Tibetan
་མེད་ལ་སྣང་བའི་རོལ་པར་ཤེས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དག་མཉམ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ལ་མི་གནས་པར་བསྟན་པ་ནི། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། རིག་པ་གཅིག་ལ་འཁོར་འདས་རྫོགས། །འཛིན་མེད་རང་སྣང་ཆོས་དང་བྲལ། །ཞེས་དང༌། ནོར་བུ་ཕྲ་བཀོད་ལས། སྣང་དང་སྣང་བར་བྱེད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན། །མི་སྣང་མ་ཡིན་ཆོས་ཀུན་རྣམ་པར་དག །ཅེས་སོ། །ཆོས་སྐུ་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཤར་བས་མེད་སྣང་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ནི། སྣང་བར་མེད་ལ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བར་ཤར། །སྟོང་པར་མེད་ལ་མཐའ་དབུས་ཁྱབ་པར་གདལ། །གཟུང་འཛིན་མེད་ལ་ང་བདག་སོ་སོར་ཞེན། །གཞི་རྩ་མེད་ལ་ཚེ་རབས་བརྒྱུད་མར་སྣང༌། །དགག་སྒྲུབ་མེད་ལ་བདེ་སྡུག་བླང་དོར་བྱེད། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བསམས་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་མཚར་ཆེ་བ་ཞིག་ཤར་བ་ཙམ་སྟེ། ངོ་བོ་ཡོད་མེད་ལས་འདས་བཞིན་དུ་སྣང་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་རང་ངོར་སྣང་བ་ནི། རྨི་ལམ་ན་བདག་གཞན་དང༌། བདེ་སྡུག་དང༌། ནོར་རྫས་དང༌། བཟང་ངན་དང༌། བླང་དོར་དང༌། ཚེ་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་པ་རྨིས་པ་ལྟར། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་དུས་དེར་ཡོད་པར་འཛིན་པས་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ནི། མེད་སྣང་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་སྣང་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་ཏ་ལ་ལའི་མདོ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་མཁའ་མཉམ་དག་པས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ལས། ཐོག་མར་ཕྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ལ་གཞི་བྲལ་སྒྱུ་མ་སྟོང་གཟུགས་སུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ཕར་བལྟས་སྐྱེ་འགྲོའི་སྣང་བ་མཚར་རེ་ཆེ༑ ༑མི་བདེན་བདེན་པར་ཞེན་པས་བདེན་བདེན་འདྲ། །མ་འཁྲུལ་འཁྲུལ་པར་ཞེན་པས་འཁྲུལ་འཁྲུལ་འདྲ། །ངེས་མེད་ངེས་པར་བཟུང་བས་ངེས་ངེས་འདྲ། །ཡིན་མིན་ཡིན་པར་བཟུང་བས་ཡིན་ཡིན་འདྲ། །མི་འཐད་འཐད་པར་བཟུང་བས་འཐད་འཐད་འདྲ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་སྒྱུ་མ་ཙམ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་འཛིན་པ་ནི། མི་བདེན་པ་ལ་བདེན་པར་འཛིན། མ་འཁྲུལ་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་འཛིན། ངེས་པ་མེད་པ་ངེས་པར་འཛིན། ཡིན་མིན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡིན་མིན་དུ་འཛིན། མི་འཐད་པ་ལ་
Chinese
了知无有而显现为游舞，证悟本体自性清净平等一味的瑜伽士们，不住于轮回涅槃之法，如《狮子奋迅》中所说： “一觉悟时轮回涅槃圆满，无执著自显离于法。” 以及《宝鬘论》中所说：“非是显现与显现之境，亦非不显现，诸法皆清净。” 如是等等。法身显现之时，即从无有而生起无有，故显示为无有显现空性之影像。 显现于无有，种种显现生起。 空性中无有，却广大遍布边与中。 无有能取所取，却执著我与我所。 无有根本，却显现生生世世。 无有破立，却行持苦乐取舍。 若思及法性之义，则法相之显现极为奇妙，本体超越有无，而显现方式却以各种方式自显。 犹如梦中梦见自他、苦乐、财物、好坏、取舍、前后世等等，实际上并不存在，但在当时却执著为存在，从而使心受到烦恼。 执著无有显现为真实，即是行于错觉，如圣者《宝鬘经》中所说：“一切诸法如来同，愚童执相于世间，行于无有之法中。” 如是宣说。 现在，对于未生于内外诸法者，以等同虚空之清净而证悟之方式，必须加以确定，其中分为二，首先，对于显现于外境者，确定为无基幻化空性之色相。 向外观望，众生之显现极为奇妙，不真实却执著为真实，似真非真。 未错乱却执著为错乱，似乱非乱。 无有定准却执著为定准，似定非定。 超越是与非却执著为是，似是而非。 不合理却
English
Knowing that it appears as a play of non-existence, the yogis who realize the purity and equality of the essence itself do not abide in the dharmas of samsara and nirvana, as stated in 'The Complete Lion's Leap': 'In one realization, samsara and nirvana are complete. Without clinging, self-appearance is free from dharma.' And in 'The Jeweled Garland': 'It is not the object of appearance and appearing. It is not non-appearance, all dharmas are completely pure.' So on. At the very moment of the appearance of the Dharmakaya, non-existence arises from non-existence, thus it is shown as a mere image of emptiness appearing as non-existence. It appears in non-existence, and various appearances arise. In emptiness, there is nothing, but it spreads extensively to the edges and the center. Without grasping and being grasped, there is attachment to 'I' and 'mine'. Without a root, it appears through lifetimes. Without negation and affirmation, one engages in happiness and suffering, acceptance and rejection. If one thinks about the meaning of the nature of reality, the appearance of phenomena is extremely wonderful, the essence transcends existence and non-existence, yet the way it appears manifests in various ways. Just like dreaming of self and others, happiness and suffering, wealth, good and bad, acceptance and rejection, past and future lives, etc. in a dream. In reality, they do not exist, but at that time, they are grasped as existing, thus the mind is afflicted. Grasping non-existence as reality is called acting in illusion, as stated in the Sutra of the Noble Jewel Garland: 'All dharmas are like the Sugata, those with childish minds grasp at signs, in the world, they act in dharmas that do not exist.' Thus it is said. Now, for those who have not arisen from external and internal dharmas, the way to realize it through purity equal to space must be determined, which is divided into two. First, for what appears in the external world, it is determined as the form of illusion and emptiness without a basis. Looking outward, the appearance of beings is extremely wonderful, not true, but clinging to it as true, it seems true but is not. Not mistaken, but clinging to it as mistaken, it seems mistaken but is not. Without certainty, but holding it as certain, it seems certain but is not. Transcending yes and no, but holding it as yes, it seems yes but is not. Unreasonable, but
Tibetan
འཐད་པར་འཛིན་པས། སྣ་ཚོགས་ཅོལ་ཆུང་ཡུལ་གྱིས་སེམས་བྲིད་ནས། །དོན་མེད་རིག་པ་སྐད་ཅིག་བརྒྱུད་མར་མཐུད། །ཉིན་ཞག་ཟླ་བ་ལོ་དང་མི་ཚེ་འདས། །གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་འཛིན་པས་འགྲོ་བ་བསླུས། །སྐད་ཅིག་མའི་ཤེས་པ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་འཁྲུལ་འཛིན་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པས་དུས་འདས་ཏེ༑ སྐད་ཅིག་དུ་མ་ལས་ཡུད་ཙམ་དུ་འཁྲུལ། ཡུད་ཙམ་ལས་ཉིན་ཞག་དང༌། ཉིན་ཞག་ལས་ཟླ་བ་དང༌། ཟླ་བ་ལས་ལོར་འཁྲུལ་པ་ཕྱི་ཕྱིར་གོམས་པས་འགྲོ་བ་འཁྲུལ་པ་ནི། གཞི་མེད་པའི་རིག་པ་ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པ་རང་ལ་གནས་ཀྱང༌། ངོ་མ་ཤེས་པའི་ངང་ནས་རྐྱེན་གློ་བུར་བ་ཙམ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །གློ་བུར་རྣམ་རྟོག་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས། །མ་འཁྲུལ་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང༌། །བློ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང༌། །རྒྱུ་རྐྱེན་དང་བཅས་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་པ་དང༌། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ལམ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགལ་མེ་ཡི། །འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་ཕན་ཚུན་དུ། །རྒྱུ་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་སྣང་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་སྣང་བ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྒྱུ་མའི་རྩེད་མོ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་ཡང༌། འཁྲུལ་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །དེའང་རིག་པའི་རང་ངོ་འདི་ཐོག་མའི་ཀ་དག་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་ལས་འདས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། འདིའི་རང་སྣང་ནི་རང་གསལ་རྗེན་པར་དག་པའི་ཆོས་སྐུ་སྟེ། གཞི་མེད་རྣམ་དག་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ལ་རིག་མ་རིག་དང༌། འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ད་ལྟ་ཟང་མར་འདུག་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་ནས། དེའི་ངང་ལས་མི་འདའ་བས་ཕྱི་ཡུལ་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་སྒྱུ་མའི་སྟོང་གཟུགས་གཞི་སྣང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་སངས་པས་འཁོར་བ་མིང་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཡུལ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་མོད་ཀྱང༌། །ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་བཞིན་མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་གདོད་ནས་དག །གཞི་སྣང་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །མ་རིག་པ་ཞེས་བཏགས་མེད་པས། །འཁྲུལ་པར་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །བློ་ཞེས་ཀུན་ཏུ་མ་བཏགས་པས། །དྲི་མ་འཁྲུལ་པའི་མིང་ཡང་མེད། །མིང་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་མེད་པས། །བཏགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་ཞེས་མིང་དུ་མ་བཏགས་པས། །བློས་བཏགས་འཁྲུལ་པའི་མིང་ཡང་མེད། །
Chinese
因为执着于顺应，被各种琐碎的境域迷惑了心。 无意义的觉知刹那相续不断。 日夜、月、年和一生都流逝了。 由于执二元对立，众生被欺骗。 刹那的觉识不认识自己的本性，因此执迷不悟持续不断，时间流逝，从许多刹那间迷失于片刻，从片刻间迷失于日夜，从日夜间迷失于月，从月间迷失于年，由于对外境的习惯，众生迷失了，这是因为本来无根的觉性，法身如虚空般清净，本来就安住于自身，但“在不认识本性的状态中，只是偶然的因缘而已。”《摩尼宝鬘论》中说：“法身犹如虚空，突然被念头的云彩遮蔽，即使是不迷乱的法性，也显现为心识迷乱的状态，具有因缘的刹那。”《宝鬘论》中说：“三条道路无始无终无中，轮回的轮转犹如火轮，互相依存，这个有因的轮回就这样流转。”就像这样。因此，众生执着于迷乱显现的自相，而同样的显现，瑜伽士却只看作是幻化的游戏，这也是因为迷乱无根无基的关键所在。也就是说，觉性的自性，是最初的本净，超越了迷乱与不迷乱，犹如虚空一般。而这自性的显现，就是自明赤裸清净的法身，被称为无基清净大显现。它的本体，无论觉与不觉，轮回与涅槃等等，都未成立，现在空空荡荡地存在着，瑜伽士证悟到这一点，不离开它的状态，因此外境的迷乱显现，幻化的空色，在基显法性的虚空中消散，被称为轮回无名，如虚空般清净的瑜伽士。就像《摩尼宝鬘论》中说的：“虽然境域如此显现，但在最初的本净中，根本无法说迷乱，同样，不迷乱又是什么呢？因此，迷乱本来就是清净的，对于那基显大本身，没有安立不觉，因此迷乱的成立是不存在的。由于没有普遍安立为心识，因此没有染污迷乱的名称。由于没有名称和文字的集合，因此没有安立的迷乱。由于没有安立为法的名称，因此没有心识安立的迷乱名称。”
English
Because of clinging to what is agreeable, the mind is seduced by various trivial realms. Meaningless awareness continues in a momentary stream. Days and nights, months, years, and lifetimes pass. By clinging to duality, beings are deceived. Because momentary consciousness does not recognize its own nature, it becomes a continuous delusion, and time passes. From many moments, one is deluded into a short time; from a short time, into days and nights; from days and nights, into months; and from months, into years. Because of the habit of external objects, beings are deluded. This is because the rootless awareness, the Dharmakaya, is pure like the sky, and resides within oneself, but "in the state of not knowing one's own nature, it is only a sudden cause." The "String of Pearls" says: "The Dharmakaya is like the sky, suddenly obscured by clouds of thoughts. Even the nature of non-delusion appears as a state of delusion in the mind. Momentary with causes and conditions." The "Precious Garland" says: "The three paths have no beginning, no end, and no middle. The cycle of samsara is like a fire wheel, mutually dependent. This causal samsara revolves in this way." It is like this. Therefore, beings cling to the self-characteristics of delusional appearances, while the same appearances appear to yogis as mere illusory games. This is also because of the key point that delusion is rootless and baseless. That is to say, the self-nature of awareness is the primordial purity, beyond delusion and non-delusion, like the sky. And the self-appearance of this is the self-luminous, nakedly pure Dharmakaya, called the groundless, completely pure great appearance. Its essence, whether awareness or non-awareness, samsara or nirvana, etc., is not established in anything, and it remains empty now. Yogis realize this, and do not stray from its state. Therefore, the delusional appearances of external objects, the illusory empty forms, dissolve into the expanse of the ground appearance Dharmata, and are called yogis whose samsara is nameless and pure like the sky. As the "String of Pearls" says: "Although the realm appears in this way, in the primordial purity of the beginning, it is impossible to say delusion. Likewise, what is non-delusion? Therefore, delusion is originally pure. For that great ground appearance itself, there is no imputation of non-awareness, therefore the establishment of delusion does not exist. Because it is not universally imputed as mind, there is no name of defilement delusion. Because there is no collection of names and letters, there is no imputed delusion. Because it is not imputed as the name of Dharma, there is no name of delusion imputed by mind."