Tibetan
་མེད་པ་གསལ་སྣང་གི་སྟོང་གཟུགས་ཆུའི་ཟླ་བ་ལྟར་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤར་བས། འདི་ལ་སྤང་བླང་དང་རེ་དོགས་དང་བརྟག་དཔྱད་གང་ཡང་མི་དགོས་ཏེ། འཕགས་པ་ལྷ་ཡི་ཞལ་སྔ་ནས། ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་གོ །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དང༌། བདེན་རྫུན་ལས་འདས་པ་དང༌། སྣ་ཚོགས་ལ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །མ་ངེས་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་རྩལ་ལས་རྐྱེན་དང་རྒྱུ་མེད་པ་གསལ་སྣང་གི་ཚོགས་པས་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཤར་བ་སྟེ། འཁྲུལ་སྣང་གི་རོལ་པ་འདི་དག་ལ་རིང་བའི་རྒྱུ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པ་རྐྱེན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་བསླངས་ལ། ཉེ་བའི་རྒྱུ་གློ་བུར་བའི་ཚོགས་པ་ཙམ་སྟེ། ལྷ་སྦྱིན་ལ་དགྲར་སྣང་བ་ནི། རིང་རྒྱུ་ལས་དང་བག་ཆགས། ཉེ་རྒྱུ་མི་འཐད་པའི་ཆ་གློ་བུར་བ་བྱས་པ་ལས། དགྲར་སྣང་བ་ལྟར། སྣོད་བཅུད་བདེ་སྡུག་གི་སྣང་བ་སྟེ། འདི་དག་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་གློ་བུར་དུ་ཤར་བས་མི་བདེན་པའི་སྟོང་གཟུགས་ཏེ། བདེན་ན་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པར་འབྱུང་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། གཞན་ཡང་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་བཤད། །འདི་འདྲ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པས། །གང་ལྟར་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་སྣང༌། །སྣ་ཚོགས་མིང་ནི་གདགས་གཞི་ལས། །སྨྲ་ཚིག་དུ་མའི་སྤྲོས་པར་སྣང༌། །ངེས་མེད་མིང་ནི་སྣ་ཚོགས་ལས། །དོན་ཀྱང་བརྟགས་པ་ཙམ་གྱིས་སྟོང༌། །སྟོང་ཉིད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས། །རང་བཞིན་དག་པ་ལྟར་སྣང་ངོ༌། །ཞེས་པ་དང༌། འཕགས་པ་ཀླུའི་དབང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་གཏོགས་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་གཏོགས་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་དུ་ལྷ་བསྒོམས་པས་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བ་དང༌། མི་རྟག་པ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་ན། གསར་དུ་འགྲུབ་པར་སྣང་བས་དེ་དང་དེར་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ་གློ་བུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་སྣང་ནས་མི་བདེན་པ་ཉིད་དེ། མ་བསྒོམས་པས་མི་བདེན་པས་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པར་ཤར་བ་ཡིན་མོད། རྟོག་པ་མཐུ་བརྟས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རེ་ཞིག་གང་དཔྱད་པ་ལྟར་དེ་དང་དེའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་འགྱུར་འདྲ་ཡང་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་སྐྲ་རྩེ་ཙམ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་དེ། བྱིས་པའི་རྩེད་མོས་དར་ཅིག་སྣང་བ་དེ་འགྱུར་འགྱུར་འདྲ་ཡང་དོན་ལ
Chinese
无有之显现空色，如水中之月般显现之时，即从其自性不生。对此，无需取舍、希冀、疑虑和考察。如圣天尊者所说：“如何显现及本体故，于此不容有考察。”如是说。彼亦如何显现，本体为空性，超离真假，不决定于种种，故为空性。不决定之种种，乃从技艺、因缘和无因之显现集合，以缘起而生。此等错觉之戏论，其远因乃无始之习气存在于阿赖耶识中，由业和烦恼所引发；近因仅为突发之集合。如视天授为仇敌，远因为业和习气，近因为突发之不悦，故显现为仇敌。如器情苦乐之显现，此等由因缘而突发显现，故为不真之空色。若为真，则不依赖因缘而生。故显现为种种，即为空性。中观论云：“复次法性说自性，此等不决定为一，如何考察即如何显，种种名乃施设处，言词众多之戏论显，无定名乃种种处，义亦仅考察而空。空性于何亦不立，如是显现自性净。”如是说。圣者龙树之尊颜云：“除缘起之外，无有少法。是故除空性之外，无有少法。”如是说。某些人如是说，修习本尊则成就悉地，修习无常等则生起，若与此相合，则显现为新成就，岂非于彼为真实耶？此处所说，仅由突发而显现成就，故为不真。未修习则不真，故显现为修习等，然由分别念之力增长，暂时随所考察，似随彼之因和缘而转变，然法性胜义，发端亦无有转变。如孩童之嬉戏，一时之显现似有转变，然于义
English
The empty form of appearance without existence, like the moon in water, arises without inherent existence from the very moment it appears. Therefore, there is no need for acceptance or rejection, hope or doubt, or investigation. As the venerable Deva said: "How it appears and because of its essence, investigation does not enter into this." So it is said. That which appears, its essence is emptiness, transcending truth and falsehood, and not fixed on various things, therefore it is emptiness. The unfixed variety is the arising of a collection of clear appearances without skill, cause, or condition, arising interdependently. The distant cause of these illusory plays is the beginningless habitual tendencies existing in the alaya, aroused by karma and afflictions. The near cause is merely a sudden collection. For example, seeing Devadatta as an enemy, the distant cause is karma and habitual tendencies, and the near cause is a sudden unpleasantness, so it appears as an enemy. Like the appearance of vessel and contents, happiness and suffering, these arise suddenly from causes and conditions, therefore they are untrue empty forms. If they were true, they would have to arise independently of causes and conditions. Therefore, appearing in various ways is emptiness. The Prasangika says: "Furthermore, the nature of phenomena is said to be self-nature. These are not definitely one. However one examines, that is how it appears. Various names are the basis of imputation. The proliferation of many words appears. The indefinite name is from various things. The meaning is also empty by mere examination. Since emptiness is not established anywhere, it appears as naturally pure." So it is said. The venerable Nagarjuna said: "Apart from dependent arising, there are no phenomena. Therefore, apart from emptiness, there are no phenomena." So it is said. Some say that by meditating on a deity, attainments arise, and by meditating on impermanence, etc., they arise, and if combined with this, it appears as a new accomplishment, is it not true in that? What is said here is that it appears to be accomplished only by suddenness, therefore it is untrue. If one does not meditate, it is not true, therefore it appears as meditation, etc. However, by the power of thought increasing, for a while, according to what is examined, it seems to change according to its causes and conditions, but the ultimate nature of reality does not change even by a hair's breadth. Like a child's play, the appearance of a moment seems to change, but in reality
Tibetan
་མ་འགྱུར་བ་དང༌། སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་དེ་རེ་ཞིག་འགྱུར་འགྱུར་འདྲ་ཡང་རྟག་མི་ཐུབ་ཞིག་འགྲོ་བས་དོན་ལ་མ་འགྱུར་བ་ལྟར། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་སྣང་དུས་འདིར་རེ་ཞིག་རིག་པ་འགྱུར་འགྱུར་འདྲ་ཡང་དོན་ལ་ཆོས་ཉིད་ལས་སྐྲ་རྩེ་གཅིག་ཀྱང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་སྣང་ནས་སྟོང་པའི་རོལ་པར་ཤར་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་མཐོང་ཐོས་སུ་འདུག་པས་སྟོང་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་སྟོང་པ་དེ་ཅི་ཡང་མེད་ལ་མི་མཐོང་བ་ཅིག་ཁོ་ན་ལ་བློ་རྩེ་གཏོད་པ་དེ་ནི་ཆད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཁོ་བོ་ཅག་དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་འདོད་པ་དང་མི་རྩོད་དོ། །རྒྱང་འཕེན་པ་དང་རྩོད་པ་ནི། ངལ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད། སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ནི་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་མངོན་སུམ་དུ་གོ་བདེ་བས་སྦྱར་བ་ལས། ད་ལྟར་གྱི་མཐོང་ཐོས་སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་འཁོར་འདས་སུ་སྣང་ནས་སྟོང་པར་འདོད་ཀྱི། མི་སྣང་ན་ལྟོས་ཆོས་མེད་པས་གང་དང་གང་ཞིག་ལ་ལྟོས་པར་བརྗོད། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ལའོ་སྙམ་ན། གཤིས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། སྟོང་དང་མི་སྟོང་ལ་སོགས་བཞི། །ཞི་བ་འདི་ལ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་སོ། །ཆོས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་གདགས་སུ་བྱུང་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་ནི། །བདག་མེད་འགའ་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན། །སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་བརྟགས་གྱུར་ལ། །མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་འདོན་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་དག་ནི་གྲུབ་མཐའི་ཆིངས་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་པས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ད་ནི་བརྟག་པ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་ཡེ་གྲོལ་དུ་བསྟན་པ་ནི། གཅིག་ཏུ་གྲོལ་ལོ་ཆོས་ཉིད་ཀློང་དུ་གྲོལ། །གཉིས་སུ་མེད་དོ་ཡུལ་སེམས་མཉམ་པར་གྲོལ། །རང་བྱུང་གྲོལ་ལོ་ཡེ་ཤེས་ཀློང་དུ་གྲོལ། །ལྷུན་གྲུབ་གྲོལ་ལོ་གཞི་དབྱིངས་དག་པར་གྲོལ། །ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་གཅིག་ཏུ་གྲོལ་བ་ཡང་རིག་པ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ལས་མ་འདས་པས་དེར་གྲོལ་ལ། ཡུལ་དང་དེ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་སྣང་བ་ཉིད་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རིག་པ་གཅིག་ལས་མ་གཡོས་པས་དེར་གྲོལ་ལ། རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་རྒྱ་ཆད་དང་ཕྱོགས་ལྷུང་གང་ཡང་མེད་པས་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་བྲལ་ཉག་གཅིག་ཏུ་གྲོལ་ལ། ལྷུན་གྲུབ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཀྱང་ཟང་ཐལ་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ལ་འཁོར་འདས་གྲུབ་བསལ་མེད་པས། སྒྲིབ་པ་ཡུལ་མེད་དུ་སངས་ཏེ། གང་གིས་ཀྱ
Chinese
不改变，幻化的显现暂时好像会变，但最终不会持久，实际上就像没有改变一样。在显现为迷惑与不迷惑之时，此时暂时好像智慧会变，但实际上从法性来说，连一根头发丝也不会改变。无论显现什么，都是从空性的游舞中显现的。又有人说，因为有见闻，所以空性不合理。那样的空性，如果只是把心专注于什么都没有、不可见的事物上，那就是断灭。我们不赞同，也不争论那样的空性。与外道辩论，只会徒劳无功。八种幻化的比喻是为了让人们清楚地理解空性的自性而运用的。现在，我们认为所见所闻的显现、有情世间和器世间、轮回和涅槃都是在显现中空性的。如果不显现，就没有所待之法，又该如何谈论所待之法呢？如果认为是法性的本性，那么任何本性都没有成立，所以也不是空性。如《中观根本慧论》所说：“空与非空等四者，寂灭之中皆不有。”因为任何法都没有成立，所以是假立的。诸佛也曾说过：“无我与有我，皆不存在。”也曾考察过“是空性”，也曾说过“非空性”，就像念诵一样。这些是宗派的重要约定，所以要理解。现在，通过观察自性空性，来显示本来解脱：一者解脱，于法性虚空中解脱；二者无有，境与心平等解脱；自生解脱，于智慧虚空中解脱；任运成就解脱，于基界清净中解脱。一切皆因无生，所以空性一者解脱，也是未超出唯一明智的自性，所以在那里解脱。境以及执著于境的心，显现为二者，但从显现本身来说，并未脱离无二的唯一明智，所以在那里解脱。明智自生的智慧，没有任何局限和偏袒，所以在究竟的智慧中，于离戏的唯一状态中解脱。任运成就的唯一明点，也在通透、超越言语表达的法界中解脱。在究竟解脱、广阔虚空的自性中，没有轮回和涅槃的成立与破除，所以，遮障在无境中消散，无论以何种方式
English
unchanged. The appearance of illusion seems to change for a while, but it will not last forever, so in reality it is like not changing. When appearing as delusion and non-delusion, at this time it seems that wisdom will change for a while, but in reality, from the perspective of Dharma nature, even a hair's breadth will not change. Whatever appears, it arises from the play of emptiness. Some say that because there is seeing and hearing, emptiness is unreasonable. If that kind of emptiness is just focusing the mind on something that is nothing and invisible, then that is annihilation. We do not agree with or argue about that kind of emptiness. Arguing with outsiders is just a waste of effort. The eight similes of illusion are used to make it easier for people to understand the self-nature of emptiness. Now, we believe that the appearances of seeing and hearing, sentient beings and the world, samsara and nirvana, are all emptiness in appearance. If it does not appear, there is no object of dependence, so how can we talk about the object of dependence? If it is considered the nature of Dharma nature, then no nature is established, so it is not emptiness. As the Root Wisdom Treatise says: "Emptiness and non-emptiness, etc., are not found in peace." Because no Dharma is established, it is a false establishment. The Buddhas also said: "Neither self nor non-self exists." It has also been examined as "emptiness," and it has also been said as "non-emptiness," just like reciting. These are important agreements of the school, so they must be understood. Now, by observing the emptiness of self-nature, the original liberation is shown: One liberation, liberation in the Dharma nature void; Two are non-existent, object and mind are equally liberated; Self-born liberation, liberation in the wisdom void; Spontaneous accomplishment liberation, liberation in the purity of the base realm. All are due to non-birth, so emptiness is one liberation, and it is not beyond the self-nature of the only intelligence, so it is liberated there. The object and the mind that clings to the object appear as two, but from the appearance itself, they have not deviated from the non-dual only intelligence, so they are liberated there. The wisdom of self-born intelligence has no limitations or biases, so in ultimate wisdom, it is liberated in the only state of non-proliferation. The only bindu of spontaneous accomplishment is also liberated in the Dharmadhatu that is transparent and beyond expression. In the nature of ultimate liberation and vast void, there is no establishment or destruction of samsara and nirvana, so obscurations dissipate in the absence of objects, in whatever way.