Tibetan
།ཕྱི་དང་ནང་མེད་ཡངས་པ་ཆེན་པོ་ལ། །ཡངས་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐའ་བྲལ་དངོས་པོ་མེད། །རྫོགས་ཆེན་ལྟ་བ་གསང་འདུས་དམ་པ་འདི། །ཐེག་པའི་སྐབས་ལ་ཤིན་ཏུ་གྲངས་མང་ཡང༌། །གསང་བའི་ངེས་དོན་རང་བཞིན་གཅིག་ལས་མེད། །ཆོས་ཉིད་དཀྱིལ་ཡངས་མཚན་མ་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀ་ཡོད་མ་མྱོང་བ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་དུས་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏད་མེད་ཡོངས་གྲོལ་ཆེན་པོར་འཆར་བའི་ཕྱིར། ནང་གི་འཛིན་པ་སངས་པའི་རྟགས་སུ། ཕྱིའི་གཟུང་བ་ཕྱོགས་འབྱམས་སུ་གྲོལ་བར་བསྟན་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་སྣང་བའི་ཡུལ་ལ་ཕར་བལྟས་པས། །ཐམས་ཅད་སང་སེང་འལ་འོལ་ཟང་མ་ཐལ། །ར་རི་ཟབ་ཟེབ་གཟའ་གཏད་ཆོས་དང་བྲལ། །སྣང་གྲགས་དྲན་རིག་མྱོང་ཚོར་སྔར་བཞིན་མེད། །འདི་ཅི་རང་བཞིན་སྨྱོན་པའི་སྣང་བའམ། །རྨི་ལམ་ནང་ཞེས་རང་ལ་དགོད་མོ་འཆོར། །འདིར་རང་གི་རྟོགས་པའི་དུས་ངེས་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཀུན་གྱི་སྣང་བ་རྟོགས་སུ་རུང་སྟེ། རྒྱུས་ལ་མཁས་པ་གཅིག་གིས་སྒྱུ་མའི་ལྟད་མོ་བདེན་མེད་དུ་མཐོང་བའི་ཚུལ་དེས། རྒྱུས་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ཞར་ལ་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་འདི་དག་དེ་སྔ་རང་མཚན་དུ་མཐོང་བ་ལས། རྟོགས་པའི་དུས་ངེས་པའི་རང་ངོ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་འཛིན་པ་ལོག་པས། གཟུང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་དང༌། ཆུ་ཟླ་དང༌། སྨིག་རྒྱུའི་རྣམ་པ་ལྟར་སང་སེང༌། འལ་འོལ། ཟང་མ་ཐལ་དུ་མཐོང་སྙམ་བྱེད་ཅིང༌། ཅིར་སྣང་ཐམས་ཅད་ར་རི་ཟབ་ཟེབ་ཡོད་དམ་མེད་དམ་སྙམ་དུ་གཏད་མེད་རང་སྣང་དུ་ཤར་ཏེ། སྐྱེ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བས་སྤྱོད་གཤིས་འགྱུར་བ་སྙམ་སྟེ༑ གཏད་མེད་ལྟར་སྣང་དུ་འདི་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་སམ་སྙམ་པ་དང༌། མྱོང་ཐོས་དྲན་རིག་ཀྱང་སྔར་བཞིན་མེད་པར་སྟོང་པ་གཏད་ཡལ་དུ་སོང་བས། རིག་པ་ཕྱམ་གདལ་ཏེ་རྟོག་པ་གཏན་ནས་མི་འཆར་བ་འདི་ལྟ་བུ་གར་སོང་སྙམ་ནས་བྱུང་ཚོར་གནས་དག་ཏུ་རང་སངས་པ་ལ་ཤེས་པ་ཕྱལ་ཕྱལ་བ་སྟེ། རེས་འགའ་རང་གི་བྱ་སྤྱོད་དང་སྣང་གྲགས་ཐམས་ཅད་གཏད་མེད་དུ་ཤ་ར་ར་སོང་བ་ལ་དགོད་འཆོར་ཞིང༌། རང་ཉིད་སྨྱོའམ། གཞན་སྨྱོ་བ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་བར་དོའམ་རྨི་ལམ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་ཤེས་ཤིང༌། རིག་པ་གཏད་ཡལ་རྗེན་པར་བུད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ལ། རྟོགས་པ་ལ་ཚེགས་ཅི་ཡོད་འདི་ཀར་འདུག་པ་ལ་སྙམ་ནས། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཟང་ཐལ་དུ་ཤར་བས་གཞན་ལའང་དེ་སྐད་སྟོན་ཞིང༌། རྡོ་རྗེའི་གླུ་དང་གཏད་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་ཞེན་མེད་ཀྱི་རིག་པ་སྟོ
Chinese
無內外之廣大中，廣大之法性無邊無實體。大圓滿見解，秘密總集之殊勝法，於乘之境雖極其繁多，然秘密之真義，自性唯獨一。法性界廣闊，無有相狀。如是說。現今於了悟能取所取二者皆未曾有，如虛空自性之時，為使瑜伽士一切法顯現為無所依之廣大解脫，為內執著清淨之表徵，外境所取解脫於各方而宣說如下：向外觀看顯現之境，一切鬆鬆垮垮空空蕩蕩，毫無實質。拉日匝熱，毫無把握，遠離法。顯現聲響，記憶覺知，感受覺受，皆不復存在。此為何？是自性瘋狂之顯現耶？於夢中自言自語而發笑。於此，因已確定自己之證悟時機，故能了知所有瑜伽士之顯現，如精通因緣之一人，見幻術之景象為無有真實，從而亦能了知其他知曉因緣者之顯現一般。此等外境之顯現，從前所見皆為自相，然於確定證悟之時，於自性本面之真實執著已斷除，故覺所取一切皆如夢境、水月、海市蜃樓之相，鬆鬆垮垮、空空蕩蕩、毫無實質。無論顯現為何，皆如拉日匝熱，似有似無，無所依而顯現自性，眾生亦覺較先前習性有所改變，似無所依般，此等一切亦能了知耶？如是思維。經驗聽聞，記憶覺知，亦如先前般消失，空性已成無所依之狀態，覺性廣闊舒展，念頭完全不生起，此等又將去往何處耶？如是於生起感受之處，自性清淨，然覺知卻飄忽不定，有時對自己之行為及一切顯現聲響皆成無所依之狀態而發笑，自問是自己瘋了？還是他人瘋了？抑或是中陰或夢境？如是了知。覺性無所依而赤裸顯現，此乃一切眾生皆具，於此證悟又有何難？如是思維。無有對境之慈悲赤裸顯現，亦向他人如是宣說，金剛歌及無所依之行為與無執著之覺性顯現。
English
In the vast expanse without inner or outer, the nature of vastness is boundless and without substance. This supreme Dzogchen view, the secret union, although extremely numerous in the context of vehicles, the definitive meaning of the secret is only one in its nature. The sphere of Dharma-nature is vast and without characteristics. Thus it is said. Now, at the time of realizing that both grasping and the grasped have never existed, as the nature of space, in order for all phenomena to appear to the yogi as a great liberation without reliance, as a sign of the purification of inner clinging, the outer grasped is shown to be liberated in all directions as follows: When looking outward at the field of appearances, everything is loose, empty, and without substance. Rari, zab zeb, without attachment, free from Dharma. Appearances, sounds, memory, awareness, feelings, and sensations are no longer the same as before. What is this? Is it an appearance of naturally occurring madness? Laughing to oneself in a dream. Here, because the time of one's own realization is certain, the appearances of all yogis can be understood, just as one who is skilled in causes sees the spectacle of illusion as unreal, and thus also understands the appearances of others who know causes. These appearances of outer objects, which were previously seen as self-characteristics, when the clinging to reality in one's own nature is reversed at the time of realization, one thinks that all grasped objects are like dreams, water moons, and mirages, loose, empty, and without substance. Whatever appears, it all arises as a self-appearance without reliance, like rari, zab zeb, seeming to exist or not exist. Beings also feel that their behavior has changed from before, seeming to be without reliance. Do all of these also understand this? One wonders. Experiences, hearing, memory, and awareness also disappear as before, and emptiness becomes a state of non-reliance. Awareness is widely spread, and thoughts never arise. Where has this gone? One wonders, and in the places where feelings arise, one's own nature is purified, but awareness is scattered. Sometimes one laughs at one's own actions and all appearances and sounds becoming a state of non-reliance, and one wonders if one is crazy, or if others are crazy, or if it is the bardo or a dream. Thus one knows. The awareness that arises nakedly without reliance is present in all beings. What difficulty is there in realization? One thinks. Compassion without an object arises nakedly, and one also shows this to others, manifesting the vajra song and the behavior of non-reliance and the awareness without attachment.
Tibetan
ན་ཞིང༌། ཟང་མ་ཐལ་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ལ་ཤར་བ་སྟེ། འདིའི་དུས་ན་གཟུང་འཛིན་རང་ལོག་གི་ཆོས་སྐུ་ཁོང་ནས་ཤར་བས། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཞེན་ཡུལ་དག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། རང་བཞིན་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །དྲི་མ་མེད་པས་ཕྲ་རགས་ལོག །གཟུང་འཛིན་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ལོག །འགྱུ་བ་མེད་པས་ལས་རླུང་ལོག །ཟང་ཐལ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ལོག །གསལ་བ་ཡིན་ཕྱིར་སྟོང་པ་ལོག །ཡེ་ནས་རྫོགས་པས་བསྐྱེད་རིམ་ལོག །རྩོལ་བ་མེད་པས་སྤྱོད་པ་ལོག །མ་བཙལ་བཞག་པས་སྒོམ་པ་ལོག །རང་གྲོལ་ཡིན་པས་སྣང་བ་ལོག །མངོན་དུ་སྣང་བས་ལྟ་བ་ལོག །སྒྲ་ཚིག་མེད་པས་ཐ་སྙད་ལོག །ཡོད་མ་མྱོང་བས་ཞེན་པ་ལོག །མེད་མ་མྱོང་བས་གཞན་ལྟོས་ལོག །གཟུང་དུ་མེད་པས་བློས་བཏགས་ལོག །ཉག་གཅིག་ཡིན་པས་གྲངས་མཐའ་ལོག །ཅེས་པ་དང༌། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཚོགས་དྲུག་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །རྟོག་ཚོགས་རྣམས་ནི་རང་སར་དག །སྒྲ་ཚིག་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཐ་སྙད་མིང་རྣམས་རང་སར་དག །རགས་པར་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །འབྱུང་བཞིའི་རྐྱེན་རྣམས་རང་སར་དག །གཟུང་འཛིན་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བཅིངས་པའི་བདག་འཛིན་རང་སར་དག །ཡོད་པར་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རང་སར་དག །མེད་པར་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་རང་སར་དག །ཡོད་དང་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་རྣམས་རང་སར་དག །ཆོས་སུ་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་རང་སར་དག །ཆོས་མེད་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །འཁྲུལ་པ་རྣམས་ནི་རང་སར་དག །གཉེན་པོར་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་རང་སར་དག །བབས་ལས་གྲུབ་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །གཞི་གཞག་ཆེན་པོ་རང་སར་དག །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཁོང་ནས་ཤར་བའི་སྣང་བ་གཏད་མེད་གཞན་ཡང་བསྟན་པ། དགྲ་གཉེན་ཆགས་སྡང་ཉེ་རིང་འདུ་ཤེས་བྲལ། །ཉིན་མཚན་རིས་མེད་མཉམ་པར་ཕྱམ་གཅིག་པས། །དམིགས་གཏད་མཚན་མར་འཛིན་པའི་འཁོར་བ་སངས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ངང་ཞེས་མི་རྟོག་པས། །བླང་དོར་སྤང་གཉེན་གཟེབ་ལས་འདས་པ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྟོགས་ན་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །རང་བྱུང་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དགོངས་པར་ཕྱིན། །ལྡོག་པའི་གནས་མེད་ཟད་པའི་སར་ཕྱིན་ཏོ། །འདིའི་དུས་ན་རྟོགས་པ་ཉིན་མཚན་འདྲེས་པས་འཁོར་ཡུག་ཆེན་པོར་ཤར་བ་ནི། དགྲ་ལ་མི་དགའ་བ་རིང་བར་འཛིན་པ་མེད་པས་མཚན་མོའི་རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཉིད་དུ་སངས་པ་དང༌། གཉེན་ལ་དགའ་གདུང་དུ་ཞེན་པ་ཉེ་བར་ཆགས་པ་མེད་པས་ཉིན་མོའི
Chinese
并且，所有显现为空明澄澈之相，都在同一时间显现。此时，能取所取自解脱的法身从内在显现，因此被称为对自我的执着之境清净。如《摩尼宝鬘》中所说：自性显现之诸法，无垢故而粗细解脱，无能所取故而错乱解脱，无动摇故而业风解脱，空明澄澈故而事物解脱，显明故而空性解脱，本自圆满故而生起次第解脱，无勤作故而行持解脱，不寻自住故而禅修解脱，自解脱故而显现解脱，显现故而见解解脱，无言词故而名言解脱，未曾有故而执着解脱，未曾无故而观待他者解脱，无可取故而分别念解脱，唯一故而数量边际解脱。又如《空六法》中所说：六聚显现之心性中，分别念之聚自处解脱。言词显现之心性中，名言名称自处解脱。粗大显现之心性中，四大之缘自处解脱。能所取显现之心性中，束缚之我执自处解脱。有显现之心性中，事物之相自处解脱。无显现之心性中，空性自处解脱。有与无之心性中，成见之边自处解脱。法显现之心性中，自之体性自处解脱。非法显现之心性中，错乱自处解脱。对治显现之心性中，垢染自处解脱。自然安住之心性中，广大基位自处解脱。如此这般，从证悟中显现的无所依之相，进一步阐释道：远离敌友爱憎远近之念，日夜无别平等一味，执着于目标相状之轮回得以清净，自生智慧之境无有分别，超越取舍取舍对治之牢笼。如是证悟即是无二智慧，已达自生普贤王如来之意，已至无有退转之境，已至穷尽之地。此时，证悟与日夜交融，显现为广阔之境，即对敌人不悦，不执着于疏远，因此夜晚的分别念在法性中清净；对亲友喜爱，不执着于亲近，因此白天的
English
And, all appearances that appear as clear and transparent, arise at the same time. At this time, the Dharmakaya of self-liberation of grasping and grasper arises from within, therefore it is called the purification of the object of clinging to self. As it is said in the "Garland of Pearls": For all phenomena that appear as self-nature, impurity is absent, therefore coarse and subtle are liberated. Grasping and grasper are absent, therefore delusion is liberated. Movement is absent, therefore karmic winds are liberated. Clear and transparent, therefore things are liberated. Clear, therefore emptiness is liberated. Primordially complete, therefore the generation stage is liberated. Effort is absent, therefore conduct is liberated. Not sought, but abiding, therefore meditation is liberated. Self-liberated, therefore appearances are liberated. Manifest, therefore view is liberated. Words are absent, therefore terms are liberated. Never existed, therefore clinging is liberated. Never been non-existent, therefore dependence on others is liberated. Cannot be grasped, therefore conceptualization is liberated. Only one, therefore numerical limits are liberated. And as it is said in the "Six Spaces": In the mind-essence where the six aggregates appear, the aggregates of thoughts are liberated in their own place. In the mind-essence where sounds and words appear, terms and names are liberated in their own place. In the mind-essence where grossness appears, the conditions of the four elements are liberated in their own place. In the mind-essence where grasping and grasper appear, the self-grasping of bondage is liberated in its own place. In the mind-essence where existence appears, the aspects of things are liberated in their own place. In the mind-essence where non-existence appears, emptinesses are liberated in their own place. In the mind-essence of existence and non-existence, the extremes of established views are liberated in their own place. In the mind-essence where Dharma appears, its own characteristics are liberated in their own place. In the mind-essence where non-Dharma appears, delusions are liberated in their own place. In the mind-essence where antidotes appear, defilements are liberated in their own place. In the mind-essence of natural abiding, the great ground is liberated in its own place. Thus, the appearance of unreliance arising from realization is further explained: Free from the notions of enemy and friend, attachment and aversion, near and far, day and night are indistinguishable, equal in one taste, the cycle of clinging to objects and signs is purified. The state of self-born wisdom is non-conceptual, transcending the confines of acceptance and rejection, abandonment and remedy. Such realization is non-dual wisdom, having reached the intention of self-born Samantabhadra, having reached the place of no return, having reached the end. At this time, realization merges with day and night, appearing as a vast expanse. Not disliking enemies, not clinging to distance, therefore the nocturnal thoughts are purified into Dharmata; liking friends, not clinging to closeness, therefore the daytime