Tibetan
ཆོས་མཆོག་གཉིས་སུ་སྟོབས་ལྔ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། དེའང་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པ་ལ་ནུས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་ཆ་ནས་སྟོབས་ཞེས་བྱ་སྟེ། བསྒོམ་ཚུལ་དབང་པོ་དང་མཐུན་ནོ། །བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་ཚུལ་ནི་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལས་བཟོད་པ་ཡང་སྐྱེ་སྟེ། རྣམ་གཉིས་དེ་བཞིན་ཅེས་པས་གནས་སྐབས་སུ་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་བཞི། གོང་མའི་ཁམས་གཉིས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཆུན་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ་བཞི་དང་བསྡོམས་པས་བརྒྱད་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང༌། འགོག་པ། ལམ་གསུམ་གྱིས་བརྒྱད་བརྒྱད་དེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ལམ། དྲོད་དང་རྩེ་མོ་དང་བཟོད་པ་ཆུང་ངུའི་བར་དུ་ཚན་པ་བདུན་པོ་བསྡོམས་ཏེ། བགྲངས་པས་རྣམ་པ་ཉིས་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། །བཟོད་པ་འབྲིང་དུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་ནས་ལམ་གྱི་བཞི་བོར་ནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་བསྒོམ་མོ། །དེ་ནས་འདོད་པའི་ལམ་གྱི་བཞི་བོར་ནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་བསྒོམ། ཡང་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་འགོག་པའི་བཞི་བོར་ནས་ཉི་ཤུ་བསྒོམ། དེ་ནས་འདོད་པའི་འགོག་པའི་བཞི་བོར་ནས་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ། ཡང་གོང་མའི་ཀུན་འབྱུང་གི་བཞི་བོར་ནས་བཅུ་གཉིས་བསྒོམ། དེ་ནས་འདོད་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་བཞི་བོར་ན་བརྒྱད་བསྒོམ་མོ། །ཡང་གོང་མའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བཞི་བོར་ནས་བཞི་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་བཞི་བསྒོམ་དུས། གང་ཟག་གི་རིགས་གཉིས་ཏེ། སྲེད་པ་དང༌། ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་འདོད་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་འགོག་ལམ་གང་རུང་བོར་ནས་གསུམ་བསྒོམ། དེ་ནས་ཐ་མ་གཉིས་བོར་ནས་སྡུག་ཀུན་གཉིས་བསྒོམ། དེ་ལའང་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཉམས་པ་དང༌། སྙོམས་ལས་འཛིན་པའི་ལེ་ལོས་ཉམས་པའི་རིགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་དེས་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་འབྲིང་རྫོགས་སོ༑ ༑དེ་ལྟར་བཟོད་པ་འབྲིང་གི་གནས་སྐབས་སུ་དོར་བ་རྣམས་ཕུད་དེ། ལྷག་མ་བསྒོམ་པ་རྣམས་བགྲངས་པས་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་དགུ་འོང་བ་ནི་གདགས་པ་ལས། སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་དགུ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ལན་ཅིག་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་རྫོགས་སོ། །དེ་ནས་ལན་ཅིག་བསྒོམས་པས་ཆོས་མཆོག་རྫོགས་སོ། །དེ་ནས་མི་རྟག་པ་མཐོང་བ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་སྐྱེའོ། །ཡང་ལེ་ལོས་ཉམས་པ་དེས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་འབྲིང་རྫོགས་པ་སྔར་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བའི་རྣམ་པ་དང་པོ་གཉིས
Chinese
在殊胜法与最胜法二者中修习五力，这是从摧毁烦恼的能力特别增上的角度而称为力，修习的方式与根（官能）相符。四谛的行相修习方式在彼论（《现观庄严论》）中说：从那（五根）里也生起忍，如是二种等，是指在欲界暂时的苦谛四种行相，将上二界（色界和无色界）的苦谛行相归为一组，与四种相加为八种，同样地，以集、灭、道三者各自八种，总共修习三十二种行相的方式，或者，将暖位、顶位和下品忍位之间的七个部分加总，计算后共有二百二十四种行相。在中品忍位时，从三十二种行相中去除道谛的四种行相，修习二十八种。之后，去除欲界道谛的四种行相，修习二十四种。再去除上二界灭谛的四种行相，修习二十种。然后去除欲界灭谛的四种行相，修习十六种。又去除上二界集谛的四种行相，修习十二种。之后去除欲界集谛的四种行相，修习八种。再去除上二界苦谛的四种行相，修习四种。这样在修习欲界苦谛的四种行相时，有两种根性的补特伽罗，即贪欲重者和见解重者。前者是舍弃欲界四谛中的灭谛或道谛的任何一个，修习三种。然后舍弃最后两种，修习苦集二谛。对于此，也有因我慢而退失和因耽于散乱的懈怠而退失两种情况，前者修习两次无常的行相，中品忍位就圆满了。这样在中品忍位的阶段，去除舍弃的那些，计算剩余修习的那些，得到一百一十九，如《摄类学》所说：一百一十九刹那。之后，修习一次无常的行相，上品忍位就圆满了。之后，修习一次，殊胜法就圆满了。之后，生起见无常而于苦谛生起法智忍。又是那个因懈怠而退失者，修习两次苦谛的行相，中品忍位圆满的情况与之前相同。第二种是见解重者的前两种行相
English
In the two, the Supreme Dharma and the Most Supreme Dharma, one cultivates the five powers. That is, from the aspect of the ability to destroy afflictions being particularly enhanced, it is called power. The method of cultivation is in accordance with the faculties. The method of cultivating the aspects of the Four Truths is as follows, from that very text (Abhisamayalankara): From that (the five faculties) also arises forbearance. 'Likewise, the two,' refers to the four aspects of suffering in the desire realm temporarily. The aspects of suffering in the two upper realms (form and formless realms) are grouped together, and added to the four, making eight. Similarly, with the three—origin, cessation, and path—each having eight, the method of cultivating thirty-two aspects in total. Or, adding together the seven parts between the heat, peak, and small forbearance, counting them, there are two hundred and twenty-four aspects. In the intermediate forbearance, from the thirty-two, having abandoned the four of the path, one cultivates twenty-eight. Then, having abandoned the four of the path of the desire realm, one cultivates twenty-four. Again, having abandoned the four of the cessation of the two upper realms, one cultivates twenty. Then, having abandoned the four of the cessation of the desire realm, one cultivates sixteen. Again, having abandoned the four of the origin of the two upper realms, one cultivates twelve. Then, having abandoned the four of the origin of the desire realm, one cultivates eight. Again, having abandoned the four of the suffering of the two upper realms, one cultivates four. Thus, when cultivating the four aspects of suffering in the desire realm, there are two types of individuals: those who are predominantly attached and those who are predominantly opinionated. The first is to abandon any one of the cessation or path truths of the four truths of the desire realm, and cultivate three. Then, abandoning the last two, one cultivates the two, suffering and origin. For this, there are two types of decline: decline due to pride, thinking 'I am,' and decline due to laziness, clinging to indifference. The former cultivates the aspect of impermanence twice, and the intermediate forbearance is completed. Thus, in the stage of intermediate forbearance, excluding those that were abandoned, counting those that remain to be cultivated, one arrives at one hundred and nineteen, as it says in the
Tibetan
་གང་རུང་གཅིག་བོར་ནས་གསུམ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ནས་དང་པོ་གཉིས་བོར་ནས་ཐ་མ་གཉིས་བསྒོམ། དེའང་གཉིས་ལས། བདག་གིར་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་ན་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་འབྲིང་རྫོགས་སོ༑ ༑བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་ན། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་འབྲིང་རྫོགས། དེ་བཞིན་དུ་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་དང་ཆོས་མཆོག་སྔར་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་སྦྱོར་ལམ་རྫོགས་པའི་རྗེས་ལ། མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེའོ། །དེའང་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ནི་མཐོང་ལམ་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། དེ་ལ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ནི། །མ་མཐོང་མཐོང་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ། །ཞེས་སོ༑ ༑བཅུ་དྲུག་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཡང་ཡིན་ལ་མཐོང་སྤངས་ཐག་སྲིང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོའང་ཡིན་ནོ། །དེའང་མཐོང་སྤངས་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཀུན་བརྟགས་ཏེ༑ དེའང་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་དྲུག་སྟེ། མཛོད་ལས། སྲིད་པའི་རྩ་བ་ཕྲ་རྒྱས་དྲུག །འདོད་ཆགས་དེ་བཞིན་ཁོང་ཁྲོ་དང༌། །ང་རྒྱལ་མ་རིག་ལྟ་བ་དང༌། །ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ཏེ་འདི་དྲུག་ཀྱང༌། །ཞེས་སོ། །དམིགས་པ་དང་ཁམས་དང་ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་ཏེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སར། ལྟ་བ་ལྔ་དང༌། ལྟ་མིན་ལྔ་སྟེ་བཅུའི་རིམ་པས་ལོག་པར་འཇུག་གོ །ལྟ་བ་ལྔ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བ། མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ། ལོག་པར་ལྟ་བ། ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བའོ། །ལྟ་མིན་ལྔ་ནི་འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ་མོ། །ཇི་ལྟར་འཇུག་ན། མཛོད་ལས། དེ་དག་བཅུ་དང་བདུན་བདུན་བརྒྱད། །ལྟ་བ་གསུམ་གཉིས་མ་གཏོགས་པ། །ཞེས་པས། ལྟ་བ་གསུམ་ནི། དང་པོ་གཉིས་དང་ཐ་མ་མ་གཏོགས་ཏེ། གཉིས་ནི་དང་པོ་གཉིས་མི་འཇུག་ལ། གཞན་རྣམས་འཇུག་པས་འདོད་ཁམས་ན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་སུ་ཁོང་ཁྲོ་ཕྲི་བས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་རྩ་བརྒྱད་དེ་བསྡོམས་པས་མཐོང་སྤངས་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་དུ་འདོད་དོ། །དེའང་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་ཏེ་བཅུ་ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་ལ། དངོས་ཀྱི་འཇུག་ཚུལ་ལྔ་དང༌། ལོག་པར་ཞུགས་པའི་དབང་གིས་འཇུག་ཚུལ་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་ནོ། །མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བས་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་དུ་འཛིན་ནོ༑ ༑ལོག་པར་ལྟ་བས་མེད་པར་འ
Chinese
随便舍弃一个，修习其余三个。然后舍弃前两个，修习最后两个。那两个之中，如果执着于我的观念较重，就修习两次空性的行相，这样就圆满了中品的忍位。如果执着于我的观念较重，就修习两次无我的行相，这样就圆满了中品的忍位。同样，大忍位和胜法位也和之前一样。这样在加行道圆满之后，见道的十六个刹那依次产生。其中前十五个是见道，如《俱舍论》中所说： “于此十五刹那，未见为见故，是见道。” 第十六个既是修道，也是断除见断的对治。所谓见断，就是见道所断的一切遍计所执。如果从体性的角度来分，有六种，如《俱舍论》中所说：“有支根本微细六，贪嗔慢与无明见，疑为六，此亦尔。” 如果从所缘、界和邪行的方式来分，声闻分别说者以四谛为所缘，于三界之处，以五见和五非见这十种次第邪行。五见是：萨迦耶见（འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བ།，Sākāyadṛṣṭi， साकायदृष्टि，认为五蕴和合的身体为我或我所的见解），边执见（མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ།，Antagrahadṛṣṭi， अन्तग्राहदृष्टि，执着于断常二边的见解），邪见（ལོག་པར་ལྟ་བ།，Mithyādṛṣṭi， मिथ्यादृष्टि，否定因果、业报的见解），见取见（ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ།，Dṛṣṭiparāmarśa， दृष्टिपरामर्श，认为自己的见解是最好的见解），戒禁取见（ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ།，Śīlavrataparāmarśa， शीलव्रतपरामर्श，认为持戒和苦行是最好的见解）。五非见是：贪欲（འདོད་ཆགས།，rāga， राग，对顺境的贪恋），嗔恚（ཁོང་ཁྲོ།，dveṣa， द्वेष，对逆境的嗔恨），我慢（ང་རྒྱལ།，māna， मान，自以为是的骄傲），无明（མ་རིག་པ།，avidyā， अविद्या，对事物真相的迷惑），怀疑（ཐེ་ཚོམ།，vicikitsā， विचिकित्सा，犹豫不决的心理）。如何行持呢？如《俱舍论》中所说：“彼十及七七八，除三见二。” 也就是说，除了三见中的前二和最后一个之外，其他都行持。二是指前二不行持，其他都行持，所以在欲界有三十二种。在上二界中，因为没有嗔恚，所以缘四谛的行相有二十八种，加起来总共有八十八种见断。其中，缘欲界苦谛的行相而有十种邪行的方式，有真实的行持方式五种，以及由于邪行而行持的方式五种。第一种是萨迦耶见，认为苦谛是“我”和“我所”。边执见则执着于有无、常断。邪见则认为没有。
English
Abandoning any one of them, meditate on the remaining three. Then, abandoning the first two, meditate on the last two. Among those two, if the clinging to the view of self is stronger, meditate on the aspect of emptiness twice, thus completing the intermediate forbearance. If the clinging to the view of self is stronger, meditate on the aspect of selflessness twice, thus completing the intermediate forbearance. Similarly, the great forbearance and the supreme dharma are the same as before. Thus, after the completion of the path of joining, the sixteen moments of the path of seeing arise in sequence. Among them, the first fifteen are the path of seeing, as stated in the Abhidharmakośa: "In this, the fifteen moments are the path of seeing, because one sees what was not seen before." The sixteenth is both the path of meditation and the antidote to severing the abandonments of the path of seeing. The abandonments of the path of seeing are all the conceptually imputed objects to be abandoned on the path of seeing. If divided in terms of their essence, there are six, as stated in the Abhidharmakośa: "The root of existence is subtle, six in number: desire, anger, pride, ignorance, view, and doubt. These are the six." If divided in terms of object, realm, and the manner of wrong engagement, the Śrāvakā-Vaiśeṣikas focus on the four truths. In the three realms, they engage wrongly in the order of ten: the five views and the five non-views. The five views are: the view of the aggregates as self (འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བ།, Sākāyadṛṣṭi, साकायदृष्टि, the view that the body composed of the five aggregates is the self or belongs to the self), the view of extremes (མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ།, Antagrahadṛṣṭi, अन्तग्राहदृष्टि, the view that clings to the extremes of permanence and annihilation), wrong view (ལོག་པར་ལྟ་བ།, Mithyādṛṣṭi, मिथ्यादृष्टि, the view that denies cause and effect and karmic retribution), the view of holding views as supreme (ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ།, Dṛṣṭiparāmarśa, दृष्टिपरामर्श, the view that one's own view is the best view), and the view of holding ethical conduct and asceticism as supreme (ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ།, Śīlavrataparāmarśa, शीलव्रतपरामर्श, the view that holding vows and practicing asceticism are the best). The five non-views are: desire (འདོད་ཆགས།, rāga, राग, attachment to favorable conditions), anger (ཁོང་ཁྲོ།, dveṣa, द्वेष, hatred towards unfavorable conditions), pride (ང་རྒྱལ།, māna, मान, arrogance and self-conceit), ignorance (མ་རིག་པ།, avidyā, अविद्या, delusion about the true nature of things), and doubt (ཐེ་ཚོམ།, vicikitsā, विचिकित्सा, indecisiveness). How do they engage? As stated in the Abhidharmakośa: "Those ten and seven, seven eight, except three views two." That is, except for the first two and the last of the three views, the others engage. "Two" means that the first two do not engage, but the others do, so there are thirty-two in the desire realm. In the two upper realms, because there is no anger, there are twenty-eight aspects that focus on the four truths. Adding them together, it is considered that there are eighty-eight abandonments of the path of seeing. Among them, focusing on the aspect of suffering in the desire realm, there are ten ways of wrong engagement, with five ways of actual engagement and five ways of engagement due to wrong engagement. The first is the view of the aggregates as self, which grasps the truth of suffering as "self" and "belonging to self." The view of extremes clings to existence and non-existence, permanence and annihilation. Wrong view considers that there is no.