Tibetan
གིས། །སེམས་ཅན་ཕན་ཕྱིར་དེ་མངོན་འདུ་བྱེད་དོ། །ཞེས་པའི་དོན་ནི། ཕལ་པོ་ཆེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁང་པའི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སེམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པ་སྦྱར་ཏེ། ཉལ་པའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པར། རྨི་ལམ་རྨིས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟར་རྟོགས་པར། གཉིད་སད་ཙ་ན་མ་རིག་པ་ལས་སད་པར། ལྡང་བ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་ཐོབ་པར། གོས་གྱོན་ན་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་གོས་གྱོན་པར། སྐེ་རགས་འཆིང་བ་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར། སྟན་ལ་འདུག་པ་ན་རྡོ་རྗེའི་སྟན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུང་པ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླང་ངོ༌། །དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་སྔོན་རོལ་བའི་ཐབས་རྣམ་རྟོག་འདུལ་བ་སྟེ། ཁ་དང་སྣའི་རླུང་མདའ་གང་དུ་ཕར་སོང་ཚུར་འོང་བའི་ཁུག་པ་ལ་སེམས་བཟུང་བས་རྟོག་པ་འདུལ་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་རྫོབ་པ་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་བཞི་དང༌། དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་དྲན་བསམ་འཕྲོ་འདུ་མེད་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ལས། ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི། བསྒོམ་པའི་དང་པོ་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནི། མཉམ་གཞག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམ་ཞིང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་གཙང་བ་དང༌། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་མོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལའང་མཉམ་གཞག་ཏུ་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཆུ་ཤིང་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་མོ། །སེམས་ལའང་མཉམ་གཞག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་འགག་ལ་མི་གནས་པར་བསྒོམ་མོ། །ཆོས་ལའང་མཉམ་གཞག་ཏུ་མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེའང་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་བསྒོམས་པས་མཐོང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་གོ །འདི་ལྟར་དང་པོས་ལུས་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ །གཉིས་པས་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་གོ །སེམས་མི་རྟག་པར་བསྒོམས་པས་རྟག་འཛིན་འགག་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་གོ །ཆོས་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་བདག་ཏུ
Chinese
。为了利益众生而显现这些行为。这段话的意思是：应当像了知华严的行境完全清净一样。菩萨进入房间时，发愿一切众生都能获得解脱之城。睡觉时，发愿获得佛身；做梦时，了知一切法如梦；醒来时，从无明中醒来；起身时，获得佛的色身；穿衣时，穿上惭愧之衣；系腰带时，善根相互联系；坐在垫子上时，发愿获得金刚座等等，如所说般修持。呼吸出入是修持禅定的前行方便，调伏分别念。用意识抓住口鼻之气出入的处所，以此调伏分别念。世俗菩提心是慈等四无量，胜义菩提心是在空性中无有忆念思虑的散乱而修持。《入行论》中说：分别念寂静，应当修菩提心。第二，三种分别修持的方式中，资粮道小者修四念住。首先，修身念住：入定时如虚空般修持，出定时修持不净观、如幻等。修受念住时，入定时修持未生起，出定时无论感受什么都是痛苦，像水树一样没有实义。修心念住时，入定时修持自性空，出定时修持不灭不驻。修法念住时，入定时修持平等性，出定时修持如幻八喻等。通过修持资粮道小者的四念住，可以进入见道的四谛。如此，首先通过了知身体是痛苦而进入知苦谛；其次通过了知感受是痛苦而进入断集谛；通过修持心无常而进入现证灭谛，断除常执；通过修持法无我而
English
. For the sake of benefiting sentient beings, these actions are manifested. The meaning of this is: It should be understood as the realm of the Avatamsaka, completely pure. When a Bodhisattva enters a room, they generate the thought that all sentient beings may attain the city of liberation. When sleeping, may I attain the body of a Buddha. When dreaming, may I realize all dharmas as dreams. When waking up, may I awaken from ignorance. When rising, may I attain the form body of a Buddha. When dressing, may I wear the clothes of shame and embarrassment. When tying a belt, may the roots of virtue be connected. When sitting on a cushion, may I attain the Vajra seat, and so on, practicing as it is said. The in and out breathing is a preliminary method for accomplishing Samadhi, subduing discursive thoughts. By holding the mind on the place where the breath goes in and out of the nostrils, discursive thoughts are subdued. The conventional Bodhicitta is the four immeasurables such as love, and the ultimate Bodhicitta is to meditate in the state of emptiness without any scattering of remembrance or thought. As it is said in the Bodhicaryavatara: When discursive thoughts are pacified, Bodhicitta should be cultivated. Second, among the three ways of meditating specifically, the lesser accumulation path is the four mindfulnesses. The first meditation is the mindfulness of the body: In meditative equipoise, meditate like the sky, and in the post-meditative state, meditate on impurity, illusion, and so on. For the mindfulness of feelings, in meditative equipoise, meditate on non-arising, and in the post-meditative state, whatever is felt is suffering, and like a water tree, it has no essence. For the mindfulness of mind, in meditative equipoise, meditate on emptiness by nature, and in the post-meditative state, meditate on non-ceasing and non-abiding. For the mindfulness of dharmas, in meditative equipoise, meditate on equality, and in the post-meditative state, meditate on the eight similes of illusion, and so on. By meditating on the four mindfulnesses of the lesser accumulation path, one enters the four truths of the path of seeing. Thus, first, by knowing the body as suffering, one enters the knowledge of suffering. Second, by knowing feelings as suffering, one enters the abandonment of the origin. By meditating on the mind as impermanent, one enters the manifestation of cessation, the cessation of permanence. By meditating on dharmas as selfless,
Tibetan
་ཞེན་པ་ལོག་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞི་ཡི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱ་བས། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ། །ཞེས་སོ། །ཚོགས་ལམ་འབྲིང་དུ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་རྒྱུན་གཅད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་གོང་དུ་སྤེལ་པའི་ཕྱིར། བརྩོན་པར་བྱེད་ཅིང་གཉེན་པོ་བདག་མེད་པ་དང༌། སྒྱུ་མའམ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་རྣམས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་ཤེས་ནས། །མི་དགེ་སྤང་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ནི། །རྣམ་པ་བཞི་དག་རབ་ཏུ་འབྱུང༌། །ཞེས་སོ། །ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་བསྒོམ་པ་ཡང༌། ནང་དུ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བསྒོམས་པས་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་དོན་འགྲུབ་པ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། དེར་གནས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་བར་འགྱུར། །ཅེས་སོ། །སྐབས་འདིར་རྗུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ལས་སུ་རུང་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འདུན་པ། བརྩོན་འགྲུས། སེམས། དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞིའོ། །འདི་ལྟར་དང་པོར་དམིགས་རྟེན་གཅིག་ལ་ཡིད་བསྡུས་ནས་ལྷན་ནེ་བཞག་དུས། རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་ན་དེ་མ་ཐག་མ་འབྱམས་པར་དམིགས་རྟེན་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ལ། ཡང་ཡང་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ཉིད་ལ་སེམས་གཏད་ནས། །དེ་རྒྱུན་རྣམ་པར་གཡེང་མི་བྱ། །རྣམ་གཡེང་མྱུར་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །སླར་ཡང་དེ་ལ་བླན་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་སྦྱོར་བའི་ལམ་ལའང༌། རྟེན་དང༌། རང་བཞིན་གཉིས་ལས། རྟེན་ནི་གཉིས། ལུས་ཀྱི་རྟེན་འགྲོ་བ་རིགས་ལྔ་གང་རུང་ངོ༌། །བསམ་པའི་རྟེན་ནི་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་རུང་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ལ། རྒྱུ། འབྲས་བུ། ངོ་བོ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་བསྐྱེད་ནས། །ཞེས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་མཐོང་སྒོམ་མི་སློབ་པའི་ལམ་གསུམ་མོ༑ ༑ངོ་བོ་ལ། མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། དབྱེ་བ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དང་བཞི་ལས། མཚན་ཉིད་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་རྫོགས་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔར་བྱུང་བའི་དགེ་བ་ཐེག་ཆེན་དུ་གཏོགས་པ་རྣམས་མཚན་གཞི་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་གྱི
Chinese
贪执返回而进入修习道，如《中边分别论》所说： “为了舍弃恶趣，为了贪欲之因，为了根本以及不愚昧，应当进入四谛，修习近住正念。” 如是说。在资粮道中等时，未生之不善法不令生起，已生之不善法断其相续，为了生起未生之善法，为了增长已生之善法，而精进，并且修习对治法无我及幻化或梦等，如彼论所说：“了知一切不顺品与对治品之后，为了舍弃不善，精进则有四种生起。” 如是说。在资粮道大时，也修习四神足，于内心中修习一心之等持止观双运，因此成就眼、神通及神变等所欲之义，如《中边分别论》所说：“住于彼而成为堪能，一切义皆得成办。” 如是说。此时，神变等由三摩地之心堪能之力而成就，故称神变之足。即是欲、精进、心、观择之等持四者。如此，首先将心专注于一所缘境而安住时，若生起分别念，则立即不令散乱，而将心专注于所缘境，又再再如此修习，如《经庄严论》所说：“心系于所缘，不令彼相续散乱，若速疾了知散乱，则应再次系于彼。” 如是说。其次，在加行道中，有依处与自性二者。依处有二，身体之依处为五趣众生中任何一种。心之依处为六禅地中任何一种。自性有因、果、体性三者。初者为大乘资粮道，如《中边分别论》所说：“生起顺解脱分。” 如是说。果为见道、修道、无学道三者。体性有相、所依、差别、特殊法四者。相为大乘资粮道圆满且见道之前所生之善法，属于大乘者。所依为大乘加行道之
English
Turning away from attachment and engaging in the practice of the path, as it says in the Madhyāntavibhāga: "In order to abandon bad rebirths, for the sake of the cause of desire, for the sake of the basis and non-ignorance, one should engage in the four truths, and cultivate mindfulness." Thus it is said. In the intermediate stage of the accumulation path, one does not generate unwholesome dharmas that have not yet arisen, and one cuts off the continuity of those that have already arisen. In order to generate wholesome dharmas that have not yet arisen, and to increase those that have already arisen, one exerts effort and cultivates antidotes such as selflessness and illusion or dreams, etc. As it says in the same text: "Having fully understood all the unfavorable factors and antidotes, in order to abandon the unwholesome, diligence arises in four ways." Thus it is said. In the great stage of the accumulation path, one also cultivates the four legs of miraculous power. By cultivating the union of calm abiding and insight, with one-pointed concentration of mind within, one accomplishes the desired meanings such as the eye, clairvoyance, and miraculous powers. As it says in the Madhyāntavibhāga: "By abiding there, being workable, all meanings will be attained." Thus it is said. In this context, miraculous powers and so forth are accomplished by the power of the mind of meditative absorption being workable, therefore it is called the legs of miraculous power. These are the four concentrations of aspiration, effort, mind, and investigation. Thus, when one first gathers the mind on a single object of focus and abides steadily, if discursive thoughts arise, one immediately does not let them scatter, but gathers the mind on the object of focus with one-pointedness. Again and again, one cultivates in this way. As it says in the Sutra Ornament: "Having fixed the mind on the object, one should not let its continuity be distracted. Having quickly realized distraction, one should fix it on that again." Thus it is said. Secondly, in the path of joining, there are two aspects: the basis and the nature. There are two bases: the basis of the body is any of the five types of beings. The basis of the mind is any of the six meditative grounds. In the nature, there are three aspects: cause, result, and essence. The first is the Mahayana accumulation path, as it says in the Madhyāntavibhāga: "Generating that which is in accordance with the part of liberation." Thus it is said. The result is the three paths of seeing, cultivation, and no more learning. The essence has four aspects: characteristic, basis, division, and special qualities. The characteristic is the virtue belonging to the Mahayana that arises before the path of seeing, having completed the Mahayana accumulation path. The basis is the Mahayana path of joining.