Tibetan
ར་གཞག་པ་བཞི། འབྲིང་པོར་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི། ཆེན་པོར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི། སྦྱོར་ལམ་དྲོད་དང་རྩེ་མོར་དབང་པོ་ལྔ། བཟོད་པ་དང་ཆོས་མཆོག་ཏུ་སྟོབས་ལྔ། མཐོང་ལམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན། སྒོམ་ལམ་དུ་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ནི་ལམ་ཀུན་གྱི་ཐོག་མ་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་སྟེ། དེར་ཞུགས་པའི་ལས་དང་པོ་པས་རང་དང་གཞན་གྱི་ལུས་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ་སྟེ། དེའང་འདོད་ཆགས་སྤྱིའི་གཉེན་པོར་རང་གཞན་གྱི་ལུས་དང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀེང་རུས་སུ་བསྒོམས་པས་ཆགས་པ་བཟློག་པ་ནི། མཛོད་ལས། ཀེང་རུས་ཆགས་བཅས་ཐམས་ཅད་ལའོ། །ཞེས་སོ། །བྱེ་བྲག་གི་གཉེན་པོར་རྣམ་པར་བམ་པ་དང༌། རྣམ་པར་དམར་པ་དང༌། རྣམ་པར་འབུས་གཞིག་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་བརྒྱད་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ན་རེས་འགའ་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པས་ཆུ་ཤིང་ལྟར་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ་སྟེ། ཚོར་བ་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གསུམ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་དང་ཆུ་ཤིང་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། མདོ་ལས། གང་ཅི་ཚོར་བ་ཡང་རུང་སྟེ་དེ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །དེ་ནས་སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ་སྟེ༑ དེའང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་རྣམ་པས། དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་ལ་སེམས་བཟུང་ནས། རྟོག་པ་ཞི་བ་དང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ལ༑ དེའང་བརྟགས་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། དེའི་ངང་ལ་བདག་མེད་པའི་དོན་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ་སྟེ། དེའང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ལ། ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་མེད་པ་ཉིད་དང༌། མི་རྟག་པ་དང༌། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནི་ལུས་ཚོར་སེམས་གསུམ་གྱི་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམས་ནས། འདུ་བྱེད་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ནི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གིས་བསྒོམས་པས། ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཚུལ་དུ་མས་ལྡོག་པ་ན། སྤང་བྱ་རགས་པ་རྣམས་མགོ་ནོན་ནས་ལམ་གོང་མ་ལ་འཇུག་གོ །དེའང་མཛོད་ལས། ལུས་ཚོར་སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་ལ༑ ༑མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་ཡོངས་བརྟགས་
Chinese
四种近住。中等的四种正断。大的四种神足。加行道暖位和顶位五根。忍位和世第一位五力。见道七菩提分。修道修习八圣道分。第一是所有道之初，小资粮道。入此道之最初行者，为对治自他之身体之贪执，修习身念住。彼亦为对治普遍之贪欲，将自他之身体与显现一切观为骨锁，以此遮止贪欲。如《俱舍论》云：骨锁于一切贪执者。如是。为对治个别之贪欲，修习变肿、变红、变坏等八种作意。离贪之时，偶尔以身观身之念住，如水树般修习等。之后修习受念住。于受乐受、苦受、舍受三种，修习苦之作意与如水树般无有实义之作意。如经部云：无论感受何种感受，皆应知彼一切为痛苦。如是。之后修习心念住。彼亦以止观之相，于气息出入之时系住心，止息分别念，心之相续是世俗谛，彼亦若观察则为刹那无分之胜义谛，于彼之中修习无我之义。之后修习法念住。彼亦于以行与识所摄之法，内外一切自性之无我性，无常性，如幻化等修习。彼亦观修色、受、想等为身受心三者之无实义等，行识二者以法念住修习，以五蕴所摄之法，对显现执着之烦恼以多种方式遮止时，粗大之所断得以压制，而入于上道。彼亦如《俱舍论》云：于身受心与法等，完全观察二种体性。
English
The four applications of mindfulness. The four right exertions of the middling sort. The four legs of magical power of the great sort. In the path of joining, the five faculties at the levels of heat and peak. The five powers at the levels of forbearance and supreme dharma. In the path of seeing, the seven branches of enlightenment. In the path of meditation, one cultivates the eightfold noble path. The first is the initial path of all paths, the small accumulation path. The initial practitioner who enters this path cultivates the mindfulness of the body as an antidote to attachment to one's own and others' bodies. That is, as an antidote to general desire, one contemplates one's own and others' bodies and all appearances as skeletons, thereby preventing desire. As the Treasury states: "Skeletons for all those with attachment." Thus. As an antidote to specific desires, one cultivates the eight kinds of conceptions, such as becoming swollen, becoming red, becoming infested with worms, and so on. When free from desire, one occasionally cultivates the mindfulness of observing the body in the body, like a water tree, and so on. Then one cultivates the mindfulness of feeling. For the three feelings of pleasure, pain, and indifference, one cultivates the conception of suffering and the conception of emptiness like a water tree. As the Sutra states: "Whatever feeling is felt, one should recognize all of it as suffering." Thus. Then one cultivates the mindfulness of mind. That is, in the aspect of calm abiding and insight, one holds the mind on the breath going in and out, pacifying thoughts, and the continuum of mind is the conventional truth, and if one examines it, it is the ultimate truth of indivisible moments, and in that state one cultivates the meaning of selflessness. Then one cultivates the mindfulness of dharmas. That is, on the dharmas included in formations and consciousness, one cultivates the selflessness, impermanence, and illusion-like nature of all internal and external entities. That is, having cultivated forms, feelings, and perceptions as the emptiness of the three, body, feeling, and mind, and having cultivated formations and consciousness with the mindfulness of dharmas, when the afflictions of attachment to the dharmas included in the five aggregates are reversed in various ways, the gross objects to be abandoned are suppressed, and one enters the higher path. That is, as the Treasury states: "On body, feeling, mind, and dharmas, one completely examines the two characteristics."
Tibetan
པས། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཉིས་ཀྱང༌། རེ་རེ་ཞིང་ལུས་མི་གཙང་བ། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ༑ སེམས་མི་རྟག་པ། ཆོས་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་ཚོགས་ལམ་འབྲིང་པོ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་མི་དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང༌། སྐྱེས་པ་བསྡམ་པར་བྱ་བ་དང༌། དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང༌། སྐྱེས་པ་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ཞིང་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ནི་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། འདུན་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། སེམས་དང༌། དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་རིམ་པ་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་པའམ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འདུན་པ་བསྐྱེད་ནས་བསྒོམ་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པས་རྒྱུན་བསྲིང་བ་དང༌། སེམས་ཀྱིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང༌། དཔྱོད་པས་དོན་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ཅི་རིགས་སུ་གྲུབ་པས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཐབས་སམ་ཡན་ལག་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་སྦྱོར་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེའོ། །དེའང་དྲོད་དང་རྩེ་མོ་གཉིས་སུ་དབང་པོ་ལྔ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་དད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱྀ་དབང་པོ་ལྔའོ། །དེའང་བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ལ་དད་པས་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སྤྲོ་བ་དང༌། དྲན་པས་དམིགས་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པ་མ་བརྗེད་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱིས་དམིགས་རྣམས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པའོ། །དེའང་མཛོད་ལས། དེ་ནི་བདེན་བཞིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དྲོ་བ་ལས། །རྩེ་མོ་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། །ཞེས་སོ། །བཅུ་དྲུག་གང་ཞེ་ན། མི་རྟག་པ། སྡུག་བསྔལ་བ། སྟོང་པ། བདག་མེད་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་དང༌། རྒྱུ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ། རྐྱེན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཀུན་འབྱུང་གི་བཞི་དང༌། བདག་མེད་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ་པ། དབེན་པ་སྟེ་འགོག་པའི་བཞི་དང༌། ལམ་དང༌། རིགས་པ། བསྒྲུབ་པ། ངེས་པར་འབྱིན་པ་ནི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་བཞིའོ། །དེ་ནས་བཟོད་པ་དང་
Chinese
故，如是说，总相和自相二者，各自观修身体不净，感受痛苦，心无常，法无我的自性。之后，当生起中品资粮道时，对于未生之不善，令不生；已生之不善，令断除；未生之善，令生起；已生之善，令增长，为此而精进修持。因此，为了完全断除一切不善方面，故称为正断。之后，当生起大品资粮道时，修持欲、精进、心、观的四种等持。也即依次，于世俗或胜义的善之所缘境上，生起专注一境之欲而修持；于彼之状态中，以极精进持续不断；以心专注一境；以观择极为了解意义之方式而修持。由此，随其所应地成就禅定之心，为了成就神变之方便或支分，故称为神变足。之后，生起加行道于相续中。其中，于暖位和顶位二者中，修持五根。也即信根、精进根、念根、定根、慧根五者。其中，以对四谛十六行相之信，以信解之方式修持。以精进之欢喜，以念不忘失所缘境之分别，以等持令心专注一境于所缘境，以慧辨别所缘境之方式而修持。如《俱舍论》云：‘此是四谛之行境，十六行相暖位生，顶位亦与此相同。’十六为何？无常、痛苦、空、无我，是苦谛之四相；因、集、生、缘，是集谛之四相；无我、寂静、殊胜、出离，是灭谛之四相；道、理、行、出，是道谛之四相。之后是忍位和
English
Therefore, as it is said, both the general and specific characteristics, each individually, should be meditated upon as the nature of the body being impure, feelings being painful, the mind being impermanent, and phenomena being selfless. Then, when the middling stage of the path of accumulation arises, one strives and meditates to prevent unwholesome things that have not arisen from arising, to abandon those that have arisen, to generate wholesome things that have not arisen, and to increase those that have arisen. Therefore, in order to completely abandon all unwholesome aspects, it is called right abandonment. Then, when the great stage of the path of accumulation arises, one meditates on the four concentrations of aspiration, effort, mind, and investigation. That is, in order, one meditates by generating single-pointed aspiration on the virtuous object of either conventional or ultimate truth; one continuously sustains that state with great effort; one makes the mind single-pointed; and one meditates through the gateway of thoroughly distinguishing the meaning with investigation. From this, the mind of meditative concentration is accomplished in whatever way is appropriate, and it is called the foot of miraculous power because the means or limbs of miraculous power are accomplished. Then, the path of joining arises in the continuum. Therein, in the two, warmth and peak, one meditates on the five faculties. These are the five faculties of faith, effort, mindfulness, concentration, and wisdom. Therein, one meditates with faith in the sixteen aspects of the four truths, in the manner of believing. One meditates with the joy of effort, with the mindfulness of not forgetting the conceptions of the objects, with the concentration of holding the mind single-pointedly on the object, and with the wisdom of distinguishing the objects. As it is said in the Treasury [Abhidharmakośa]: 'This is the field of activity of the four truths, the sixteen aspects arise from warmth, the peak is also the same as this.' What are the sixteen? Impermanence, suffering, emptiness, and selflessness are the four aspects of the truth of suffering; cause, origin, arising, and condition are the four of the truth of origin; selflessness, peace, excellence, and departure are the four of the truth of cessation; path, reason, practice, and deliverance are the four aspects of the truth of the path. Then there is patience and