Tibetan
།ཅེས་སོ། །རིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་ཆ་ནས་བརྗོད་པ་སྟེ། གཏེར་དང་ཤིང་གི་དཔེ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཁམས་དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ཚོགས་སྦྱོར་དུ་ཡོད་ངེས་སྙམ་དུ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་མོས་པ་ལས་མངོན་སུམ་དུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ས་དང་པོ་ནས་ཕྱོགས་རེ་མཐོང་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་རང་བཞིན་ཅི་ཡིན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ནས་གཟིགས་ཏེ། ཉི་མ་ཤར་ཡང་མིག་མེད་པས་མི་མཐོང་ལ། ཡོད་པས་མཐོང་བ་བཞིན་ཏེ། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་སྟེ། །དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་ཡིན། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་འབར་ཡང༌། །མིག་མེད་པས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་བས་ན་ཉན་རང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ་འཕགས་པ་འོག་མ་གསུམ་གྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་མཐོང་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པས་བུ་ཆུང་གིས་མཐོངས་ཀྱི་ཉི་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་རྒྱལ་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་ཉི་མ་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ཏེ། བཙས་པའི་ཁྱིམ་ནས་བུ་ཆུང་གིས། །ཉི་མའི་གཟུགས་བཞིན་འཕགས་པས་ཀྱང༌། །ཞེས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པར་རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པར། སྤྲིན་མཐོངས་མཁའ་ལ་ཉི་བཞིན་འདིར་ཁྱོད་ཕྱོགས་གཅིག་བློ་གྲོས་ཅན། །བློ་མིག་དག་པའི་འཕགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མཐོང་མ་ལགས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྱོད་ཆོས་སྐུ་རྣམ་དག་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་པས། །ཤེས་བྱ་མཐའ་མེད་མཁའ་དབྱིངས་ཁྱབ་པ་དེ་དག་གིས་ཀུན་མཐོང༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དབྱིངས་ཡིན་ལ། འདིའི་རང་བཞིན་མཐོང་བས་དོན་དམ་བདེན་པ་མཐོང་ཞེས་བྱའི། ཅིར་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའང་བྱིས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང༌། ལས་དང་པོ་དག་བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་གཉེན་པོར་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱིས། དོན་ལ་དབྱིངས་འོད་གསལ་བ་འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། མདོར་བསྡུས་ན་གང་ཟག་བཞི་པོ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མཐོང་བ་ལ་མིག་དང་མི་ལྡན་པར་བཞག་སྟེ། བཞི་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་འདི་ནི། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་ལྟུང་བ་རྣམས་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་
Chinese
如是。种姓的自性是从功德产生的角度来说的，宝藏和树木的比喻已经说过了。如此这般的界，其胜义的体性，我认为必定存在于聚合之中，但并非能以分别念的意乐而现量见到。从初地开始能见到一部分，在佛的果位上，自性是什么才能现量见到。如同太阳升起，但没有眼睛就看不到，有了眼睛才能看到一样。自生者的胜义是，唯有通过信心才能证悟。」「即使太阳的轮廓光芒四射，」「没有眼睛也无法看见。」如是说。因此，声闻、独觉、菩萨这三类下等圣者不能如实见到，菩萨圣者如同小孩只能看到天空中的太阳，而不能看到遍布所有国土的太阳一样。「从出生的家中，小孩，」「如同太阳的形象，圣者也一样。」如是说。关于佛陀能见到一切，《宝性论》的注释中说：「如同云雾天空中的太阳，您是具有片面智慧者。具有清净慧眼的圣者们，也不能完全见到一切。世尊，您以清净法身和无边智慧，能见到无边所知遍布虚空。」如是说。那也是胜义谛的界，见到此自性就称为见到胜义谛，并非什么都没有的空性也是胜义谛。那是为了对治孩童凡夫和初学者执着于我的对治法而宣说的无我等等。实际上，要知道界是光明、无为且任运存在的。如彼经中说：「简而言之，这四种人被认为是不具备见到如来藏之眼的。四种人是哪些呢？即凡夫、声闻、独觉和新进入大乘的菩萨。如是说：世尊，如来藏不是堕入有身见者、喜爱颠倒者和心散乱于空性者的行境。」
English
Thus it is. The nature of lineage is spoken of from the aspect of the arising of qualities, and the examples of treasure and tree have already been given. Such a realm, its ultimate nature, I think it must exist in aggregation, but it is not seen directly through the inclination of conceptual mind. From the first ground, one sees a part, and at the level of Buddhahood, one sees manifestly what the nature is. Just as when the sun rises, one does not see it without eyes, but sees it with eyes. The ultimate of the self-born is: "It is to be realized only through faith." "Even though the disc of the sun blazes with light," "Without eyes, one does not see." Thus it is said. Therefore, the Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas, the three lower noble ones, do not see it as it is. Bodhisattvas, the noble ones, are like a small child seeing the sun in the sky, but not seeing the sun that pervades all realms. "From the house where he is born, a small child," "Like the image of the sun, so too the noble ones." Thus it is said. Regarding the Buddha seeing all, the commentary on the Uttaratantra states: "Like the sun in the cloudy sky, here you are one-sidedly wise. Even the noble ones with pure eyes of wisdom do not fully see all. Bhagavan, you, with your pure Dharmakaya and boundless wisdom, see all those limitless objects of knowledge pervading space." Thus it is said. That is also the realm of ultimate truth, and seeing this nature is called seeing ultimate truth, but emptiness, which is nothing at all, is not ultimate truth either. That is because the absence of self, etc., is taught as an antidote to the clinging to self by children, ordinary beings, and beginners. In reality, one should know that the realm is luminous, uncompounded, and spontaneously present. As it says in that very text: "In brief, these four types of individuals are regarded as not having the eyes to see the Tathagatagarbha. What are the four? They are ordinary beings, Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas who have newly entered the vehicle. As it is said: "Bhagavan, this Tathagatagarbha is not the domain of those who have fallen into the view of the aggregates, those who delight in perverted views, and those whose minds are distracted by emptiness."
Tibetan
ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་རིགས་བསྟེན་པའི་འཐད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོགས་པ་གཅད་པའི་སྒོ་ནས་དྲི་བ་དང༌། དེའི་ལན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྲིན་དང་རྨི་ལམ་སྒྱུ་བཞིན་དེ་དང་དེར། །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རྣམ་ཀུན་སྟོང་པ་ཞེས། །གསུངས་ནས་ཡང་འདིར་རྒྱལ་རྣམས་སེམས་ཅན་ལ། །སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཡོད་ཅེས་ཅི་སྟེ་གསུངས། །ཞེས་པ་སྟེ། དེའང་བཀའ་བར་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་སྤྲིན་ལྟ་བུ་དང༌། མི་བདེན་པ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་དང༌། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ལ། འདིར་ཡེ་ནས་འགྱུར་མེད་དུ་ཡོད་པས་རྟག་པ་དང༌། རང་བཞིན་དུ་གནས་པས་དབེན་པ་དང༌། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པས་འདུས་མ་བྱས་སུ་བསྟན་པ་དག་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ལགས་ཞེས། བློ་དམན་རྣམས་ཀྱི་དགོས་པ་བསྡུ་བའི་ལན་དུ། སྙིང་པོ་འདིའང་སྐྱོན་དང་འདུས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཡིན་གྱིས། རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་འདོར་པའི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་དབྱེ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གིས། །རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཅེས་སྔར་ཡང་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་དེའི་ལན་བཤད་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་མཐའ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཁམས་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་འཁོར་བའི་བདེ་སྡུག་རྟེན་པ་རྣམས་སྤྲིན་ལྟར་སྣང་སྟེ། དེའང་ཉོན་མོངས་པ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་སྤྲིན་དང་འདྲ་ལ། ལས་ནི་རང་བཞིན་མེད་ལ་སྣང་བས་རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་སྒྱུ་མ་དང༌། སྤྲུལ་པ་ལྟར་བསྟན་པས། བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཐར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་སྐུར་དུ་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་འབྱུང་བས། དེ་དག་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཁམས་དོན་དམ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས། ཡང་དག་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་དོན། །སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད། །ཉོན་མོངས་སྤྲིན་འདྲ་བྱ་བ་ཡིས། །ལས་ནི་རྨི་ལམ་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན། །ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན། །ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པ་བཞིན། །སྔར་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་བཞག་ནས། །སླར་ཡང་བླ་མའི་རྒྱུད་འདིར་ནི། །ཉེས་པ་ལྔ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར།
Chinese
是也。如是。第四，依理而立宗的道理有二：从断除疑惑的角度提问，以及对该问题的解答。第一：如云、如梦、如幻，于彼彼处，所知一切皆为空性，如是说已，又于此处，诸佛对众生，说有如来藏，是何缘故？如是说。即，在中间的佛经中说，一切法如云般无常，如梦般不真实，因缘聚合也如幻术般无自性等等。而此处，因为本来就以不变的方式存在，所以是常；因为以自性而住，所以是寂；因为不是由因缘所生，所以显示为非造作。因为这些是相违背的，所以是怎样的呢？为了消除智慧低下者的疑惑，作为回答：此如来藏也因为过患和造作等而为空性。但不是舍弃自身功德之法的空性，而是具有差别的体性。以突发之物使界空虚，以无差别的体性，不以无上之法空虚。如是之前也已说过。」「第二，对该问题的解答是：真实之边，自性清净之界，是非造作，如虚空般。业和烦恼以及轮回的安乐痛苦所依赖的，都如云般显现。其中，烦恼以不如理作意而痛苦，这如同云；业是无自性而显现，如同梦境；烦恼和业所生的蕴，则如幻术和化现般显示。因此，对显现为我的执着，起到对治唯一执着的作用。在其下，会产生执着于空性之边的增益等五种过失。为了消除这些过失，才宣说了胜义谛的如来藏。真实之边远离一切造作之相，烦恼、业和异熟果，都如云等般宣说。烦恼如云般，业如梦境般享受，烦恼业的异熟，蕴如幻术和化现般。之前如是安立之后，再次于此无上续中，为了舍弃五种过失。
English
It is so. Thus it is. Fourth, there are two reasons for relying on reasoning: asking questions from the perspective of dispelling doubts, and explaining the answers to those questions. First: Like clouds, like dreams, like illusions, in each of those places, all knowable things are said to be empty in every way. Having said that, why do the Buddhas say here that sentient beings have the essence of the Tathagata? It is said. That is, in the intermediate sutras, it is said that all phenomena are impermanent like clouds, unreal like dreams, and that the aggregation of causes and conditions is without self-nature like illusions, and so on. But here, because it exists immutably from the beginning, it is permanent; because it abides in its own nature, it is solitary; because it is not produced by causes and conditions, it is shown to be unconditioned. Because these are contradictory, how is it? To dispel the doubts of those with inferior intelligence, as an answer: This essence is also empty because of faults and conditioned things, and so on. But it is not the emptiness of abandoning its own qualities, but rather it has a nature with distinctions. The realm is emptied by adventitious things, but it is not emptied by the supreme Dharma, which has a nature without distinctions. As it has been said before. "Second, the answer to that question is: The ultimate reality, the realm of self-nature purity, is unconditioned, like the sky. The karma, afflictions, and the happiness and suffering of samsara that depend on it appear like clouds. Among them, afflictions cause suffering through improper attention, which is like a cloud; karma is without self-nature but appears, like a dream; the aggregates produced by afflictions and karma are shown like illusions and emanations. Therefore, it acts as an antidote to the clinging to the perception of self, which is clinging to one extreme. Below that, five faults arise, such as clinging to the extreme of emptiness. In order to eliminate these faults, the essence of the ultimate realm, the Tathagatagarbha, is taught. The ultimate reality is devoid of all conditioned appearances, afflictions, karma, and the meaning of ripening are spoken of like clouds, and so on. Afflictions are like clouds, karma is like enjoying a dream, the ripening of afflictions and karma, the aggregates are like illusions and emanations. Having established it in that way before, again in this supreme lineage, in order to abandon the five faults.