Tibetan
བས་ན་ཚུལ་འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་པའང་ཐོས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པར་བལྟའོ། །བསྟན་པ་ཇི་ཙམ་གནས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་བསྟན་པའི་རྣམ་གཞག་ལ། མདོ་སྡེ་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་དང༌། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་ལོ་སྟོང་དུ་གསུངས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་པདྨ་དཀར་པོ་དང༌། ཟླ་བའི་སྙིང་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས་ཉིས་སྟོང་དུ་བཤད་པ་དང༌། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་བར་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔར་བཤད་པ་དང༌། འབུམ་ཊཱིཀ་ལས་ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཤས་ཆེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་དང༌། ལུང་ལ་བསླབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་ལྟ་བ་དང༌། སྒྲུབ་པ་མཐུན་པའི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། །འདིར་ནི་ཐ་མ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དབང་གིས་བཤད་དེ། ལོ་ལྔ་སྟོང་གི་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བཅད་པས། ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལས། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ལ་སོགས་པའི་བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པར་བཤད་དེ་འགྲིབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། ལུང་གི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། སྒྲུབ་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། རྟགས་ཙམ་འཛིན་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་སྟེ་ཕྲག་བཅུ་ལས། འབྲས་བུའི་དུས་ཕྲག་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་ཕྱིར་མི་འོང་བ་མང་ལ། ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་བ་མང་ཞིང་ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་མང་ཞིང་གཞན་ཡང་ཉུང་ཟད་ཡོད་དོ། །ལུང་གི་དུས་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ། མངོན་པ་དང༌། གཉིས་པ་ལ་མདོ་སྡེ་དང༌། གསུམ་པ་ལ་འདུལ་བ་དར་ཞིང་འཛིན་པ་མང་དུ་འབྱུང་བའོ། །སྒྲུབ་པའི་དུས་གསུམ་གྱི་དང་པོར་ཚུལ་ཁྲིམས། གཉིས་པར་སེམས། གསུམ་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་གཙོ་བོར་སྒྲུབ་པ་མང་དུ་བྱུང་བའོ། །འདིར་ཕལ་དག་ལུང་དང་སྒྲུབ་པ་གཉིས་གོ་བརྗེ་བར་སྣང་ལ་ཡང་དག་པར་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལས། ད་ལྟ་གང་གི་དུས་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པའི་དུས་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་རྣམས་སྐྱོ་ཤས་ཆེ་ཞྀང་ཐར་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་འདུན་པ་མང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ནང་གིའང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྒྲུབ་དུས་ཡོལ་ནས་སེམས་ཀྱི་སྒྲུབ་དུས་ལ་སློབ་པའོ། །སྔར་ལོ་ཇི་ཙམ་སོང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས། མེ་ཕོ་རྟའི་བར་ལ་ལོ་སུམ་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅུ་དྲུག་སོང༌།
Chinese
因此，理解这个道理也被认为是听闻的功德。关于教法住世多久的分类，有两种：共同的和不共同的观点。首先，关于释迦牟尼佛的教法住世时间，在《贤劫经》和《律藏·小事部》中说有一千年，在《悲华经》和《月藏经》中说有两千年，在寂护的《金刚经释》中说有五个五百年，在《十万颂释》中说有五千年。第一种说法是就解脱成就者居多的角度而言的。第二种说法是就证入果位和学习经论的角度而言的。第三种说法是就大多数人的见解和修行一致的角度而言的。这里是按照最后一种说法来解释的，将五千年分成十个五百年。由于生主等女性出家，最后一个五百年被说成只是持有标志，这被称为衰减。也就是，果位的时代有三个五百年，经论的时代有三个五百年，修行的时代有三个五百年，只是持有标志的时代有一个五百年，总共十个五百年。在果位时代的三个五百年中，第一个五百年阿罗汉和不还者多，斯陀含也有。第二个五百年不还者多，斯陀含也有。第三个五百年须陀洹多，其他也有少量。在经论时代的三个五百年中，第一个五百年是论藏，第二个五百年是经藏，第三个五百年是律藏兴盛，并且出现许多持律者。在修行时代的三个五百年中，第一个五百年主要修行戒律，第二个五百年主要修行禅定，第三个五百年主要修行智慧。这里有些人认为经论和修行两个时代颠倒了，但我认为这并不正确。这样，在十个五百年中， 现在是什么时代呢？是修行的时代。 因为大多数人感到厌世，并且渴望修行解脱。 其中，戒律的修行时代已经过去，现在是学习禅定的修行时代。那么，过去有多少年了呢？从佛陀涅槃到火马年（具体年份需要查对藏历）已经过去了三千五百一十六年。
English
Therefore, understanding this principle is also considered a merit of listening. Regarding the classification of how long the Dharma will remain, there are two views: common and uncommon. First, regarding the duration of the teachings of Buddha Shakyamuni, the Sutra of the Fortunate Aeon and the Vinaya-Ksudrakavastu say one thousand years, the Karunapundarika Sutra and the Candra-garbha-pratibhana Sutra say two thousand years, Kamalashila's commentary on the Vajracchedika Sutra says five five-hundreds, and the Abhisamayalankara-vrtti says five thousand years. The first is from the perspective of those who attain liberation being more numerous. The second is from the perspective of entering the fruition and studying the scriptures. The third is from the perspective of most people's views and practices being in harmony. Here, it is explained according to the last view, dividing the five thousand years into ten five-hundreds. Because women, such as Prajapati, became ordained, the last five-hundred is said to be merely holding the signs, which is called decline. That is, the era of fruition has three five-hundreds, the era of scriptures has three five-hundreds, the era of practice has three five-hundreds, and the era of merely holding the signs has one five-hundred, totaling ten five-hundreds. In the three five-hundreds of the era of fruition, in the first five-hundred, there are many Arhats and Anagamis, and there are also Sakrdagamis. In the second five-hundred, there are many Anagamis, and there are also Sakrdagamis. In the third five-hundred, there are many Srotapannas, and there are also a few others. In the three five-hundreds of the era of scriptures, in the first five-hundred, the Abhidharma, in the second five-hundred, the Sutras, and in the third five-hundred, the Vinaya flourish, and many upholders of the Vinaya appear. In the three five-hundreds of the era of practice, in the first five-hundred, morality is mainly practiced, in the second five-hundred, meditation is mainly practiced, and in the third five-hundred, wisdom is mainly practiced. Here, some people think that the two eras of scriptures and practice are reversed, but I don't think that is correct. Thus, in the ten five-hundreds, What era is it now? It is the era of practice. Because most people feel weary of the world and desire to practice for liberation. Among them, the era of practicing morality has passed, and now it is the era of learning meditation. How many years have passed? From the Nirvana of the Buddha to the Fire Horse year (the specific year needs to be checked in the Tibetan calendar), three thousand five hundred and sixteen years have passed.
Tibetan
ཕྱིན་ཆད་ལོ་དགུ་བརྒྱ་དང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་ཡོད་དོ། །སུམ་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ད་ཕྱིན་ལ་དགུ་བརྒྱ་དང་དྲུག་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་ཡོད་དོ། །རྟགས་ཙམ་འཛིན་པ་ནི་བསྟན་པར་མི་བརྩིའོ། །དེའང་སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མེ་མོ་ཡོས་ལ་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ཏེ། ས་ཕོ་འབྲུག་ལ་སྐུ་བལྟམས་ནས། ཆུ་ཕོ་སྟག་ལ་སངས་རྒྱས་ཏེ། མེ་མོ་ཕག་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས། ལོ་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་བདུན་ན་ཤིང་མོ་བྱ་ལ་རྒྱ་གར་དུ་རྒྱལ་པོ་དགའ་བྱེད་བྱོན་ནས། ལོ་བརྒྱད་བརྒྱ་དགུ་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་བདུན། ན་ཤིང་ཕོ་འབྲུག་གི་ལོ་ལ་རྒྱལ་པོ་ཟླ་སྲུངས་བྱོན་ནོ། །དེ་ནས་ལོ་ཉིས་བརྒྱ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་སོང་བའི་ཤིང་ཕོ་རྟའི་ལོ་ལ། རྒྱལ་པོ་རྗེ་འབངས་ཀྱིས་བརྩིས་པས། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་སྟོང་ཉིས་བརྒྱ་དང་བརྒྱད་འདས་ཞེས་གྲགས། དེ་ནས་ལོ་བདུན་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སྟོང་དགུ་བརྒྱ་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས། ན་བལ་ཡུལ་དུ་བརྩིས་ཤིང༌། དེ་ནས་བརྒྱད་བརྒྱ་བཅུ་བཞི་ཉིས་སྟོང་བདུན་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག ན་ལྕགས་ཕོ་སྤྲེའུ་ལོ་ལ་བལ་བོའི་རྒྱལ་པོ་འོད་ཟེར་གོ་ཆ་བྱོན་ནས་ལོ་ཉིས་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་རྩ་ལྔ་ཉིས་སྟོང་དགུ་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩགཅིག་འགྲོ། ན་མེ་མོ་གླང་གི་ལོ་ལ་བོད་དུ་རྒྱལ་པོ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེའུ་བཙན་བྱོན། དེ་ནས་ལོ་བརྒྱ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་སོང་དུས་སུམ་སྟོང་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ༑ ལྕགས་ཕོ་སྟག་གི་ལོ་ལ། མངའ་རིས་སྟོད་དུ་རྒྱལ་པོ་ཡོན་མཆོད་འཛོམ་མོ། །དེ་ནས་ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་སོང་བའི་མེ་ཕོ་འབྲུག་གི་ལོའི་སོས་ཀ་སྟོད་སྨད་ཀྱི་བཤེས་གཉེན་ཀུན་འཛོམ་ནས་བརྩིས་པས། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས། ལོ་སུམ་སྟོང་དང་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་ལོན་ཞེས་གསུང་ངོ༌། །དེ་ནས་ལོ་ལྔ་བཅུ་རྩ་དྲུག་ན་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་དང༌། གྲགས་འབྱོར་ཤེས་རབ་དང༌། ཉི་མ་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བྱོན། སུམ་སྟོང་ཉིས་བརྒྱ་དང༌། དེ་ནས་བརྩིས་པས་དེང་སང་མེ་ཕོ་རྟའི་བར་ལ་ལོ་སུམ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སོང་སྟེ། དེའི་སུམ་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་འགྲོ་རྒྱུར་གདའ་གོང་མ་རྣམས་དང་བསྡོམས་པས་སུམ་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅུ་དྲུག་འདས་སོ། །བུ་རམ་ཤིང་པ་ཉི་མའི་གཉེན། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོའི་བསྟན་པ་ནི༑ ༑སྔར་འདས་ལོ་ནི་སྟོང་ཕྲག་༣༠༠༠མེ། །བརྒྱ་ཕྲག་༥༠༠མདའ་དང་བཅུ་ཕྲག་༡༦ཟླ། །རོ་རྣམས་སོང་ངོ་ད་དུང་ཡང༌། །བརྒྱ་ཕྲག་བུ་ག་༩༨༠བཅུ་ཕྲག་ཀླུ། །རི
Chinese
此后还有九百八十四年。如果算作已经过去了三千五百三十二年，那么此后还有九百六十八年。仅仅持有表相，不能算作是教法。而且，导师薄伽梵在火阴兔年入胎，在土阳龙年生身，在水阳虎年成佛，在火阴猪年涅槃。一百七十七年后，在木阴鸡年，印度出现了国王喜作（Dga'-byed）。八百九百七十七年，在木阳龙年，国王月护（Zla-srungs）出现。此后，二百三十一年过去的木阳马年，国王和臣民计算后说，佛陀涅槃后过去了一千二百零八年。此后，七百二十四年，九百三十二年，在尼泊尔计算。此后，八百一十四，二千七百四十六，在铁阳猴年，尼泊尔国王光芒甲（'Od-zer go-cha）出现，过了二百四十五年，二千九百九十一年，在火阴牛年，吐蕃出现了国王赤松德赞（Khri-srong lde'u-btsan）。此后，一百三十四年过去，三千一百二十五年，在铁阳虎年，阿里上部地区，国王和供养人聚集。此后，二十七年过去的火阳龙年，上下索（Sos-ka）的善知识们全部聚集后计算，说佛陀涅槃后，已经过去了三千一百五十二年。此后，五十六年后，大译师智贤（Blo-ldan shes-rab）、名饶智（Grags-'byor shes-rab）、日智（Nyi-ma shes-rab）等出现。三千二百，此后计算，到现在火阳马年为止，已经过去了三百二十四年，其三千五百三十二要过去，与之前的加起来已经过去了三千五百一十六年。甘蔗友是太阳的亲友。大仙人的教法是，过去之年为三千，五百，十六。都已经过去了，现在还有九百八十。
English
Hereafter, there will be nine hundred and eighty-four years. If we consider that three thousand five hundred and thirty-two years have passed, then there will be nine hundred and sixty-eight years hereafter. Merely holding the appearance is not considered the Dharma. Moreover, the Teacher, the Bhagavan, entered the womb in the Fire Female Rabbit year, was born in the Earth Male Dragon year, attained Buddhahood in the Water Male Tiger year, and passed into Nirvana in the Fire Female Pig year. After one hundred and seventy-seven years, in the Wood Female Bird year, King Joy-Maker (Dga'-byed) appeared in India. Eight hundred, nine hundred, and seventy-seven years, in the Wood Male Dragon year, King Moon-Protector (Zla-srungs) appeared. Then, in the Wood Male Horse year, after two hundred and thirty-one years had passed, the king and his subjects calculated and said that one thousand two hundred and eight years had passed since the Buddha's Nirvana. After that, seven hundred and twenty-four years, nine hundred and thirty-two years, were calculated in Nepal. After that, eight hundred and fourteen, two thousand seven hundred and forty-six, in the Iron Male Monkey year, the Nepalese King Radiance Armor ('Od-zer go-cha) appeared, and after two hundred and forty-five years, two thousand nine hundred and ninety-one years, in the Fire Female Ox year, King Trisong Detsen (Khri-srong lde'u-btsan) appeared in Tibet. After that, one hundred and thirty-four years passed, three thousand one hundred and twenty-five, in the Iron Male Tiger year, King and Patron gathered in Upper Ngari. After that, in the Fire Male Dragon year, after twenty-seven years had passed, the virtuous friends of Upper and Lower Soska all gathered and calculated, saying that three thousand one hundred and fifty-two years had passed since the Buddha's Nirvana. After that, fifty-six years later, the great translators Blo-ldan shes-rab, Grags-'byor shes-rab, Nyi-ma shes-rab, and others appeared. Three thousand two hundred, and after that, calculating to the present Fire Male Horse year, three hundred and twenty-four years have passed, and the three thousand five hundred and thirty-two that are to pass, added to the previous ones, three thousand five hundred and sixteen years have passed. Sugarcane Friend is a relative of the sun. The teaching of the great sage is that the years that have passed are three thousand, five hundred, and sixteen. All have passed, and there are still nine hundred and eighty.