Chinese
一切的法，心和心所，以及作为对境显现的各种景象，都是世俗谛。即使是获得果位之后，心和心所未断灭的部分，以及不清净的对境，如色等六识的显现，所有这些应断之法，都被归入世俗谛的范畴，并被认为是错觉。胜义谛的特征是远离能取所取戏论的自性。也就是说，从不能通过声音、词语等直接理解的角度来看，它不是从其他地方获得的知识，心和心所的混乱在法界中寂灭，超越了分别念，远离了一切戏论。《入中论》中说：“不为宗派所染，即《根本慧论》所说：‘非从他缘得，寂静无戏论，无分别异义，是名为实性。’”也就是说，相同或不同等概念是实在论者的观点，不仅是无明，而且“远离戏论是中观派”的说法也未成立。总之，涅槃之法深奥而寂静，自性清净的法界，以及证悟它的智慧，远离一切障碍，显现为清净无变的佛陀智慧之境，以及获得果位后的等持智慧，等持和它的自性安住于一体的后得，显现为观的形态，所有这些都是胜义谛。如果进行区分，则有两种，《根本慧论》中说：“诸佛依二谛，为众生说法，一谓世俗谛，二胜义谛。”也就是说，在迷惑的心识面前，显现为各种各样的所知是世俗谛，而在未迷惑的自性中，安住于任何思议言说都无法触及的状态，则被区分为胜义谛。《入中论》中说：“由见实物及倒见，而执实物自性真，是则名为真实见，见妄名世俗谛。”世俗谛又可分为两种：显现为根识有缺陷之境的虚妄世俗谛，以及显现为无缺陷之境的真实世俗谛。第一种是，如双月和梦境等，在世俗人的心识中显现，但被认为是不真实的，即使是中观派也不否认。
English
All phenomena, including mind and mental factors, as well as the various appearances of objects, are all relative truths. Even after attaining the ground, the part where mind and mental factors have not ceased, and the impure objects, such as the appearance of the six aggregates of form, etc., all these to-be-abandoned aspects are relegated to the category of relative truth and are considered to be illusions. The characteristic of the ultimate truth is the nature that is free from the elaboration of grasping and being grasped. That is, from the perspective of not being directly understood by sounds, words, etc., it is not knowledge obtained from elsewhere, the confusion of mind and mental factors is pacified in the realm of reality, transcending conceptual thought, and is free from all elaboration. As it says in the Madhyamakavatara: "Not touched by philosophical tenets, as it says in the Root Wisdom: 'Not obtained from others, peaceful and without elaboration, without separate meanings of conceptual thought, this is called reality.'" That is, concepts such as same or different are the tenets of realists, and not only is it ignorance, but the statement "free from elaboration is the Madhyamika" is also not established. In short, the profound and peaceful Dharma of Nirvana, the realm of reality that is naturally pure, and the wisdom that realizes it, free from all obscurations, appearing as the pure and unchanging realm of the Buddha's wisdom, and the wisdom of equipoise of those who have attained the ground, the subsequent attainment where equipoise and its nature abide as one, appearing as the form of insight, all these are the ultimate truth. If we differentiate, there are two, as it says in the Root Wisdom: "The Buddhas teach the Dharma based on two truths, one is called the relative truth, and the other is the ultimate truth." That is, in the face of a deluded mind, the appearance of various objects of knowledge is the relative truth, while in the undeluded nature, abiding in a state beyond any thought or expression, is distinguished as the ultimate truth. As it says in the Madhyamakavatara: "By seeing real objects and distorted views, one grasps the true nature of real objects, this is called true seeing, seeing illusions is considered the relative truth." The relative truth can be divided into two types: the false relative truth that appears as the object of defective sense faculties, and the true relative truth that appears as the object of non-defective sense faculties. The first is, like the appearance of two moons and dreams, etc., in the minds of ordinary people, but is considered unreal, even the Madhyamikas do not deny it.
Tibetan
ར་བརྡ་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བཏགས་ནས་བཞག་ལ། ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོར་ཡང་སྣང་ལ་བདེན་པར་གྲགས་པ་ལ་འདིར་ཡང་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བཏགས་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས། གནོད་པ་མེད་པ་དབང་པོ་དྲུག་པོ་ཡི། །ཡུལ་གྱུར་གང་ཡིན་འཇིག་རྟེན་ལ་ལྟོས་ནས། །འཇིག་རྟེན་ལ་ཡང་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་དུ་ལོག་པས་རྣམ་པར་གཞག །ཅེས་སོ། །དེས་ན་བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་མིག་དག་པ་ལ་ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ཅིར་ཡང་དམིགས་པར་བྱ་བ་མེད་པས་ད་ལྟར་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་རང་འགའ་བ་ཆ་དང་བཅས་པ་མི་སྣང་བར་འདོད་དེ༑ དེ་ཉིད་ལས། རབ་རིབ་མཐུ་ཡིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ། །དངོས་པོ་ལོག་པ་གང་ཞིག་རྣམ་བརྟགས་ལས། །དེ་ཉིད་གང་གིས་བདག་ཉིད་མིག་དག་པ། །མཐོང་བ་གང་ཡིན་དེ་བཞིན་འདིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེའང་གདུལ་བྱའི་བསོད་ནམས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ལས་སྣང་བའི་སྤྲུལ་པས་དོན་མཛད་པའང་རྨི་ལམ་ནང་དུ། གཉིད་མ་སོང་བས་སྤྲུལ་པ་བཏང་ནས། ཆོས་འཆད་པ་ལ་སོགས་པ་རང་སྣང་མཐུན་པར་དོན་བྱེད་དུས། གདུལ་བྱའི་སྣང་ངོའི་རྨི་ལམ་ཡང་མ་འགགས་པར་འཆར་བ་དངོས་སུ་དེ་ཉིད་ལ་སྣང་བ་མཁྱེན་དུས། རང་ཉིད་ལ་རྨི་ལམ་མེད་དེ་གཉིད་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར་ན། ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་སྣང་ཤར་བར་མཁྱེན་ནས་དོན་མཛད་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་སྣང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་དོ། །འདིར་དབྱེ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་དུ་དབྱེ་བ་ལས་འདས་པར་འདོད་དེ་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་སྟོང་པ་ཉིད་སྣང་བའི་དབྱིངས་ཅན་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །བྱས་པ་དང་ནི་མི་རྟག་བཞིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དབྱེ་བ་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་སྟེ། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་སེམས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་གྲངས་ངེས་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་མ་གྲོལ་དངོས་འགལ་དུ་ངེས་པས་བསྒྲུབ་ཕྱོགས་དང་དགག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ཁེགས་པས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས
Chinese
被命名为仅仅是理解名称的世俗谛，以及诸如一个月亮显现等在世间人的心识中显现并被认为是真实的，在这里也被命名为真实世俗谛。如其中所说：无害的六根的，所对境的任何事物，相对于世间，对世间来说也是真实的，其余的，由于在世间本身中是颠倒的而被安立。如是说。因此，就像对于迷乱的心识来说，显现为毛发，而对于清净的眼睛来说，什么也看不见一样，对于迷乱的心识来说，显现为各种各样。对于圣者的等持和迷乱止息的佛陀来说，没有什么可以作为所缘的，因此认为现在的迷乱显现，自发的、有部分的，是不显现的。如其中所说：由于眼翳的力量，毛发等，任何颠倒的事物被分别，以何者自身眼睛清净，所见为何，应如是知晓。如是说。此外，由于所化众生的福德和佛陀的加持，显现的化身成办事业，也像在梦中一样。没有入睡而化现，讲经说法等，当自显现一致地成办事业时，所化众生显现的梦境也没有停止地显现，当真实地知晓在那时显现时，自己没有梦境，因为没有入睡的缘故。同样，了知众生显现迷乱显现而成办事业，然而，佛陀自身连少许迷乱显现也没有显现。这里的区分是相对于相状而区分的，认为是超越自性的区分，因为是空性的缘故。此外，具有显现之界的空性，在《菩提心释》中说：世俗谛说为空性，空性仅仅是世俗谛，就像有为和无常一样，没有则不会产生，是确定的缘故。如是说。如果区分成立为不同，则是颠倒的，如《解深密经》中说：行蕴和胜义的相状，是一和异，是远离的相状，谁认为是一和异，那些是进入不如理作意。如是说。第四，数量确定，因为从戏论中解脱与否确定为相违，所以能立和所破的第三种聚合被排除，所以数量确定为二。
English
It is named as conventional truth that is merely a term for understanding names, and what appears in the minds of worldly people, such as the appearance of one moon, and is considered to be true, is also named here as the true conventional truth. As it says in that very text: "Whatever is the object of the six unimpaired senses, in relation to the world, is also true for the world, and the rest is established as being reversed in the world itself." Thus it is said. Therefore, just as what appears as hair to a confused mind is not seen at all by a clear eye, so too, what appears in various ways to a confused mind. For the samadhi of the noble ones and the Buddhas who have exhausted confusion, there is nothing to be taken as an object, therefore it is considered that the current confused appearance, which is spontaneous and has parts, does not appear. As it says in that very text: "Due to the power of cataracts, hair and so on, whatever reversed things are discriminated, by whatever self the eye is clear, whatever is seen, should be known here in the same way." Thus it is said. Moreover, due to the merit of the beings to be tamed and the blessings of the Buddha, the emanations that appear accomplish the purpose, just like in a dream. Without falling asleep, the emanations are sent forth, and when teaching the Dharma and so on, the self-appearances accomplish the purpose in accordance, the dreams that appear to the beings to be tamed also appear without ceasing, and when it is known that they actually appear at that time, one does not have dreams, because one has not fallen asleep. In the same way, knowing that confused appearances arise for sentient beings, one accomplishes the purpose, but the Buddha himself does not have even a slight confused appearance. The distinction here is made in relation to the characteristics, and it is considered to be beyond the distinction of nature, because it is emptiness. Moreover, the emptiness that has the realm of appearance, in the Explanation of the Awakening Mind, it says: "Conventional truth is taught as emptiness, emptiness alone is conventional truth, just like conditioned and impermanent, without it, it will not arise, it is certain." Thus it is said. If the distinction is established as different, then it is reversed, as it says in the Sutra Explaining the Definitive Meaning: "The characteristics of the formative realm and the ultimate meaning, are the characteristics of being separated from one and different, whoever thinks of one and different, those are engaged in improper views." Thus it is said. Fourth, the number is definite, because liberation or non-liberation from elaboration is determined to be contradictory, so the third aggregate of the affirming and negating sides is excluded, so the number is determined to be two.