Tibetan
་སོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཡུལ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་པ་ན་ཡུལ་ཅན་ནི་མཐར་མ་ཐུག་པ་འཁྲུལ་པའི་བློ་དང༌། མཐར་ཐུག་པ་མ་འཁྲུལ་པའི་བློ་གཉིས་ལས་མི་འདའ། དེ་ལ་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་འཁྲུལ་པ་དང་ཆོས་ཉིད་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས། བློའི་དབང་གིས་གཉིས་སུུ་བཞག་སྟེ་འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པའི་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དོན་དམ་སྟེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ངེས་ཚིག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ལ། སཾ་བྲྀ་ཏིས་ཏྱ་ཞེས་པའི་སཾ་ལ་མྱ་ཀའི་རྐྱེན་བྱིན་པས་ཡང་དག་པ་དང༌། པྲྀ་ལ་ཨ་ཝ་རའི་རྐྱེན་བྱིན་པས་སྒྲིབ་པ་དེ་བདེན་གཉིས་ལས། གང་ཞིག་གིས་སམ་གང་ཞིག་ལ། །ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་སོ༑ ༑སཏྱ་ནི་བདེན་པ་སྟེ་མ་དཔྱད་ན་བདེན་པར་སྣང་ཙམ་ནས་བཏགས་སོ། །དོན་དམ་པ་ལ་པ་ར་མ་ཨརྠ་སཏྱ་ཞེས་པའི་པ་ར་མ་དམ་པ་དང༌། ཨརྠ་དོན་ཏེ་དམ་པ་རྣམས་འཇུག་པའི་དོན་ཡིན་པའོ། །སཏྱ་ནི་བདེན་པ་སྟེ་དཔྱད་ན་གནོད་མེད་དུ་གནས་པའོ། །དྲུག་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་ཆོས་ཅན། སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་བར་ཐལ། དམིགས་བཅས་ཀྱི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་སོ། །ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པར་ཐལ། དམིགས་བཅས་ཀྱི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་དམིགས་བཅས་ཀྱི་བློ་དང་དེའི་ཡུལ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་གྱི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་འཛིན་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པས་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ཤེས་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ་ནི། སྦྱོར་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ལྟ་བས་ཐག་བཅད་པའི་ངང་དེར་སེམས་སྤྲོ་བསྡུ་དང་བྲལ་བར་བསྒོམ་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གང་བློ་ཡོད་དང་མེད་པ་ལས། །རྣམ་པར་འདས་ཤིང་མི་གནས་པ། །དེ་དག་ཟབ་མོ་དམིགས་མེད་པའི། །རྐྱེན་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་བསྒོམ། །ཞེས་པའི་ངང་ལ་ཅི་ཙམ་གནས་ཀྱི་བར་བཞག་ནས་བསྔོ་བ་བྱ
Chinese
索。另一方面，当诸境依于有境而安立时，有境不会超出两种心，即未达究竟的迷乱之心和已达究竟的无迷乱之心。其中，轮回之法是迷乱之境，而法性是无迷乱之境。因此，依于心的力量而分为二，从而进入。正如《入行论》所说：「以真实虚妄之见，得真实自性之体。」又说：「何为真实见之境，即是胜义谛。所见虚妄者，即是世俗谛。」第五，词义方面，对于世俗谛，梵文为Samvritisatya，其中Sam加上Mya的词缀表示真实，Pr加上Avara的词缀表示遮蔽。因此，在二谛中，以何者或对于何者，真实遮蔽，即是世俗谛。Satya是真谛，意为未经观察时，仅显现为真实而安立。对于胜义谛，梵文为Paramaarthasatya，其中Parama意为殊胜，Artha意为意义，即殊胜者进入的意义。Satya意为真谛，意为经过观察后，安住于无害的状态。第六，决定的量为：法界胜义，是法性，应是离戏论的，因为不是有相之心的行境。因此，是通过无相之方式由智慧证悟的。有法世俗诸法，应是有戏论的，因为是有相之心的行境。周遍成立，因为有相之心及其境都是世俗谛。因此，胜义的相之基由自相、理智成立。世俗的相之基由执持相之基的名言识成立。第二，了知后修持之理：首先，以菩提心为方便，观一切法皆无成实，以此定解，于彼状态中，修习心离散乱与收摄。如《入行论》云：「何时实与非实，不立于心前，尔时无他相，灭除诸戏论。」又如大学者龙树所说：「何心离有与无，不住于二边，彼等甚深无相，于缘起义中修。」于此状态中安住多久，之后作回向。
English
So. Alternatively, when phenomena are established in relation to the subject possessing phenomena, the subject possessing phenomena does not go beyond two minds: the deluded mind that has not reached the ultimate and the non-deluded mind that has reached the ultimate. Among these, the phenomena of samsara are the objects of delusion, and the nature of reality is the object of non-delusion. Therefore, they are divided into two by the power of the mind and then engaged with. As it says in the Bodhicharyavatara: "By seeing what is true and false, one grasps the very nature of reality." It also says: "Whatever is the object of true seeing is the ultimate truth. What is seen as false is said to be the conventional truth." Fifth, regarding the etymology, for conventional truth, the Sanskrit is Samvritisatya. By adding the suffix Mya to Sam, it means true, and by adding the suffix Avara to Pri, it means obscuration. Therefore, in the two truths, by what or for what is the true obscured, that is considered conventional truth. Satya is truth, meaning that it is established merely by appearing as true without investigation. For ultimate truth, the Sanskrit is Paramaarthasatya, where Parama means supreme and Artha means meaning, that is, the meaning in which the supreme ones engage. Satya is truth, meaning that it remains without harm when investigated. Sixth, the valid cognition that determines is: the Dharmadhatu ultimate truth, is the nature of reality, should be free from elaboration, because it is not the object of a mind with focus. Therefore, it is realized by wisdom in a way that is without focus. The subject, all conventional phenomena, should be with elaboration, because it is the object of a mind with focus. The pervasion is established, because the mind with focus and its objects are all conventional truths. Therefore, the basis of the ultimate is established by the characteristic, reasoning, and knowledge. The basis of the conventional is established by the nominal knowledge that holds the characteristic and the basis. Second, the way to practice after understanding is: first, with the means of generating the mind of enlightenment, contemplating that all phenomena are not established in anything, with that determined state, meditating on the mind free from scattering and gathering. As it says in the Bodhicharyavatara: "When neither real nor unreal stands before the mind, then there is no other way, it is completely pacified without focus." Also, as the great teacher Nagarjuna said: "Whatever mind is beyond existence and non-existence, not abiding in either, those profound and unfocused, meditate on the meaning of dependent origination." Remaining in this state for as long as possible, then dedicate the merit.
Tibetan
་བ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པའི་བླང་ཚུལ་ལོ། །ཀུན་རྫོབ་བླང་ཚུལ་ནི་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་ཤེས་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསག་གོ །དེ་ལྟར་མཉམ་རྗེས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་མཐར་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་དམ་པ་གཉིས་ཐོབ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་འདིར། །བསོད་ནམས་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མདོར་བསྡུས་ན། །རྒྱལ་པོ་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ལས་འཁྲུངས། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཚོགས་འདི་གཉིས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ། །དེ་ལྟས་མདོར་ན་བསོད་ནམས་དང༌། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་རྟག་བརྟེན་མཛོད། །ཅེས་སོ། །དེའང་གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས། ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས། འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་སུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ། སྔར་སྨྲོས་པ་བཞིན་གཏན་ཚིགས་ལྔས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་འཇལ་ལ། དེའང་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པར་བསྒྲུབ་པའམ། དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པ་བཀག་ནས་སྤྲོས་མེད་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་ཞེན་པ་དེ་དངོས་སུ་བཀག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་གང་ཡང་མི་བསྒྲུབ་པས་ཕ་རོལ་གྱི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པར་བྱེད་པའོ། །དེའང་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་སྤྲོས་པར་སྨྲ་བའི་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བའི་ཐལ་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་བྱེད་དེ། གྲངས་ཅན་པས་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པ་སྐྱེ་བས་རང་ལས་སྐྱེ་བ་འདོད་དུས། ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ་བ་ནི་འཇུག་པ་ལས། དེ་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་ན་ཡོན་ཏན་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་སྔར་ཡང་སྐྱེ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་མི་གསལ་བ་ཉིད་རྒྱུར་གནས་པ་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཙམ་འབྲས་བུའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལ། ཡེ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ་ཞེས་འགལ་བ་སྡུད་པའི་ཐལ་འགྱུར་བརྗོད་ལ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དོན་ཡོད་པ་མི་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་ན། མི་གསལ་བའི་དུས་ན་ཡེ་ནས་ཡོད་ཀྱང༌། སྐྱེ་ཚོད་མངོན་པར་གསལ་བའི་དུས་ནའང་ཡེ་ནས་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་སྐྱེ་མི་དགོས་པ་ལྟར་མི་གསལ་བའི་དུས་ནའང་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མི་དགོས་པས་ཁྱབ་ཅེས་མགོ་སྙོམས་པ་དང༌། གསལ་བའི་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མི་དགོས་པས་ཁྱབ་ཀྱང་མི་གསལ་བའི་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མི་དགོས་པ
Chinese
，是胜义谛的取舍方式。世俗的取舍方式是，从等持中出定后，了知一切法如幻化八喻，从而积聚福德资粮。如是，通过等持、后得、方便、智慧、以及积聚福德资粮，最终获得法身和色身二种圣身。《宝鬘论》中说：“诸佛之色身，从福德资粮生，法身略而言，胜者从智聚生。是故此二聚，乃成就佛陀之因，因此总而言，福德与智慧，恒常依之行。”如是，基是中观二谛，道是中观二资粮，果是中观二身，总摄于此。第三，破斥他宗戏论之理。 如前所说，以五种理证衡量一切法无自性。然而，并非如自续派那样，遮破世俗谛后建立虚假，或者遮破胜义谛的戏论后建立无戏论。而是直接遮破所执著之处，但并不因此而建立任何东西，从而遣除他宗的邪分别念。也就是说，破斥戏论，唯有通过宣说戏论者的自相矛盾的归谬论证才能做到。如数论派认为果从因中产生，即从自性中产生时，则会陷入已存在之物产生是无意义的过失。如《入中论》所说：“若彼从彼生，有何德可有？已生复生者，理亦不应许。” 对于眼等内处，本来就存在，只是不明显，作为因，通过缘而显现，这仅仅是果的说法。则会提出归谬论证，即因为本来就存在，所以产生是无意义的。如果认识到因中虽有果，但产生是有意义的并不矛盾，那么，不明显的时候虽然本来就存在，但在显现产生的时候，即使本来就存在也必须产生。如同不需要产生一样，不明显的时候，本来就存在也不需要产生是周遍的。虽然显现的存在不需要产生是周遍的，但不明显的存在不需要产生
English
is the way to adopt the ultimate truth. The way to adopt the conventional truth is to accumulate the accumulation of merit by knowing all dharmas as the eight examples of illusion in the post-meditation after rising from samadhi. In this way, by accumulating the accumulations of samadhi, post-meditation, means, wisdom, and merit, one finally attains the two sacred bodies of Dharmakaya and Rupakaya. As it is said in the Ratnavali: "The Rupakaya of the Buddhas arises from the accumulation of merit. The Dharmakaya, in brief, arises from the accumulation of wisdom of the Victorious Ones. Therefore, these two accumulations are the cause of attaining Buddhahood. Therefore, in short, always rely on merit and wisdom." Thus, the basis is the two truths of Madhyamaka, the path is the two accumulations of Madhyamaka, and the result is the two bodies of Madhyamaka, which are all included in this. Third, the way to cut off the proliferation of consequentialism. As mentioned earlier, measure all dharmas as being without self-nature with five reasons. However, it is not like the Svātantrika, who negate the conventional truth and establish falsehood, or negate the proliferation of the ultimate truth and establish non-proliferation. Rather, even if what is clung to is directly negated, nothing is established implicitly, thereby reversing the wrong thoughts of others. That is, to cut off proliferation, only the consequentialist who contradicts the claims of the speaker of proliferation can do it. For example, when the Samkhyas assert that the effect arises from the cause, that is, arises from its own nature, then it will fall into the fault that the production of what already exists is meaningless. As it is said in the Madhyamakāvatāra: "If it arises from that, what virtue can there be? It is not reasonable for what has already arisen to arise again." Regarding the statement that the inner sense bases such as the eye are already present from the beginning, but are not clear, and that the cause is merely made clear by the conditions, this is the effect. Then, a consequentialist argument will be presented, namely, since it already exists from the beginning, it is contradictory to say that production is meaningless. If it is realized that although the effect exists in the cause, it is not contradictory to say that production is meaningful, then, although it already exists from the beginning when it is not clear, even when the time of production is clearly manifested, it must be produced even though it already exists. Just as it is not necessary to produce, it is pervasive that it is not necessary to produce what already exists from the beginning when it is not clear. Although it is pervasive that the existence of manifestation does not need to be produced, the existence of non-manifestation does not need to be produced.