Tibetan
པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འདོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། གྲུབ་མཐས་བདེན་པར་ཞེན་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དངོས་འདོད་ལྟར། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་བདག་གིས་ཁས་མ་བླངས། །ཞེས་སོ། །སྒྲོ་གདགས་པའི་ཚུལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལས། །ཉན་པ་གང་དང་སྟོན་པ་གང༌། །འགྱུར་བ་མེད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །ཉན་ཅིང་སྟོན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན། །ཅེས་སོ། །འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པས་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པར་སྣང་ཙམ་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བ་མི་འགོག་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་སྒྱུ་མ་བཞིན། །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཇི་བཞིན་དུ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་དང་དེ་བཞིན་གནས། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཇིག་པར་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཚུལ་འདི་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་འབྱེད་ཅིང་འཇལ་བར་མ་ཤེས་ན་བྱང་ཆུབ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རྩོད་བཟློག་ལས། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཅེས་པ་དང༌། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཀྱི་སྐས། །མེད་པར་དེ་ཉིད་ཁང་ཆེན་གྱི། །སྟེང་དུ་འཛེགས་པར་བྱེད་པ་ནི། །མཁས་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང༌། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གང་དག་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡི། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་སོ། །ལེགས་པར་ཤེས་ན་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་དེ། བདེན་གཉིས་ལས། བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་དག །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ནས། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །ཚུལ་འདི་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་ལྟ་བའི་རྩེ་མོ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་མཐའ་དག་གི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་གྲུབ་མཐའ་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། ཐེག་པ་སོ་སོའི་འདོད་གཞུང་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།དེ་ལྟར་ཐེག་པ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་གནས་ལུགས་ཤེས་ནས། དེ་དག་གི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེའང་ཕྱི་རོལ་པའི་ལམ་ནི་རྟག་ཆད་ཀྱི་མུར་ལྷུང་བས་གྲོལ་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིར་དབྱེ་བར་མི་བྱ་སྟེ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ ༑ནང་པའི་ལམ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ
Chinese
那么，这种安立的方式应该如何呢？世俗之人只是假立安名而已，不像宗派那样执着为实有。如《入行论》云： “如汝许他自在实，世俗谛我亦不许。” 假立之理如《三摩地王经》云：“于无文字法中，何为听者何为说？于无变异假立已，即是听者即说者。” 如此，显有轮回涅槃之诸法，以幻化的自性，无实物，故而生灭等显现，仅仅是世间显现不遮止。《中观根本慧论》云：“如梦如幻亦如是，乾闼婆城亦如是，说是生住及灭坏，其性如是亦如是。” 也就是说，如果不了解用二谛来区分和衡量，就无法成就菩提。如《诤论止息论》云：“不依世俗谛，不得 परमार्थ。不得 परमार्थ，不能得涅槃。” 以及《中观心要论》云：“无有真实世俗梯，欲登彼性大厦顶，智者岂能如是行？” 以及《中观根本慧论》云：“若人不能知，分别于二谛，彼则不能知，如来之妙义。” 如果善于了解，则功德无量。如《二谛论》云：“若知二谛之差别，于佛圣教不迷蒙，彼等无余积资粮，趋往圆满彼岸矣。” 这种方式是所有因明乘的见解的顶点和最终归宿。显明一切乘之义的《宗派宝藏论》云： “各乘之宗义阐述品第三。” 如此，了解各乘的各自安立之后，接下来将分别阐述它们的行道方式。其中，外道之路因堕入常断二边而无法解脱，因此， “此处不作区分，以广说为足矣。内道之路以三乘之分有声闻乘之路和独觉乘之路。
English
So, how should this kind of establishment be done? Worldly people merely nominally establish it, unlike philosophical schools that cling to it as truly existent. As it is said in the *Entering the Middle Way*: "Just as you assert other-dependent existence as real, I do not accept conventional truth either." The way of imputation is as stated in the *King of Samadhi Sutra*: "In dharmas without letters, who is the listener and who is the speaker? Having imputed to what is without change, it is both the listener and the speaker." Thus, all phenomena of samsara and nirvana, with the nature of illusion, without substance, appear as arising and ceasing, but the appearance in the world is not obstructed. As it is said in the *Root Wisdom*: "Like a dream, like an illusion, like a city of gandharvas, likewise, arising, abiding, and ceasing are taught; their nature is likewise." That is to say, if one does not understand how to distinguish and measure with the two truths, one cannot achieve enlightenment. As it is said in the *Refutation of Disputes*: "Without relying on conventional truth, the ultimate meaning is not realized. Without realizing the ultimate meaning, nirvana is not attained." And as it is said in the *Essence of the Middle Way*: "Without the ladder of true conventionalities, to climb to the top of that great mansion of Suchness, is not fitting for the wise." And as it is said in the *Root Wisdom*: "Those who do not know the distinction between these two truths do not know the profound reality of the Buddha's teachings." If one understands well, the merits are immeasurable. As it is said in the *Two Truths*: "Those who know the distinction between the two truths are not confused about the Buddha's teachings; they accumulate all the collections and go to the other shore of excellence." This way is the ultimate peak of the view of all vehicles of reasoning. The *Treasury of Tenets*, which clarifies the meaning of all vehicles, says: "Chapter Three: Explanation of the tenets of each vehicle." Thus, having understood the respective establishments of each vehicle, we will now separately explain their ways of practice. Among them, the path of the outsiders, because it falls into the extremes of permanence and annihilation, cannot be liberated, therefore, "Here, no distinction is made; extensive explanation is sufficient. The path of the insiders, with the division of the three vehicles, has the path of the Hearers and the path of the Solitary Buddhas.
Tibetan
་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་དང་གསུམ་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ནི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྱོ་ནས་རང་དོན་དུ་གྲོལ་བ་གཉེར་བ་ཡིན་ལ། དེའང་ལམ་ལ་འཇུག་ཚུལ་ནི། མཛོད་ལས། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པས། །སྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཅེས་པས། དང་པོ་སོ་སོར་ཐར་པ་རིགས་བདུན་གང་ཡང་རུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་རྒྱུད་སྡོམ་པར་བྱེད་དོ། །རིགས་བདུན་ནི་དགེ་སློང་ཕ་མ་གཉིས། དགེ་ཚུལ་ཕ་མ་གཉིས། དགེ་སློབ་མ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྔ་དང༌། དགེ་བསྙེན་ཕ་མ་གཉིས་ཏེ་ཁྱིམ་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་བསྡོམས་པས་བདུན་ནོ། །བསྙེན་གནས་ནི་དུས་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་མ་བཞག་གོ །དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་དེས། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང༌། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་དང༌། དབང་པོ་ལ་མཁས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། གཙོ་ཆེར་བདེན་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་བླང་དོར་དུ་བྱེད་དོ། །དེའང་སྡུག་བསྔལ་ཀྱི་བདེན་པ་ནད་དང་འདྲ་བ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་ཕྱིའམ་ནང་གི་རྐྱེན་གྱིས་བསླངས་པས་ཟུག་རྔུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ནད་དང་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང༌། དེས་མཚོན་པ་འཁོར་བའི་དུས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་བཅས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ནན་ཏན་ལ་འཇུག་པས་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ །ཀུན་འབྱུང་ནི་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འདྲ་བ་འདུ་བྱེད་པའི་ལས་ཏེ་རི་མོ་མཁན་གྱི་རྣམ་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་དུག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་གོ །འགོག་པའི་བདེན་པ་ནད་ལས་གྲོལ་བའི་བདེ་བ་ལྟ་བུ་འཁོར་བའི་འོབས་སམ་རིམས་ནད་ལས་གྲོལ་བའི་དགའ་བ་ཅན་འབྲས་བུ་དམ་པ་ཐོས་པར་བྱ་བ་ལ་འབད་དོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་སྨན་དང་འདྲ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནད་ལས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མར། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤང་བྱ་ལ། །བདེ་གནས་ཐོབ་ཕྱིར་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་བཞིན། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རིག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ཚུལ་གཅིག་གོ །དེ་ཡང་ལམ་སྔ་མ་བཞིར་སྡེ་ཚན་བདུན་གྱིས་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། མཛོད་ལས། སྡེ་ཚན་བདུན་ནི་གོ་རིམས་བཞིན། །ལས་ནི་དང་པོ་པ་དག་དང༌། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་རྣམས་དང་ནི། །བསྒོམ་དང་མཐོང་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱེ། །ཞེས་པས། ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེ་བ
Chinese
，以及菩萨道，这三者应当了解。其中，首先声闻道是对轮回的痛苦感到厌倦，为了自己的利益而寻求解脱。关于进入此道的方法，《俱舍论》中说：“具戒闻思者，应勤修禅定。”因此，首先要以别解脱戒七种中的任何一种戒律来约束自相续。七种戒律是：比丘和比丘尼两种，沙弥和沙弥尼两种，以及式叉摩那，这是出家方面的五种；以及优婆塞和优婆夷两种，这是在家方面的戒律，总共加起来是七种。八关斋戒因为是偶尔为之，所以不作为功德的所依。像这样安住于戒律的人，要精通五蕴、十二处、十八界、《十二缘起》、是处非处、以及根。然后进入修道，主要通过四圣谛来进行取舍。其中，痛苦的真谛就像疾病一样，由内外因缘在身语意三方面引起痛苦，令人不悦，如疾病和伤害等各种各样，以及由此所代表的轮回时期的五蕴，连同近取蕴，为了舍弃这些而努力，从而进入自性智慧。集谛就像疾病的原因一样，是造作之业，如同画家的形象，是产生痛苦的原因，如三毒等，要致力于舍弃这些。灭谛就像从疾病中解脱的快乐一样，是从轮回的深渊或瘟疫中解脱的喜悦，要努力获得殊胜的果实。道谛就像药物一样，为了从痛苦的疾病中解脱而进入修行，如《宝性论》中说：“当知病当识，病因当永断，为得安乐故，当服药如是。痛苦及其因，以及彼灭道，当知当断证，及应修习之。”所说的道理是一样的。也就是，前面的四道要通过七科来修习，如《俱舍论》中说：“七科次第为，初随信行等，及暖顶忍世，彼后谓修见。”因此，在资粮道小位时，要忆念
English
, as well as the path of the Bodhisattvas, these three should be understood. Among them, the path of the Shravakas is to be weary of the suffering of Samsara and to seek liberation for one's own benefit. Regarding the way to enter this path, the Abhidharmakosha states: "Those who possess discipline, learning, and contemplation should diligently practice meditation." Therefore, one must first restrain one's mindstream with any of the seven types of Pratimoksha vows. The seven types of vows are: Bhikshu and Bhikshuni, Shramanera and Shramanerika, and Shikshamana, which are the five aspects of ordination; and Upasaka and Upasika, which are the vows of the lay practitioners, totaling seven. The Upavasatha vow is not considered a basis for merit because it is only occasional. One who abides in discipline in this way should become skilled in the five aggregates, the twelve sources, the eighteen elements, the twelve links of dependent origination, what is and is not possible, and the faculties. Then one enters the path of meditation, mainly making choices based on the Four Noble Truths. Among them, the truth of suffering is like a disease, caused by external or internal conditions in body, speech, and mind, causing pain and unpleasantness, such as illness and harm, and various other things, as well as the five aggregates of the time of Samsara, along with the aggregates of clinging, one strives to abandon these, thereby entering into the wisdom of self-nature. The truth of the origin is like the cause of disease, which is the karma of formation, like the image of a painter, which is the cause of creating suffering, such as the three poisons, one must strive to abandon these. The truth of cessation is like the happiness of being freed from disease, the joy of being liberated from the abyss of Samsara or plague, one should strive to obtain the supreme fruit. The truth of the path is like medicine, one enters into practice in order to be freed from the disease of suffering, as stated in the Ratnagotravibhāga: "Disease should be known, the cause of disease should be abandoned, medicine should be taken to attain happiness. Suffering and its cause, and its cessation and path, should be known, abandoned, realized, and cultivated." The meaning is the same. That is, the previous four paths are to be practiced through the seven divisions, as stated in the Abhidharmakosha: "The seven divisions are in order, the first is the follower of faith, and the warm, peak, forbearance, and worldly, after that are called cultivation and seeing." Therefore, in the small stage of the accumulation path, one should remember