Tibetan
མི་བྱ༑ ༑ང་ཡི་ལུང་འདི་ངེས་པར་བསྟན་བྱས་ན། །དགེ་སྡིག་ལས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཡོད་ཟེར་ནས། །ཡང་དག་ང་ལ་སྒྲོ་དང་སྐུར་བཏབ་པས། །ཡང་དག་ང་དང་ཡུན་དུ་འཕྲད་མི་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང༌། མི་གནས་མི་རྟོག་ཅིར་ཡང་དགོས་མེད་པས། །མི་རྟོག་མཉམ་པའི་ཡུལ་ལ་རང་བཞིན་གནས། །ཡེ་ནས་བྱས་ཟིན་རྩོལ་བའི་སེམས་མི་འབྱུང༌། །བདེ་ཆེན་དེ་ལ་གང་སུ་གནས་པ་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོར་དེ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །སྐབས་འདིར་དཔེ་འགལ་བས་དོན་ལ་རྒོལ་བའི་ལོག་རྟོག་སྤང་བ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱིས་འགྲུབ་ངེས་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་ལ༑ སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་རོ། །འདི་གཉིས་སེམས་གཅིག་གི་ངོ་བོས་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ལ། འདུས་བྱས་མ་བྱས་ཀྱི་དཔེ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་ལ་སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་སྐལ་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། རྒྱུ་འབྲས་འབད་རྩོལ་གྱིས་འགྲུབ་པའང་འཁྲུལ་སྣང་གཞན་དུ་ཟད་དེ། འཁྲུལ་པས་མ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་པར་རྫས་འགལ་བ་ཉིད་དང༌། གཅིག་ཏུ་ན་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཀུན་མཐུན་ལ། དེ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དཔེ་དོན་མེད་པས་དཔེ་དོན་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པར་བཤད་ནའང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་འགལ་ཏེ། ཐུན་མོང་གི་ལུང་ལས། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་པ་དང་ནང་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བའི་དཔེ་འགོད་པས་དོན་སྒྲུབ་པ་ཤིན་ཏུ་འགལ་བས་ན་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། རྫོགས་ཆེན་རྒྱུ་འབྲས་ཡེ་ནས་འདས་པའི་ཕྱིར། །བཙལ་ཞིང་བསྒྲུབས་པས་བྱར་མེད་འགྲུབ་པ་མེད། །རྒྱུ་འབྲས་ལྟ་བའི་སྟོན་པས་ལུང་བསྟན་པ། །འཇིག་རྟེན་མཚན་མའི་ཆོས་ལ་ཚོད་བཙུགས་ནས། །རྒྱུ་ལས་བཙལ་ནས་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །སེམས་ལ་རྒྱུ་མེད་འབྲས་བུ་ཡེ་ནས་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་དཔེ་བླངས་ནས། །སྐྱེ་ལས་འཇིག་པ་འབྱུང་བར་སྒྲོ་མི་གདགས། །རང་བྱུང་རྒྱུ་འབྲས་འདས་པ་མ་རྟོགས་པར། །འཇིག་རྟེན་མཚན་མའི་ཆོས་ལ་ཚོད་བཙུགས་ནས། །རྒྱུ་ལས་བཙལ་བས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ཟེར་བ། །དེ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་དྲང་ལུང་ཡིན། །རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་མཚུངས་མེད་ཡེ་ཤེས་དེ། །ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པས་གཞན་ནས་ཆོས་འབྱུང་མེད། །འཇིག་རྟེན
Chinese
“人啊，如果我所说的这些被明确地阐述出来，并说善恶业有因果报应，从而对我进行诽谤和歪曲，那么他们将永远无法与我相遇。”「如是说。」「不住不思，什么也不需要，无思平等之境，自性安住。本来已经完成，不会产生造作之心。安住于大乐之中的任何众生，都将成为一切佛法的精髓。」如是说。此时，驳斥因比喻相悖而攻击意义的邪见是：因果必定成立，例如从种子中生出芽苗。也有人说心性如虚空。这二者以同一心性的体性成就佛果，但有为法和无为法的两个比喻是相悖的。因此，在共同的乘中没有迅速成就佛果的机缘。因为诸法也是他物。「因果通过努力而成就也只是虚幻的显现。」「以虚幻来成就非虚幻的体性，其本体是相悖的。或者，心性如虚空般普遍相同，对此用因果的比喻毫无意义，因此比喻和意义是相悖的，所以这种说法是不合理的。即使说是任运成就，也与因缘所生相悖。共同的教证中说：非造作且任运成就。这本身就是内在的矛盾。此外，以心性如虚空来比喻世间生起，这在意义的成立上是极其矛盾的，所以不是这样的。普作续中说：大圆满超越了因果，寻觅和修证都无法成就。以因果之见进行预言的导师，以世间有相之法来衡量，从因中寻觅并成就果。心没有因，果本来就没有。因为菩提心没有生起，所以取世间生起之法作为比喻，不要断言从生起中产生坏灭。没有证悟自生超越因果，以世间有相之法来衡量，说从因中寻觅而产生果，这是因果乘的不了义之说。不由因而生，无与伦比的智慧，由于生起一切，所以没有从他处产生法。世间
English
"O people, if these words of mine are definitely taught, and it is said that virtuous and non-virtuous actions have cause and effect, thereby slandering and distorting me, then they will never meet me." Thus it is said. "Without dwelling, without thinking, needing nothing at all, in the realm of non-thought equality, the nature abides. Having been accomplished from the beginning, the mind of effort does not arise. Whoever abides in that great bliss becomes the essence of all dharmas." Thus it is said. Here, refuting the wrong view that attacks the meaning because the examples contradict each other is: cause and effect must be established, just as a sprout arises from a seed. Some also say that the nature of mind is like the sky. These two, with the nature of the same mind, accomplish Buddhahood, but the two examples of conditioned and unconditioned are contradictory. Therefore, in the common vehicle, there is no opportunity to quickly accomplish Buddhahood, because phenomena are also other. "The accomplishment of cause and effect through effort is also merely a deceptive appearance." "To accomplish the nature of non-deception with deception, its essence is contradictory. Or, the nature of mind is universally the same like the sky, and the example of cause and effect is meaningless for it, so the example and meaning are contradictory, therefore this kind of statement is not reasonable. Even if it is said to be spontaneously accomplished, it contradicts being produced by causes and conditions. The common scripture says: uncreated and spontaneously accomplished. This itself is an internal contradiction. Furthermore, using the nature of mind as an example of the arising of the world is extremely contradictory in the establishment of meaning, so it is not like that. The All-Creating King says: Dzogchen is beyond cause and effect from the beginning, and there is no accomplishment through seeking and practicing. The teacher who prophesies with the view of cause and effect, measures with the phenomenal dharmas of the world, seeks from the cause and accomplishes the fruit. The mind has no cause, and the fruit originally does not exist. Because the Bodhicitta does not arise, taking the dharmas of the arising of the world as an example, do not assert that destruction arises from arising. Without realizing that self-arising transcends cause and effect, measuring with the phenomenal dharmas of the world, saying that the fruit arises from seeking from the cause, this is the provisional teaching of the cause and effect vehicle. That unequaled wisdom that does not arise from cause, because it generates everything, no dharma arises from elsewhere. The world
Tibetan
་རྒྱུ་འབྲས་ཆོས་ལ་ཚོད་བཙུགས་ནས། །བཙལ་བས་མེད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པའི་སྐྱེ། །འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་འགག་ཆོས་ལ་ཚོད་མི་གཟུགས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་རྐྱེན་སྐྱེད་ཆོས་ལ་དཔེ་མ་ལེན། །ཞེས་སོ། །དེའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་གིས་མི་བསྐྱེད་པར་རང་བྱུང་འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བཙལ་ས་མེད་དེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཆོས་རྣམས་ཕར་འབྱུང་བའི་གཞི་ཡིན་པ་ལ། ཚུར་བསྐྱེད་དགོས་པའང་མ་ཡིན་པས་བསྐྱེད་ལུགས་འཛོལ་བས་ཀྱང་བསྐྱེད་བྱར་མ་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་བྱར་མེད་ཀྱི་ངང་དེར་གནས་པས་ཁོ་རང་ལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་གསལ་བར་འཆར་བས་མ་བཙལ་བར་འགྲུབ་པས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ངང་ལ་གནས་པས་གཡོ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །རང་བཞིན་གནས་པས་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད། །མ་བཙལ་ཇི་བཞིན་པ་རུ་གནས་པ་དེ༑ ༑བྱ་བ་མེད་པ་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན། །དོན་དེ་རྟོགས་པས་ལས་རྣམས་མི་བྱེད་དེ། །ལས་མ་བྱས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གང་ཞིག་སུ་གནས་པ། །དེ་ཡིས་མ་ནོར་མ་བཅོས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་རྩོལ་སྒྲུབ་ལས་འདས་པའི་རིག་པ་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཚད་ངེས་པ་ནི། ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་མཁའ་མཉམ་ཆོས་སྐུའི་ཀློང༌། །ཆོས་སྐུའི་ཀློང་དུ་མ་གྲོལ་འགའ་ཡང་མེད། །ཆོས་ཉིད་ངང་བཞེངས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྐུ། །བག་ཆགས་ལུས་ལ་སྙིང་པོའི་རྩལ་རྫོགས་ཏེ། །སྐྱེ་ཤི་བར་དོར་སྲིད་པའི་ལུས་བོར་ནས། །རིག་པ་གཅིག་པུ་ཀུན་དང་དབྱེར་མེད་ཅིང༌། །ལྷུན་གྲུབ་ས་ལ་རྒྱལ་པོའི་སྲིད་ཟིན་ནས། །རྒྱ་ཆད་མེད་པར་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བ་དང༌། །ཐོགས་པ་མེད་པར་ཀུན་ལ་འཇུག་པ་ནི། །བྱར་མེད་རླུང་ཞོན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། །དམན་པའི་ཐེག་པ་ཀུན་ལ་མི་རིགས་ཀྱང༌། །ཨ་ཏི་རིགས་པར་སྟོན་པ་འབྲས་བུའི་གནད། །འདིར་བརྩོན་འགྲུས་དང་སྐལ་པ་རབ་ལུས་རྒྱ་རང་དེངས་ནས་ན་བུན་ལྟར་གྲོལ་བ་དང༌། འབྲིང་བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་གྲོལ་བ་དང༌། ཐ་མ་བཅོ་ལྔའི་ཉི་ཟླ་ལྟར་གྲོལ་བ་དང་གསུམ་ལས། རབ་དེས་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་སྣང་བ་བཞི་གོ་བཟློག་ནས་རྟགས་ཚད་ལ་ཕེབས་པ་སྟེ། དེའང་དང་པོ་རིག་པ་ཀ་དག་རྗེན་པ་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ལ་རང་ངོ་ཤེས་པས། ཆོས་སྐུ་རྒྱལ་པོའི་དགོངས་པ་དེ་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་སྐྱོང་དུས། གཅིག་དང་དུ་མའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བའི་རིག་པ་ཟང་ཐ
Chinese
以因果之法来衡量，寻求不存在的果实是不会产生的。」「菩提心是无因无缘而生的，不对世间生灭之法进行衡量。」「菩提心不是由因缘所生，所以不对世间因缘生法进行效仿。」如是说。也就是说，菩提心的自性不是由任何事物所生，而是自然而然、不可改变的，因此没有用因缘去寻求的地方，就像虚空一样。菩提心是诸法向外产生的根基，但并非需要向内生起，因此生起的方式即使错乱，也无法成就所生之物。因此，安住在无为的状态中，它自身本自具足地显现，无需寻求即可成就。正如经中所说：「安住于自性，不动摇而自然成就。安住于自性，无人可以改变。不寻求而安住于本然，这显示了无为是诸行之最。领悟此义，则不造作诸业。不造作诸业，则安住于如是。于如是之中，谁安住于何处，他就能毫不错误、毫不造作地成就。」如是说。如此，超越因果勤作的觉性，证悟果位的证相是确定的：一切皆为大乐虚空般法身的界域。在法身的界域中，没有未解脱者。法性自然显现的金刚藏身。习气身圆满了藏的功用。舍弃了生死中阴和有之身。唯一的觉性与一切无别。在自然成就的地上获得了国王的统治权。无有止境地化现，毫无阻碍地进入一切，这是无为风乘瑜伽士的行境。虽然不适合一切低劣的乘，但对阿底的种姓来说，这是显示果位的要点。在此，精进和具足殊胜根器者，身体的束缚自然松开，如雾般消散；中等者如瓶中虚空般解脱；下等者如十五的日月般解脱。这三种中，殊胜者通过逆转四种断除之相，到达证相的程度。也就是，首先，觉性本初清净赤裸，在法性穷尽的显现中认识自性，守护法身国王的意，不离不合之时，从一和多的边解脱的觉性
English
If you try to measure Dharma with cause and effect, the fruit that does not exist will not arise." "The Bodhicitta arises without cause or condition. Do not measure the Dharma of birth and death of the world." "Since the Bodhicitta is not created by conditions, do not take the Dharma of worldly conditions as an example." So it is said. That is to say, the essence of Bodhicitta is not created by anything, but is natural and immutable, so there is no place to seek with causes and conditions, just like the sky. Bodhicitta is the basis from which all Dharmas arise outward, but it is not necessary to generate it inward, so even if the way of generating is wrong, it will not accomplish what is to be generated. Therefore, by abiding in the state of non-doing, it clearly appears that it is spontaneously present in itself, and it is accomplished without seeking. As it says in the sutra: "Abiding in nature, it is unmoving and spontaneously accomplished. Abiding in nature, no one can change it. Not seeking and abiding in what is, this shows that non-action is the best of all actions. Understanding this meaning, one does not create actions. Not creating actions, one abides in suchness. In suchness, whoever abides in whatever place, he will accomplish it without error or fabrication." So it is said. Thus, the sign of realizing the fruit of realization of the awareness that transcends cause and effect and effort is certain: all is the realm of the Dharmakaya, the great bliss, like the sky. In the realm of Dharmakaya, there is no one who is not liberated. The Vajra essence body that arises naturally from Dharmata. The habitual body is complete with the function of essence. Having abandoned the body of existence in life, death, and Bardo. The one awareness is inseparable from all. Having obtained the rule of the king on the spontaneously accomplished ground. Emanating without limit, and entering into all without hindrance, this is the realm of the non-doing wind-riding yogi. Although it is not suitable for all inferior vehicles, for the Ati lineage, this is the key point of showing the fruit. Here, those who are diligent and possess excellent faculties, the bonds of the body naturally loosen and dissipate like mist; the intermediate ones are liberated like the sky in a vase; and the inferior ones are liberated like the sun and moon on the fifteenth day. Among these three, the superior one reverses the four visions of Trekchö and reaches the level of the sign. That is, first, awareness is primordially pure and naked, and by recognizing its own nature in the appearance of the exhaustion of Dharmata, and guarding the intention of the Dharmakaya king, when it is inseparable, the awareness that is liberated from the extremes of one and many