, and the yogi directly recognizes awareness as naked in non-thought, are similar in non-thought. However, if the mind is placed in non-thought, bodily postures and so on will collapse, and it will not be fully exposed. The non-thought of awareness is the opposite of that, so there is a great difference. By making the mind the path, the temporary thoughts disappear through the antidote of conceptualization, which is like seeing awareness and thoughts being liberated. Both seem to disappear into non-remembrance and non-thought. However, because the root is not severed, grasping and clinging will naturally arise, and one thinks that unceasing will arise from the unborn. But here, because there is no place of arising and no producer, the root is severed. The energy and radiance of compassion do not cease, but manifest like reflections appearing in a mirror. He sees the outward appearance like rays emanating from the sun, so there is a great difference. Furthermore, the serene state of mind abiding in its own place, and the awareness abiding in its own place,