Chinese
打开吧，你那样做，好吧。我们对于梦境显现的法，既不舍弃，也不 গ্রহণ。如果进行取舍和勤作，就与瑜伽士相违背。自性大圆满的瑜伽士，不是希求果位，也不是勤作希求因果的法器。因此，（勤作）被说成是与引导小乘孩童的法相结合。如《普作续》中说：如果那样愚昧地进行勤作，就违背了超越因果的意义，不会遇到无为大乐，会被勤作之病的愚昧所控制。因此，对于超越因果的大圆满，不是无缘者的行境，应当思维因和果的法。因此，我们是从经文中出现的，我们不会违背经文。 另外，那个小福薄者说：一切在智慧上是平等的，如果无为是真实的，那么做了就能成就，不做就不能成就，所以必须做。回答说：没有成就，即使努力也不会成就；成就了，就不需要努力。勤作是世俗谛，对于心性胜义谛来说，什么也不用做。心性上法身已经成就，如果安住，它就会显现，如果造作，它就不会成就，就像清水中的影像，浑浊了就不会显现一样。正如那部续中所说：成佛不是通过努力来成就的，而是因为安住于不寻觅的自性而自然成就。安住于不寻觅的自性，不要分别念！ 因此，勤作是菩提的障碍，就像需要安放的旗帜一样。对于心性无为，如果寻求作为，就会与因果和基础道相违背，成为不能成就的过失。如《普作续》中说：已经做了，勤作超越了无明，如果勤作修行并期望成就，就没有比这更大的菩提障碍了。 即使是这样，如果说因为还没有到达那个地方所以必须做，回答是：唉！无缘者，不是从一个到另一个的行者，因为没有行者，所以没有到达者。自己是自己，却像寻找自己一样行走，你真是太奇怪了！我们的经文中说，像你这样变成外道，是应该受到谴责的。正如那部续中所说：想要快乐
English
Open it, do it that way, okay. We neither abandon nor accept the Dharma that appears in dreams. If one engages in acceptance and rejection and effort, it contradicts the yogi. The yogi of the Great Perfection of self-nature does not hope for the result, nor is he a vessel for effort and hope for cause and effect. Therefore, it is said that (effort) is combined with the Dharma that guides inferior children. As it is said in the Kunje Gyalpo Tantra: If one ignorantly makes effort in that way, it contradicts the meaning of transcending cause and effect, and one will not encounter the great bliss of non-action, and will be seized by the ignorance of the disease of effort. Therefore, for the Great Perfection that transcends cause and effect, it is not the realm of practice for the unfortunate. One should contemplate the Dharma of cause and effect. Therefore, we arise from the scriptures, and we will not contradict the scriptures. Furthermore, that person of little fortune says: Since everything is equal in wisdom, if non-action is true, then it is accomplished by doing and not accomplished by not doing, so it must be done. I say: If it is not accomplished, it will not be accomplished even if one strives for it. If it is accomplished, there is no need to strive for it. Effort is conventional, and for the ultimate truth of mind-essence, there is nothing to be done. The Dharmakaya is already accomplished in mind-essence, and if it is left as it is, it will manifest, but if it is made, it will not be accomplished, like the reflection in clear water, which will not appear if it is turbid. As it is said in that same tantra: Buddhahood is not accomplished by striving, but is spontaneously accomplished by abiding in the unsearched nature. Abide in the unsearched nature, and do not think! Therefore, effort is an obstacle to enlightenment, like a banner that needs to be placed. If one seeks action in the non-action of mind-essence, it will contradict cause and effect and the ground and path, and it will be a great fault of not being accomplished. As it is said in the Kunje Gyalpo Tantra: Having done it, effort transcends ignorance. If one practices effort and contemplates accomplishment, there is no greater obstacle to enlightenment than that. Even so, if one says that one must do it because one has not yet reached that place, the answer is: Alas! Unfortunate one, one is not a traveler from one to another. Because there is no traveler, there is no one to reach. You are like walking to find yourself when you are yourself, you are a strange one! Our scriptures say that becoming an outsider like you is a place to be condemned. As it is said in that same tantra: Wanting happiness
Tibetan
་པས་བདེ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། །བདེ་བས་ཟིན་ཏེ་བདེ་བས་བདེ་བ་འཚོལ། །བྱང་ཆུབ་འཁྲུལ་པ་ཡེ་རྔམས་ཆོས་ལ་ཟ། །འདི་ལྟའི་ཡུལ་ཅན་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་མིན། །ཞེས་སོ། །ཕྱི་རབས་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་ལ་གསང་བར་གདམས་པ། ཡང་རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་ང་ཡི་རང་བཞིན་མ་མཐོང་ན། །ཀུན་བྱེད་ང་ཡི་ཐེག་པ་བསྟན་མི་བྱ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་དང་སྐལ་མེད་པས། །རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པ་དྲང་བའི་ལམ་ལ་གཟུད། །ང་ནི་ཡེ་ནས་སྤྱོད་ཡུལ་འདས་པ་འདི། །རྒྱུ་འབྲས་དགའ་བའི་སྐལ་པ་མེད་རྣམས་ལ། །བསྟན་ན་སྒྲོ་དང་སྐུར་པ་འོང་བའི་ཕྱིར། །བསྟན་ན་རང་གི་སེམས་ལ་སྐུར་བཏབ་པས། །དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་ཞིང་གཏན་དུ་འཁོར་བར་གནས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་བཀག་ནས། ཐ་མལ་རང་བབས་ཀྱི་ངང་ལ་སྤྱོད་ཀྱང༌། ཆོས་ལ་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱས་པ་རྣམས་དང༌། རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་གཤིས་ཐོག་ནས་ཁྱད་མེད་པར་མ་ཟད། བྱ་བྱེད་ཐ་མལ་དང༌། ཁོ་བོའི་ཆོས་བྱས་པ་གཉིས་མཚུངས་པར་ཡོད་དེ། རྣལ་འབྱོར་པའི་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་ཆོས་སུ་ཤར་ཟིན་པས། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་འདོད་པས། །བཟའ་དང་བཏུང་བ་བསྙེན་པ་ལ། །ཉལ་དང་འདུག་པ་སྒྲུབ་པའོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ལྷག་གནས་ཡིན། །གླལ་དང་ལུད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ། །སྟོང་གསུམ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། །ཆར་དང་ཁུ་རླངས་ཆག་ཆག་བཏབ། །འགྲོ་བའི་ལམ་དམིགས་ཐིག་ཆེན་ཏེ། །རྐང་པའི་རྗེས་ནི་རྡུལ་ཚོན་རིས། །འགྲོ་བར་འདོད་པ་སྟངས་སྟབས་ཉིད། །ཡན་ལག་བསྐྱོད་པ་ཕྱག་རྒྱའོ། །ཇི་ལྟར་སྨྲས་པ་སྔགས་ཀྱི་ཚིག །བསམ་པ་རྣམས་ནི་བསྐྱེད་རིམ་ཡིན། །ཡིད་ལ་འགྱུ་བ་མཆོད་པ་ཉིད། །གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ལྷ་ཡི་སྐུ། །སྒྲ་ཆེན་བརྗོད་པ་རོལ་མོ་ཉིད། །རང་གི་ལུས་ནི་བུམ་པ་ཉིད། །སྐྲ་ནི་ལོ་འདབ་ཁ་རྒྱན་མཛེས། །ཁྲག་དང་ཆུ་སེར་ཆུ་རྣམས་ཉིད། །དོན་སྙིང་ལ་སོགས་རྫས་ཀྱིས་གཏམས། །རང་ལ་སྣང་བའི་དབང་རྣམས་བྱིན། །མ་བསྐུར་ཉིད་ལ་རྫོགས་པའོ། །འདའ་བར་འདོད་པ་དམ་ཚིག་ལ། །བསྲུང་བར་འདོད་པ་བཅིངས་པ་ཉིད། །གྲོལ་བར་འདོད་པ་ཉམས་པ་སྟེ། །མེད་པར་འདོད་པ་ཐུབ་མཆོག་ཡིན། །མཐོང་བ་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་བརྡའ། །དེ་ལ་ཆགས་པ་ཉམས་མྱོང་ཡིན། །ཤེས་ཤིང་གསལ་བ་གདམས་ངག་ལ། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་འདུས་གདབ་པའི་ཡུལ། །སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་གོམས་པའི་གནད། །ཚོགས་དྲུག་མ་འགགས་རྟོགས་པའོ། །ཞེས་པ་དང༌། ཀུན་བྱེད་ལས། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་
Chinese
以乐背向，为乐所缚，以乐求乐，菩提错谬，以耶然之法为食，如是之境，非能见佛。如是云云。后世亦以此类为秘诀。又于彼续云：若不见我之自性，则不应示以我之普作续。以无缘于大圆满之义故，应置于因果正道之途。我乃本初超越行境者，于无缘因果喜乐者，若示之，则生虚妄诽谤故。若示之，则以诽谤自心故，将生于六道且恒处于轮回。如是云云。如是遮止了佛法的作为，虽于庸常自然之态而行，然与勤作佛法者，于觉性之体性上，从本性上无有差别，不仅如此，庸常作为与彼所作之佛法二者是等同的，以瑜伽士的一切行止皆已显现为佛法故，于法性之嬉戏中任运成就，如《牟帝噶项瓦》云：欲求大印者，饮食承侍，卧坐是修持，诸行是增上处，吐沫作坛城，三千世界皆为坛城，降雨及雾气淅沥而下，行走之路乃大界线，足迹乃粉彩图，欲行乃姿态，肢体摇动乃手印，如是所说是咒语之词，诸念是生起次第，心中所动是供养，显现之色是天神身，大声宣说是乐器，自身是宝瓶，发是树叶，头饰庄严，血与胆汁是水，心等充满物质，布施自身所显之诸根，不需迎请，自身即圆满。欲逝是誓言，欲护是束缚，欲解脱是毁坏，欲无有是胜导师，所见皆是手印之表征，于彼之贪著是体验，了知且明晰是口诀，境心二者合一是安立之境，生老病死是串习之要，六聚不灭是证悟。如是云云。《普作续》云：贪嗔痴
English
Turning one's back on happiness, bound by happiness, seeking happiness with happiness, enlightenment is a delusion, feeding on the awe-inspiring Dharma. Such a state of mind cannot see the Buddha. Thus it is said. In later generations, it is also advised to keep this kind of thing secret. Again, in that same tantra, it says: If you do not see my own nature, then you should not teach the vehicle of the All-Creating One. Because you are not destined for the meaning of the Great Perfection, you should be placed on the path of the direct path of cause and effect. I am from the beginning beyond the realm of activity. To those who are not destined for the joy of cause and effect, if you teach it, falsehood and slander will arise. If you teach it, you will be slandering your own mind, and you will be born into the six realms and remain in samsara forever. Thus it is said. In this way, having blocked the activities of the Dharma, although one acts in an ordinary, natural state, those who diligently practice the Dharma, not only are they not different in nature from the essence of awareness, but also ordinary activities and the Dharma practiced by them are the same. Because all the activities of the yogi have already manifested as Dharma, they are spontaneously accomplished in the play of Dharma-nature. As it is said in the Garland of Pearls: Those who desire the Great Seal, eating and drinking are attending, sleeping and sitting are practicing. All actions are the supreme abode. Spitting and drooling accomplish the mandala. All three thousand worlds are the mandala. Rain and mist fall in torrents. The path of walking is the great boundary line. Footprints are powder-colored drawings. The desire to walk is the posture itself. Moving the limbs is the mudra. What is said is the word of mantra. All thoughts are the generation stage. What moves in the mind is the offering itself. The form that appears is the body of the deity. Uttering a loud sound is music itself. One's own body is the vase itself. Hair is leaves, head ornaments are beautiful. Blood and bile are all water. The heart and so on are filled with substances. Give all the senses that appear to oneself. Without inviting, it is complete in itself. The desire to pass away is the samaya. The desire to protect is the binding. The desire to be liberated is the breaking. The desire to be without is the supreme teacher. All that is seen is the symbol of the mudra. Attachment to that is experience. Knowing and being clear is the instruction. The union of object and mind is the place of establishment. Birth, old age, sickness, and death are the key to habituation. The non-cessation of the six aggregates is realization. Thus it is said. The All-Creating One says: Desire, hatred, and ignorance.