Tibetan
ང་ཟས་དང་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའང་རྗོད་བྱེད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་སུ་བྲིས་པའང་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་མིག་རྣོ་བས་གཟུགས་སུ་བྲིས་པ་མཐོང་བ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྗོད་བྱེད་མཚན་ཉིད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་དང་འདྲིས་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྤྱིར་སྣང་བ་སྟེ། དེ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་འབྲེལ་པ་ནི་གོ་རིམས་མ་ལོག་པའོ། །འདྲིས་པ་ནི་དེ་ཉིད་བློས་ངེས་པར་བྱས་པའོ། །སྐབས་འདིར་རང་སངས་རྒྱས་དགག་པ་མ་བརྗོད་པ་ནི། འཛིན་པ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་འདོད་པ་ཙམ་མ་རྟོགས་པ་སེམས་ཙམ་དང་མཚུངས་ཏེ། དེའང་ཉན་ཐོས་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང༌། གཟུང་བ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་རྡུལ་ཕྲན་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་ལས། འདིར་དེ་མེད་པར་འདོད་དེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང༌། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱི་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བཤད་ལ། ལམ་བགྲོད་ཚུལ་ཕལ་ཆེར་ཉན་ཐོས་དང་མཚུངས་པས་དེའི་ཁོངས་སུ་བསྡུས་ཏེ་འགྲེལ་ཆུང་ལས། ཉན་ཐོས་དང་དེའི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་པ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱང་སྟེ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་འདིར་ཉན་ཐོས་དང་སེམས་ཙམ་པ་དག་བཀག་པ་དང་འགེགས་པར་འགྱུར་བས་མ་བྲིས་སོ། །དེ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐེག་ཆུང་པ་ལས་འཕགས་ཚུལ་དང༌། རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དང་ནི། །དེ་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་དག་དང༌། །ཡེ་ཤེས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་དང༌། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་གང་ཡིན་དང༌། །ཡང་དག་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང༌། །སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཆེན་པོ་བདུན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །ཐེག་ཆེན་ཞེས་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ཕུགས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་རང་གི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཆུང་ངུ་ཡིན་ལ། གཞན་དོན་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཆེན་པོའོ། །བསྒྲུབ་པ་ནི་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ནི་ཆེན་པོ་ལ༑ བྲལ་བ་ནི་ཆུང་ངུ་སྟེ་སྡུད་པ་ལས། ཐབས་མེད་ཤེས་རབ་བྲལ་བས་ཉན་ཐོས་ཉིད་དུ་ལྷུང༌། །ཞེས་སོ། །དེའང་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང༌། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེ༑ ༑ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ག་ལ་འགྱུར། །འདི་ནི་སྙིང་རྗེ་
Chinese
因为我和禁欲也是能表达的缘故。画出的形象也不是能表达的，如果是的话，眼力好的人看到画出的形象，就能产生理解所表达内容的智慧了。因此，能表达的特征是，对关联和熟悉加以区分的普遍显现，因为由此能实际产生理解所表达内容的智慧。其中，关联是指顺序没有颠倒。熟悉是指对它本身已经通过思维确定。这里没有提到对自生佛的驳斥，是因为仅仅认为执着是胜义谛的实有，就和唯识宗相同了。因为声闻乘虽然承认了人无我，但是认为所取境的实有，微尘是胜义谛，而这里认为它不存在。如《现观庄严论》中说：“为舍所取境，分别故及不舍，能取分别故，当知如贝母，真实摄略道。”而且，道路行进的方式大多和声闻乘相同，因此被归入其中，在《释论小品》中说：“声闻乘和被归入其范畴的自生佛，只是在现观的次第上多了一个。”因此，这里没有写驳斥声闻乘和唯识宗，是因为（前面）已经驳斥和将要驳斥了。之后，为了确定大乘的道理，分为两点： 从小乘中超胜的方式和详细的区分。第一点，如《经庄严论》中说：“所缘大及方便，如是修持二者及，智慧精进所发起，方便善巧为何等，真实成就之大及，佛陀事业之大故，以具七种大性故，是故定说为大乘。”其中，所缘是指最终的目的，为了自己利益而做的是小，仅仅为了他人利益而做的是大。修持是指方便和智慧具有特点地结合是大，分离是小，如《摄集论》中说：“无方便智慧，以离故堕声闻。”而且，《宝鬘论》中说：“声闻乘中未曾说，菩萨之愿及行持，回向故彼岂成大，此乃大悲
English
Because eating and celibacy are also expressive. The drawn image is also not expressive, because if it were, those with sharp eyes would see the drawn image and generate the wisdom of understanding what is expressed. Therefore, the characteristic of what is expressive is the general appearance that distinguishes between connection and familiarity, because from this, the wisdom of understanding what is expressed actually arises. Among them, connection means that the order is not reversed. Familiarity means that it itself has been determined through thought. The reason why the refutation of the Pratyekabuddha is not mentioned here is that merely considering attachment to be truly existent in the ultimate sense is the same as the Mind-Only school. Because although the Hearers (Śrāvakas) acknowledge the absence of self of a person, they consider the truly existent object of grasping, the atom, to be the ultimate truth, but here it is considered to be non-existent. As it is said in the Ornament of Clear Realization: "In order to abandon the object of grasping, and because of not abandoning, the object of attachment, it should be known that the path is truly summarized like the beryl of a support." Moreover, the way of traversing the path is mostly the same as the Hearers, so it is included in it, and in the Small Commentary it is said: "The Hearers and the Pratyekabuddhas who are included in their category, are only one step ahead in the order of clear realization." Therefore, the refutation of the Hearers and the Mind-Only school is not written here, because they have already been refuted and will be refuted. After that, in order to ascertain the way of the Great Vehicle, there are two points: The way of surpassing the Lesser Vehicle and the detailed distinctions. The first point, as it is said in the Ornament of the Sūtras: "The great object and the means, likewise the two practices, and the wisdom, diligence, and effort, the skillful means of what kind, the great true accomplishment, and the great activity of the Buddha, because of possessing seven great qualities, it is definitely said to be the Great Vehicle." Among them, the object refers to the ultimate purpose, doing for one's own benefit is small, and doing only for the benefit of others is great. Practice refers to the combination of skillful means and wisdom with characteristics is great, and separation is small, as it is said in the Compendium: "Without skillful means, wisdom, because of separation, falls into the Hearer." Moreover, as it is said in the Precious Garland: "In the Hearer Vehicle, the aspiration and conduct of the Bodhisattva, and the dedication are not taught, so how can it become great? This is great compassion