Tibetan
། །སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་རྩ་བ་མི་ཆོད་པས། །རྐྱེན་བྲལ་ཆོས་ཉིད་དག་ཀྱང་རྟོགས་པར་དཀའ། །ཞེས་པས། འདིར་ཉུང་ངུར་བསྡུས་ན། ཡེ་ཤེས་ནི་རིག་པའི་རང་ངོ་དུས་ཐམས་ཅད་པ་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་སྟེ། བསམ་བརྗོད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའོ། །སེམས་ནི་ཡུལ་ལ་འཛིན་པའི་ཤེས་པའོ། །སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡེ་ཤེས་ལ་ཐུག་ཅིང༌། གསེབ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གདངས་སམ་རྩལ་ལྟར་ཡོད་པས་རང་ངོ་ཡེ་ཤེས་སུ་དུས་ལ་ལྟོས་ནས་ངོས་ཟིན་པར་བྱེད་དགོས་ཏེ། མ་ཟིན་ན་དྲི་མ་ཞེས་བྱའོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་དང༌། རྩལ་གྱི་ཁྱད་ཡོད་པས་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དེ་དང༌། ཀྲཱི་ཡ། ཨུ་པ། ཡོ་ག་གསུམ་སྟེ་བཞི། མ་ཧཱ་ཨ་ནུ་གཉིས་ཏེ་དྲུག་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གོལ་སར་བསྟན་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། ངེས་པ་ཐོབ་པའི་ཐེག་པ་དྲུག །རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གོལ་སར་བསྟན། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེ་ནི། །ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་འདོད་པ༑ ༑བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི། །ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ནམ་མཁར་འདོད། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །རྟོག་དཔྱོད་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྟོག་དཔྱོད་འདས་ལ་མདོ་སྡེས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་ནི། །མདོ་སྡེ་དག་ཏུ་གོལ་བར་བཤད། །ཀྲཱི་ཡ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་འདོད་པ། །དག་པ་རྣམ་གསུམ་སྒོར་ཞུགས་ནས། །གཟུང་འཛིན་དག་པའི་ཡུལ་ལ་གནས། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །གཟུང་འཛིན་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །གཟུང་འཛིན་འདས་ལ་ཀྲཱི་ཡས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་གཟུང་དང་འཛིན་བྱེད་པ། །ཀྲཱི་ཡ་དག་ཏུ་གོལ་བར་བཤད། །ཨུ་པ་ཡ་ཡི་ལྟ་སྤྱོད་ནི། །ཀྲཱི་ཡ་སྤྱོད་ཅིང་ཡོ་ག་སྒྲུབ། །ལྟ་སྤྱོད་འབྲེལ་བའི་དོན་མེད་པས། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །གཉིས་སུ་མེད་ལ་ཨུ་པས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་གཉིས་སུ་བྱེད་པ་ནི། །ཨུ་པ་ཡ་རུ་གོལ་བར་བཤད། །ཡོ་ག་སྟུག་པོ་བཀོད་འདོད་པས། །མཚན་མ་ཡོད་མེད་སྒོར་ཞུགས་ནས། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་གཙོར་བྱེད་པ། །བླང་དོར་མེད་ལ་འཇུག་མ་ནུས། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །བླང་དོར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བླང་དོར་མེད་ལ་ཡོ་གས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་བླང་དང་དོར་བྱེད་པ། །ཡོ་ག་དག་ཏུ་གོལ་བར་བཤད། །མ་ཧཱ་རྡོ་རྗེ་འཆང་འདོད་པ། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྒོར་ཞུགས་ནས། །རང་རྒྱུད་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། །བསྙེན་སྒྲུབ་རྣམ་བཞིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་ལ་མ་ཧཱས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ནི། །མ་ཧཱ་ཡོ་གར་གོལ་བར་བཤད། །ཨ་ནུ་དབྱེར་མེད་ས་འདོད་པ༑ ༑དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སྒོར་ཞུགས་ནས། །འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །རྒྱུ་ནི་དག་པའི་དབྱིངས་ལྟ་བ། །འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །རྒྱུ་འབྲས་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྒྱུ་འབྲས་འདས་ལ་ཨ་ནུས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལྟ་ན། །ཨ་ནུ་ཡོ་གར་གོལ་བར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །རང་ངོ་ཨ་ཏིའི་དགོངས་པ་ནི། བླང་དོར་བྱ་བརྩལ་མེད་པའི་ཆོས་ཆེན་ནི། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བྱུང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ཀྱི། །ངོ་བོ་ཐད་དྲང་ངང་ལས་མ་གཡོས་པར། །མངོན་དུ་བྱེད་པས་གཞན་དུ་རྩོལ་མི་དགོས། །རང་ལ་བཞག་ནས་གཞན་དུ་འཚོལ་མི་བྱེད། །རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་འདིའི་རང་གཞུང་ནི་རིག་པ་བཅོས་བསླད་མེད་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པ་ཆོས་སྐུ་གཞིའི་སངས་རྒྱས་སུ་འདོད་པས། དེ་ལས་གཞན་དུ་བཙལ་ཡང་སངས་རྒྱས་མི་རྙེད་ལ། སངས་རྒྱས་མིང་ཙམ་ལས་དོན་ལ་རིག་པ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཀློང་དུ་ཕེབས་པ་ཙམ་དུ་འདོད་དེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་དང་བྲལ་བའི་རང་སྣང་སྒྲིབ་མེད་ཉིད། །རྩོལ་བྲལ་ཉག་གཅིག་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི། །ཡེ་རྫོགས་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྲུབ་ཡུལ་ལ་རོལ། །ཞེས་པ་དང༌། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ནི་རང་རིག་ཉིད། །ཅེས་པ་དང༌། ཀུན་བྱེད་ལས། སངས་རྒྱས་མ་བལྟ་རང་སེམས་བྱར་མེད་རྟོགས། །བརྟགས་ན་མེད་དེ་རང་རིག་ཡེ་ནས་གསལ། །འདི་མིན་སྙམ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་ཆེན་ལ། །སྤོང་འགེགས་སྦྱངས་པ་བྱིན་རླབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། །རང་སེམས་ཆོས་ཉིད་བྱར་མེད་དེ་ལས་གོལ། །རང་གམ་བཞག་ནས་གཞན་མ་རྒྱང་དུ་འཚོལ། །བྱར་མེད་བདེ་བོར་རྩོལ་བ་དང་དུ་ལེན། །ཚི་ཆད་ནད་དུ་དེ་ལས་ཆེ་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །ཐེག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ནི། འདི་ནི་ཉི་མའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དོན། །རང་གཞག་འོད་གསལ་མི་གཡོ་གནས་པར་འདོད། །གཞན་ནི་སྤྲིན་དང་མུན་སེལ་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཉི་མ་གདོད་གྲུབ་བྱེད་དང་མཚུངས་པར་བསྟན། །དེས་ན་འདི་གཉིས་ཁྱད་པར་གནམ་ས་བཞིན། །ལྷུན་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་འདི་ནི་རིག་པའི་ངོ་བོ་འདི་ཉིད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་གྲུབ་ཟིན་པ་ཉི་མ་དངོས
Chinese
། །显现是境之根不斩断，离缘法性亦难悟。」「如是说。」「此处略摄： 智慧是觉性自性，是恒时离境之意，离一切思言戏论。心是执境之识。心之根源在于智慧，间隙中有如智慧之光或能力，故须观待时机而认知自性为智慧，若不认知则名为垢染。以觉性之体性与能力之差别，应区分心与智慧。又将因乘三者合一，以及事部、行部、瑜伽部三者，共四者，加上大瑜伽、阿努瑜伽二者，共六者，显示为大圆满之歧途。《普作王》云： 获得决定之六乘，显示为大圆满之歧途。 又是如何呢？ 菩提萨埵之经部， 欲求普光之地， 以二谛之分别， 法性视为空性虚空。 阿底瑜伽之大乐， 是超离分别之菩提心， 经部障蔽超离分别者， 大圆满之分别与思择， 说是经部中之歧途。 事部欲求金刚持， 入于清净三门， 安住于所取能取清净之境。 阿底瑜伽之大乐， 是超离所取能取之菩提心。」「事部障蔽超离所取能取者， 大圆满之所取与能取，」「说是事部中之歧途。 行部之见行， 行持事部且修瑜伽， 以见行无关联故， 未悟无二之义。 阿底瑜伽之大乐， 是无二之菩提心， 行部障蔽无二者， 大圆满之二取， 说是行部中之歧途。 瑜伽欲求密集摆设， 入于有相无相之门， 主要行持四手印， 无法趣入无取舍。 阿底瑜伽之大乐， 是无取舍之菩提心， 瑜伽障蔽无取舍者， 大圆满之取舍， 说是瑜伽中之歧途。 嘛哈欲求金刚持， 入于方便智慧之门， 自续清净之坛
English
། །Since the root of appearance, the object, is not severed, it is difficult to realize the nature of reality free from conditions." "Thus it is said." "Here, briefly summarized: Wisdom is the self-nature of awareness, the constant intention that is separate from objects, free from all thoughts, words, and elaborations. Mind is the consciousness that grasps objects. The root of mind is in wisdom, and in between there is the radiance or potential of wisdom, so one must recognize one's own nature as wisdom in relation to time. If one does not recognize it, it is called impurity. Because of the nature of awareness and the difference in potential, mind and wisdom should be distinguished. Furthermore, the three vehicles of causality made into one, and the three, Kriya, Upa, and Yoga, making four, and the two, Maha and Anu, making six, are shown to be the wrong paths of Dzogchen. The All-Creating King says: The six vehicles that have attained certainty are shown to be the wrong paths of Dzogchen. How is that? The Sutra of the Bodhisattva desires the ground of all-pervading light, with the discrimination of the two truths, the nature of reality is considered to be emptiness and space. The great bliss of Ati Yoga is the Bodhicitta that transcends discrimination. The Sutra obscures that which transcends discrimination. Discrimination and thought in Dzogchen are said to be wrong paths in the Sutras. Kriya desires Vajradhara, entering the door of the three purities, abiding in the realm of pure grasping and grasper. The great bliss of Ati Yoga is the Bodhicitta that transcends grasping and grasper." "Kriya obscures that which transcends grasping and grasper. Grasping and grasper in Dzogchen," "are said to be wrong paths in Kriya. The view and conduct of Upa, practicing Kriya and accomplishing Yoga, since view and conduct are unrelated, the meaning of non-duality is not realized. The great bliss of Ati Yoga is the non-dual Bodhicitta. Upa obscures the non-dual. Duality in Dzogchen is said to be a wrong path in Upa. Yoga desires dense arrangement, entering the door of existence and non-existence, mainly practicing the four mudras, unable to enter without acceptance and rejection. The great bliss of Ati Yoga is the Bodhicitta without acceptance and rejection. Yoga obscures that which is without acceptance and rejection. Acceptance and rejection in Dzogchen are said to be wrong paths in Yoga. Maha desires Vajradhara, entering the door of skillful means and wisdom, the mandala of pure self-continuum.
Chinese
在坛城中，通过四种修持来进行证悟。阿底瑜伽的大乐，是超越勤作修持的菩提心。勤作修持被玛哈（梵文：Mahā，伟大的）所遮蔽。如果大圆满进行勤作修持，那被认为是落入了玛哈瑜伽。阿努（梵文：Anu，微细的）认为无二之地，从融入法界和智慧之门开始，对于如此显现的诸法，视原因为清净的法界，视结果为智慧的坛城。阿底瑜伽的大乐，是超越因果的菩提心。因果被阿努所遮蔽。如果大圆满观察因果二者，那被认为是落入了阿努瑜伽。如是说。自性阿底的见解是：无需取舍和勤作的大法，是自生智慧菩提心性，其自性直接坦然，不需任何改变，显现它，所以不需要其他的努力。安住于自性，不要向外寻求。这个任运成就的金刚藏，其自宗认为，无有造作的觉性，不离法性之状态，即是法身根本的佛陀。如果向外寻求，也无法找到佛陀。佛陀只是一个名称，实际上是指觉性不改变的自性融入空性之中。如雄鹰大鹏所说：无因无缘的自显现，无有遮蔽，无勤作的唯一，无人造作，本初圆满的心髓，安住于任运成就的境界。又如《摩尼宝鬘》所说：圆满佛陀即是自明觉性。又如《普贤根本续》所说：不要向外看佛陀，了悟自心无所作为。如果观察，则无所有，因为自明觉性本自光明。认为不是这样的，在因果大乘中，通过舍弃、遮止、修习、加持等各种方法，会偏离自心法性无所作为的状态。安住于自性，不要向远处寻求。对于无所作为的安乐，接受勤作，没有比这更大的疾病和痛苦了。如是说。阐述两种乘的区别是：这如同太阳的自性，安住于自性，光明不灭，恒常存在。其他则如同通过消除云和黑暗的勤作修持，来显现原本就存在的太阳。因此，这两者的区别如同天地一般。这个任运成就的金刚藏，就是觉性的自性，本来就是已经成就的佛陀，如同真实的太阳。
English
In the mandala, one accomplishes through the four types of approaching and accomplishing. The great bliss of Ati Yoga is the bodhicitta that transcends effort and practice. Effort and practice are obscured by Maha. If Dzogchen engages in effort and practice, it is said to fall into Maha Yoga. Anu considers the ground to be non-dual. Starting from entering the door of space and wisdom, for all phenomena that appear in this way, one views the cause as the pure space, and the result as the mandala of wisdom. The great bliss of Ati Yoga is the bodhicitta that transcends cause and effect. Cause and effect are obscured by Anu. If Dzogchen observes both cause and effect, it is said to fall into Anu Yoga. Thus it is said. The view of self-nature Ati is: The great Dharma without acceptance or rejection, without effort, is the self-born wisdom bodhicitta nature. Its essence is direct and unadulterated, without any change. Manifest it, so there is no need for other efforts. Abide in self-nature, do not seek externally. This spontaneously accomplished Vajra Essence, its own doctrine considers that the unadulterated awareness, without straying from the state of Dharma-nature, is the Buddha of the Dharmakaya basis. If you seek elsewhere, you will not find the Buddha. Buddha is just a name, in reality it refers to the essence of unchanging awareness merging into emptiness. As the Great Garuda says: Self-appearance without cause or condition, without obscuration, the single one without effort, unmade by anyone, the heart essence of primordial perfection, enjoys the realm of spontaneous accomplishment. Also, as the Garland of Pearls says: Complete Buddha is self-awareness itself. Also, as the All-Creating King says: Do not look for the Buddha, realize your own mind without action. If you examine it, it is non-existent, because self-awareness is primordially clear. Thinking it is not like this, in the cause and effect Great Vehicle, through various methods of abandoning, obstructing, practicing, and blessings, one deviates from the state of self-mind Dharma-nature without action. Abide in self-nature, do not seek far away. For the bliss of non-action, accepting effort, there is no greater disease or suffering than that. Thus it is said. Explaining the difference between the two vehicles is: This is like the essence of the sun itself. Abiding in self-nature, the clear light is unwavering and constant. Others are like revealing the sun that already exists by eliminating clouds and darkness through effort and practice. Therefore, the difference between these two is like heaven and earth. This spontaneously accomplished Vajra Essence is the essence of awareness itself, originally already accomplished as the Buddha, like the real sun.