Tibetan
གཙོ་བོའི་རྣམ་འགྱུར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བ་ལ། བདག་ཏུ་ཞེན་ནས་བདེན་པར་བཟུང་བས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལ། བདག་གི་རང་བཞིན་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་རྟག་པ་ཁྱབ་པ་གཡོ་བ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་ཤེས་ནས་དེའི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་དག་གྲོལ་བར་འདོད་པའོ། །དོན་དེ་དག་ཤེས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་གྲོལ་བ་འགྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཙམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ཤེས་ན། རལ་བའམ་སྤྱི་བོ་གཙུག་ཕུད་དམ། །ཆ་ལུགས་གང་གིས་གནས་ཀྱང་རུང༌། །བསྟི་གནས་གང་དུ་དགའ་བ་དེར། །གྲོལ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་དབང་ཕྱུག་པ་ནི། ལྷ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས་རྒྱུད་སྡེ་མང་དུ་གསུངས་པ་ལས། སློབ་མ་རྐང་མིག་པ་དང༌། གཟེགས་ཟན་པ་གཉིས་སོ། །དེའང་དྲང་སྲོང་གཅིག་ཨུ་མ་བསྲུང་དུ་བཅུག་པ་དེས། ཆགས་པ་སྐྱེས་ནས་དཀའ་ཐུབ་ལས་ཉམས་ཀྱིས་དོགས་ནས། ཨུ་མའི་རྐང་པ་ལ་མིག་བལྟས་ནས་རང་གི་དཀའ་ཐུབ་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྐང་མིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེས་བརྩམས་པའི་རིག་པའི་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ལ་རིག་པ་ཅན་པ་ཟེར། འབྲས་ཀྱི་ཟེ་ཁ་རེ་ཟོས་ནས་དཀའ་ཐུབ་བྱས་པས། གཟེགས་ཟན་པ་ཞེས་བྱ་བས་བརྩམས་པའི་བྱེ་བྲག་གསལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ལ་བྱེ་བྲག་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་དག་འགྲོ་བའི་བདེ་སྡུག་དང༌། འཁོར་བ་དང་གྲོལ་བ་ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་མ་མཉེས་པ་དང་མཉེས་པས་བྱས་པར་འདོད་དེ། འགྲོ་བ་པོ་འདི་ཤེས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ༑ ༑བདག་གི་བདེ་སྡུག་བདག་ལ་རང་དབང་མེད། །དབང་ཕྱུག་གིས་བཏང་ཡང་ན་གཡང་སའམ། །མཐོ་རིས་དག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར། །ཅེས་སོ། །དེའང་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཚེ་གང་ཕུལ་བ་དེ་ཚེ་འདིར་ཐོབ་ལ། དེ་དག་ཕྱི་མར་བདག་གི་འཁོར་དུ་མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེ་བར་འདོད་དེ། བྲམ་ཟེ་འདོད་ལ་བྲམ་ཟེ་དང༌། །རྒྱལ་རིགས་འདོད་ལ་རྒྱལ་རིགས་དང༌། །ནོར་རྣམས་འདོད་ལ་ནོར་རྣམས་ཀྱི། །མཆོད་སྦྱིན་དམ་པ་ཡང་དག་བརྩམ། །ཞེས་སོ། །ལྷ་མཉེས་པའི་དོན་དུ་རང་གི་ལུས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པས་གྲོལ་བར་སྨྲའོ། །འདི་དག་གི་གཞུང་འཛིན་པ་དག་ལ། དབང་ཕྱུག་པ༑ འུག་ཕྲུག་པ། དོན་དྲུག་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་དག་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དོན་དྲུག་ཏུ་རིག་པས་དཔྱད་དེ་འདུས་པར་འདོད་པས། རིག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པའོ། །དེ་ལ་དོན་དྲུག་ནི། རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ལས་དང་སྤྱི། །བྱེ་བྲག་འདུ་བ་རྣམ་པ་དྲུག །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་རྫས་ནི་དགུ་སྟེ། བདག དུས། ཕྱོགས། ཡིད། ནམ་མཁའ་སྟེ་རྟག་པའི་རྫས་ལྔ་དང༌། ས་ཆུ་མེ་རླུང་སྟེ། མི་རྟག་པའི་རྫས་བཞིའོ། །རྫས་ལ་བརྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ལས། བདག་གི་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་བཅུ་གསུམ་ནི། བདེ་བ། སྡུག་བསྔལ། བར་མ། ཆོས། ཆོས་མ་ཡིན་པ། འདུས་བྱས་པ། འབད་པའི་ཤུགས། རྣམ་ཤེས་དྲུག་གོ །དུས་དང་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་བདུན་ནི། གྲངས་དང་བོངས་ཚོད་གཉིས། ཕྲད་པ་དང་བྱེད་པ་གཉིས། གཞན་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་གཉིས། སོ་སོ་བའོ། །ཡོན་ཏན་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན། དྲི་སའི། རོ་ཆུའི། རེག་བྱ་རླུང་གི། ཁ་དོག་མེའི་ཡོན་ཏན་ནོ༑ ༑ལས་ནི་ལྔ་སྟེ། འདེགས་འཇོག་གཉིས། བརྐྱང་བསྐུམ་གཉིས། འགྲོ་བའོ། །སྤྱི་ནི་གཉིས་ཏེ། ཁྱབ་པ་དང༌། ཉི་ཚེ་བའོ། །བྱེ་བྲག་ནི་ཕན་ཚུན་འདྲེ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཆོས་སོ། །འདུ་བ་ནི་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་འབྲེལ་བར་བྱེད་པའོ། །དེའང་བདག་ནི་རྟག་པ་གཅིག་པུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ། ཟ་བ་པོ་ཡིན་པས། བེམས་པོ་སྟེ་ཁྱད་པར་ལྔ་ལྡན་དུ་འདོད་པ་ཉིད། གཞན་བདག་ཀྱང་ནི་འདིར་བདག་ཉིད། །འདོད་དང་སྡང་སོགས་ཡོན་ཏན་ཅན། །རྟེན་དང་ཀུན་འཇུག་ཟ་བ་པོ། །རང་ཉིད་བེམས་པོའི་ངོ་བོར་འདོད། །ཅེས་སོ། །བདག་དེ་བེམས་པོ་ཡིན་ཡང༌། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཡོན་ཏན་དུ་འདོད་པས་ཡུལ་འཛིན་པར་ནུས་ལ། ངོ་བོ་རྟག་པ་ཡིན་ཡང་འབད་པ་དང་འདུ་བ་ཡོན་ཏན་དུ་བལྟས་པས་ལུས་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་ཡོན་ཏན་དུ་འདོད་དེ། བདག་ཉིད་རྟག་ཀྱང་བྱེད་པོར་འགྱུར། །རྫ་ཆག་བྱེ་འཕུར་ཇི་བཞིན་དུ། །འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་ཕ་རོལ་དུ། །འཕོ་ཞིང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ན། །བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེས་ལེན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཁྱབ་འཇུག་པ་ནི། ལྷ་ཁྱབ་འཇུག་གིས་བསྟན་བཅོས་འབུམ་སྡེ་བརྩམས་ཤིང༌། ལྟེ་བ་པད་མོའི་སྐྱེ་གནས་ལས་ཚངས་པ་གདོང་བཞི་པ་བྱུང་སྟེ། སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཚངས་པ་དེས་སྤྲུལ་པས་འཇིག་རྟེན་མེས་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་གདོང་བཞི་ལས་སྙན་ངག་དང༌། སྲིད་སྲུངས། མཆོད་སྦྱིན། ངེས་བརྗོད་ཀྱི་རིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་བཞི་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང༌། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྟག་པར་ཡོད་པ། ཚངས་པས་དྲན་ནས་བརྗོད་པས་རིགས་བྱེད་རྟག་པར་འདོད་པའོ། །ཕྱིས་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་བསྡུས་ཏེ་རང་རང་གི་གཞུང་སྨྲ་བའི་ནང་ཚན་ལ། ཁྱབ་འཇུག་གི་བསྟན་བཅོས་བརྡ་སྤྲོད་ངག་གི་འོད་ཟེར་ལ་བརྟེན་པ་བརྡ་སྤྲོད་པ་དང༌། དྲང་སྲོང་ཨག་ནེའི་སྨྲ་བའི་མཚོན་ཆ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚད་མ་པ་ལ་རྣ་མ་ཕུག་པ་དང༌། དྲང་སྲོང་བདེན་གྱི་སྒོམ་རིམ་སྐོར་དགུ་ལ་བརྟེན་པའི་སྒོམ་སྒྲུབ་པ་ལ་གསང་བ་པ་དང༌། དྲང་སྲོང་ངན་སྤོང་གི་རྣམ་དཔྱོད་གསལ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་གཞུང་འཆད་པ་ལ་དཔྱོད་པ་བ་དང༌། དྲང་སྲོང་རྒྱུན་ཤེས་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཙ་ར་ཀ་འབུམ་སྡེ་ལ་བརྟེན་པའི་གསོ་དཔྱད་པ་ལ་ཙར་ཀ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ལྔའོ། །འདི་དག་རིགས་བྱེད་བཞི་ཚད་མར་འདོད་དེ། སྙན་ངག་གིས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང༌། སྲིད་སྲུངས་ཀྱིས་རང་གི་སྡེ་རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་འདི་ཕྱིའི་དོན་སྒྲུབ་པ་དང༌། ངེས་བརྗོད་ཀྱིས་མཆོག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་ལ་ཁྱབ་འཇུག་པ། ཚངས་པ་བ། རིགས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཞི་པ་རྒྱལ་བ་པ་ནི། ལྷ་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བ་དམ་པས། སྲོག་དང་ཟད་པ་སྡོམ་པ་དང༌། །ངེས་པར་དགའ་དང་འཆི་དང་ལས། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཐར་པ་སྟེ། །ཤེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དགུར་ངེས། །ཞེས་པའི་ཚིག་དོན་རྒྱན་གྱི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་པའི་གཞུང་སྨྲ་བ་རྣམས། ཐར་པ་མདོག་དབྱིབས་ཅན་དང༌། ཤིང་སེམས་པ་ཅན་དུ་འདོད་དེ། ལོ་འདབ་བཅད་ན་འཁུམ་པ་དང༌། པགས་པ་བཤུས་ན་སྐམས་པས་འཆི་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །འདི་ལ་རྒྱལ་བ་དམ་པས། དཀའ་བཟློག་དད་པས་ལུས་བསྲེགས་ན། །མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བར་སྤྱན་སྟོང་བཞེད། །གཟས་ཟིན་དུས་སུ་མགོ་བཅད་ན། །ཚངས་པ་ཐོབ་པར་ཀརྞ་འདོད། །བཅིངས་བསྲེགས་འགེགས་ཏེ་ཤི་བ་ནི༑ ༑གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞེས་རྒྱལ་བ་སྨྲ། །ཞེས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ༌། །འདི་ལ་རྒྱལ་བ་པ། དོན་དགུ་པ། གཅེར་བུ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལྔ་པ་ཆད་པར་ལྟ་བ་སྡེ་གཅིག་ནི། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དུ་ཕུར་བུ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་ལ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྒྲ་བསླབས་པས་ལྷའི་བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དེས། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ལྷ་ལ་འཐབ་པ་ན། རྒྱུ་འབྲས་ལ་འཛེམ་ནས་ལྷ་རྣམས་སྤྲོ་བ་ཞན་པ་ན། རེ་ཞིག་ལྷ་རྣམས་སྤྲོ་ཞིང་འཁྲུག་པ་རྒྱལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང༌། ལས་རྒྱུ་འབྲས་དང༌། ཐར་པ་དང་གྲོལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ལྟ་བའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ། ཕྱིས་མི་ཡུལ་དུ་གྲོག་མཁར་བས་དར་བར་བྱས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བཟང་མོ་མ་ཤིའི་བར་དུ་དགའ་མགུར་སྤྱོད། །ཤི་ནས་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ལུས་ཀྱང་ཐལ་བ་བཞིན་སོང་ནས། །སླར་སྐྱེ་བ་དག་ག་ལ་སྲིད། །ཅེས་ཚེ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འདོད་ལ། ཇི་ཙམ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །སྐྱེས་བུའང་དེ་ཙམ་ཁོ་ནར་ཟད། །ཅེས་མིག་གིས་མཐོང་བའི་སེམས་ཅན་མ་ག
Chinese
二十四种主尊的显现，如幻象般在世俗中显现，执着于“我”并认为真实，因此在轮回中流转。了知“我”的自性是无作无为、恒常、遍在、不动摇的，这是胜义谛，并安住于此不为所动者，希求获得解脱。了知这些道理的利益是成就解脱，仅仅了知这二十五法，无论发髻、头顶，还是任何装束，无论喜欢住在何处，都将获得解脱，对此毫无疑问。如是说。第二是自在天派。大自在天神宣说了许多续部，其中有两个弟子：足目派和食粒派。从前，一位仙人被安排守护乌玛女神，但他生起了贪恋，担心失去苦行，于是注视着乌玛的脚，精进苦行而获得成就。因此，被称为足目派，他们所依据的是由足目派所著的名为《理智见》的论典，被称为理智派。另一位仅仅以食用稻穗的残余来苦行，因此被称为食粒派，他们所依据的是由食粒派所著的名为《胜论》的论典，被称为胜论派。这些派别认为，众生的苦乐以及轮回和解脱，都是由自在天神的不悦和喜悦所造成的。他们认为众生没有知觉，我的苦乐不由我自主，而是由自在天神所决定，或被抛入悬崖，或升入天界。如是说。他们认为，在祭祀时所供养的物品，今生可以获得，来世可以成为自在天神的眷属，升入天界。婆罗门想要什么就成为婆罗门，刹帝利想要什么就成为刹帝利，想要财富的就得到财富，因此要如法进行殊胜的祭祀。如是说。他们声称，为了使天神喜悦，焚烧自己的身体可以获得解脱。这些派别的持宗者被称为自在天派、猫头鹰派、六义派。这些派别认为，一切宗义都可以用理智分析归纳为六义。因此，他们依赖于理智的方面。这六义是：实体、 गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，功德）、 कर्म（梵文天城体，karma，梵文罗马拟音， कर्म，业）、 सामान्य（梵文天城体，sāmānya，梵文罗马拟音， सामान्य，总）、 विशेष（梵文天城体，viśeṣa，梵文罗马拟音， विशेष，别）、 समवाय（梵文天城体，samavāya，梵文罗马拟音， समवाय，和合）六种。其中，实体有九种：我、时、方、意、虚空。
English
The twenty-four aspects of the chief deity appear as illusions in the mundane world. By clinging to 'self' and grasping it as real, one wanders in samsara. Knowing that the nature of 'self' is free from action and agent, permanent, pervasive, and unwavering, is the ultimate truth. Those who remain steadfast in this state, without wavering, desire to attain liberation. The benefit of understanding these truths is the accomplishment of liberation. Simply by knowing these twenty-five aspects, whether with matted hair or a shaved head, in whatever attire, and wherever one delights to dwell, liberation will surely be attained, without doubt. Thus it is said. The second is the Īśvara school. The great deity Īśvara expounded many tantras, from which came two disciples: the Kāṇāda and the Kaṇabhuk. Once, a sage was entrusted to guard Umā, but he developed attachment. Fearing the loss of his asceticism, he gazed at Umā's foot and diligently practiced asceticism, thereby attaining accomplishment. Hence, they are called Kāṇāda, and they rely on the treatise called 'Rational View' composed by Kāṇāda, and are called Rationalists. Another practiced asceticism by eating only the remnants of grains, hence they are called Kaṇabhuk, and they rely on the treatise called 'Distinction Explained' composed by Kaṇabhuk, and are called Distinctionists. These schools believe that the happiness and suffering of beings, as well as samsara and liberation, are all caused by the displeasure and pleasure of the deity Īśvara. They believe that beings have no awareness, and that one's own happiness and suffering are not under one's own control, but are determined by Īśvara, either being thrown into an abyss or ascending to the heavens. Thus it is said. They believe that whatever is offered during a sacrifice is obtained in this life, and in the next life, one will become a retinue of Īśvara and be born in the heavens. Brahmins become whatever they desire, kshatriyas become whatever they desire, and those who desire wealth obtain wealth, therefore, one should properly perform excellent sacrifices. Thus it is said. They claim that by burning one's own body as an offering to please the deity, one can attain liberation. Those who uphold the tenets of these schools are called Īśvaras, Owl-progeny, and Six-Meaningists. These schools believe that all philosophical tenets can be analyzed and summarized into six meanings through reason. Therefore, they rely on the aspect of reason. These six meanings are: substance, गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，quality）, कर्म（梵文天城体，karma，梵文罗马拟音， कर्म，action）, सामान्य（梵文天城体，sāmānya，梵文罗马拟音， सामान्य，generality）, विशेष（梵文天城体，viśeṣa，梵文罗马拟音， विशेष，particularity）, समवाय（梵文天城体，samavāya，梵文罗马拟音， समवाय，inherence）. Among these, there are nine substances: self, time, direction, mind, space.
Chinese
五种常住之物，即地、水、火、风，以及四种无常之物。依赖于物的性质有二十五种，其中依赖于自我的物有十三种，即快乐、痛苦、中间、法、非法、有为、努力的力量、六种识。依赖于时间和方位的有七种。数量和体积两种。 结合和作用两种。其他和非其他两种。各自。 性质有五种，即声音是虚空的性质。气味是地的。 味道是水的。 触觉是风的。 颜色是火的性质。 作用有五种，即举起和放下两种，伸展和收缩两种，行走。共同性有两种，即普遍的和有限的。特殊性是不互相混合的法。结合是将物和性质联系起来。因此，自我是一个常住的、唯一的、遍及一切的，属于有情众生的相续，是享受者，因此被认为是物质，即具有五种特征。其他的自我也是这里的自我本身。具有欲望和憎恨等性质。是所依、一切进入者、享受者。自己被认为是物质的自性。如是说。即使自我本身是物质，但由于五门的识被认为是性质，因此能够执持对境。虽然本体是常住的，但由于努力和结合被视为性质，因此认为取身等是它的性质。自我本身虽然是常住的，但也成为作者。如陶器破碎、沙子飞扬一般。从这个世界到另一个世界。在转移和连接相续时。名为自我的那个会取走。如是说。第三种是遍入派。自在天遍入创作了十万部论典。从脐部的莲花生处生出了四面梵天。所有器情世间都是由梵天所化现，因此被称为世间之父。从他的四面中说出了诗学、政权、祭祀、决定论四种大学问，这些都是从无始以来就常住存在的，梵天忆念后说出，因此认为吠陀是常住的。后来由仙人们收集，在各自论述的宗派中。有依赖于自在天遍入的论典，即语法语言的光芒的语法学家，以及依赖于仙人阿格内的言语武器的正量部，即离
English
The five permanent substances are earth, water, fire, and wind, and the four impermanent substances. The qualities that depend on substances are twenty-five in number. Among them, the thirteen that depend on the substance of the self are happiness, suffering, neutrality, dharma, non-dharma, conditioned phenomena, the force of effort, and the six consciousnesses. The seven that depend on time and direction are: "Number and volume, two." "Conjunction and action, two." "Other and non-other, two. Individuality." There are five kinds of qualities: sound is the quality of space. "Smell is the quality of earth." "Taste is the quality of water." "Tactility is the quality of wind." "Color is the quality of fire." There are five actions: lifting and placing, two; extending and contracting, two; and going. There are two commonalities: the pervasive and the limited. Particularity is a dharma that does not intermingle with others. Combination is what connects substances and qualities. Therefore, the self is permanent, singular, all-pervasive, belongs to the continuum of sentient beings, and is the enjoyer. Therefore, it is considered to be material, that is, possessing five characteristics. The other self is also the self here. It possesses qualities such as desire and hatred. It is the basis, the all-enterer, and the enjoyer. The self is considered to be of the nature of matter. So it is said. Even though the self is material, since the consciousnesses of the five senses are considered to be qualities, it is able to apprehend objects. Although its essence is permanent, since effort and combination are regarded as qualities, taking a body and so on are considered to be its qualities. Although the self is permanent, it also becomes an agent. Just as pottery breaks and sand flies away. From this world to another world. When transferring and connecting the continuum. That which is called the self takes it. So it is said. The third is the Pervader school. The god Vishnu composed a hundred thousand treatises. From the lotus birth in the navel arose the four-faced Brahma. All the vessel and essence realms are emanated by Brahma, therefore he is called the father of the world. From his four faces, he spoke of the four great sciences of poetics, politics, sacrifice, and determinism, which have been permanent from beginningless time. Brahma remembers and speaks them, therefore the Vedas are considered to be permanent. Later, they were collected by the sages, and among the schools that expound their own doctrines. There are grammarians who rely on the treatise of Vishnu, the light of grammar's speech, and the logicians who rely on the weapon of the speech of the sage Agni, namely,