Tibetan
དུ་ཤར་བས་ཡུལ་མེད་ཀྱི་རིག་པ་གཏད་མེད་དུ་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྒོམ་པ་ཕྱུང་ནས་ལྟ་སྤྱོད་གབ་ན་གཏད་མེད་ཀྱི་རིག་པ་ལྟོས་མེད་དུ་ཕྱུང་བས་རྒྱུ་མེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་རང་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྤྱོད་པ་ཕྱུང་ནས་ལྟ་སྒོམ་གབ་ན་ལུས་གཡང་སར་བོར་ནས་སེམས་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བ་ཞེས་བྱའོ། །ལྟ་བ་ཕྱུང་ནས་སྤྱོད་སྒོམ་གཉིས་གབ་ན་སེམས་སྟོང་ཉིད་དུ་བསྐྱལ་བས་ལུས་ངག་གནད་ལ་ཕེབས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའི་རྒྱུད་ལུང་ཤིན་ཏུ་མང་སྟེ། ཁ་ཅིག་ཏུ་དབྱིངས་ལྟ་བ་གཙོ་བོར་བསྟན་ནས་གཞན་ཞོར་ལ་སྟོན་པ་ཀུན་བྱེད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་བཤད་པ་རང་གསལ་གྱི་ཚུལ་དུ་བཀའ་སྩལ་པའི་ངོ་བོ་ནི་སྒྲ་ཚིག་ལས་འདས་པས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པ། རང་བཞིན་ཀ་ནས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཕྱོགས་མེད་དུ་རང་ཤར། མཚན་ཉིད་བློ་ལས་འདས་པས་འགྱུ་བྱེད་འཕྲོ་འདུ་དང་བྲལ་བའོ། །དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ་འཁྲུལ་བ་བདེད་དུ་འདོད་པ། འཁྲུལ་བ་གཞི་ལ་བཟློག་པ། ཐིག་ལེ་རང་གནད་ལ་ཕེབས་པའོ། །དང་པོའི་ངོ་བོ་འཁྲུལ་པ་མ་རིག་པའི་རྩ་བས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་གཞི་བཏིང་བ་དེ་ཉིད་རང་དུ་དེད་པས་མ་རིག་པ་རྩད་ཆོད། རང་རིག་དང་པོའི་གཞི་ལ་འཁྱོལ་ཏེ་བཟློག་པ་མེད་པའོ། །རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ་བྱུང་བས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་བདེད་ནས་དམིགས་པའི་གདར་ཤ་ཆོད། འཁོར་བ་འཁྲུལ་བའི་གཞི་ཟད་ཡེ་དག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་བ་རང་དག་པས་ཤེས་པ་འཁྲུལ་བའི་ལམ་ཟད་པའོ། །དབྱེ་ན་གསུམ་ལས། འཁྲུལ་བ་རྩད་བཅད་པས་འཁོར་འདས་ལྟོ་བཟློག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་འཁྲུལ་བའི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་ཉིད་རང་གྲོལ་བར་ཤེས་པས་ཡེ་ནས་འཁྲུལ་མ་མྱོང་བའི་རྒྱས་ཐེབས་པ་སྟེ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་ལས་འདས། རང་བཞིན་སོ་སོར་འཁྲུལ་པས་ཀུན་བརྟགས་གློ་བུར་བའི་ཚད་ཟིན་ཏེ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ལས་འདས། མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ངོ་ཤེས་པས་མ་འཁྲུལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དྲོད་ཚད་ཟིན་པའོ། །འཁྲུལ་པ་རང་སོ་ལ་བཞག་པས་མ་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་ཉིད་ངོས་ཟིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་དང་པོ་འཁྲུལ་མ་མྱོང་བས་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་དག ད་ལྟར་འཁྲུལ་བར་མི་གནས་པས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་གཞི་སྟོངས། ཕྱིས་འཁྲུལ་མི་སྲིད་པས་ལས་དགེ་སྡིག་གི་མཐའ་ཆོད་པའོ། །རང་བཞིན་ལ་དབྱེར་མེད་པས་འཁོར་འདས་རིག་པར་གཞི་གཅིག་སྟེ་འཁྲུལ་བ་རང་དག མཚན་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པས་ཁམས་གསུམ་དོང་སྤྲུགས་པའོ། །འཁྲུལ་གཞི་མགོ་བསྐོར་བས་འཁྲུལ་འཁོར་རྒྱུན་ཆད་པའི་ངོ་བོ་འཁོར
Chinese
由此升起，称为无处之觉性解脱于无依。第二，若舍弃修而隐藏见行，则无依之觉性显现为无待，称为无因之果安住于自。若舍弃行而隐藏见修，则身弃于悬崖，心入于法性。若舍弃见而隐藏行修二者，则心送入空性，称为身语达于要害。如是之类教典甚多。 于某些教典中，如《普作王》等，主要阐述界之见，而其他则作为辅助阐述。第四，以自明之方式宣说之体性，乃超越言语，不住于宗派之边。自性本初清净之法性，无偏袒而自显。特征超越心识，故无有动摇、收放。若分，则有三：欲将错觉追逐出去，将错觉逆转于基，明点达于自位。第一之体性，以错觉无明之根，奠定三界轮回之基，彼即自行追逐，故无明连根拔除。自明安住于最初之基，故无有逆转。自性显现为多种多样，故从因缘之追逐中，断除所缘之执着。轮回错觉之基耗尽，称为本净大。特征错觉自净，故知觉错觉之路耗尽。若分三者，断除错觉，轮回涅槃回遮之理的体性是，知晓错觉之根本无明即是自解脱，故获得本初未曾错觉之印证，即超越错觉与非错觉。自性各自错觉，故能把握遍计所执之偶发性，即超越能取所取之境。特征认识错觉，故能把握未错觉之智慧的温度。将错觉置于自身位置，从而认识未错觉之法性的体性是，最初未曾错觉，故无明之因已净。现在不住于错觉，故业与烦恼之基已空。将来不可能错觉，故业之善恶边际已断。自性无有分别，故轮回涅槃于觉性为一基，即错觉自净。特征无有错觉之因，故三界被彻底清扫。错觉之基被欺骗，故错觉之轮得以断绝的体性是
English
Having arisen thus, it is called the awareness of no place being liberated into no support. Second, if one abandons meditation and conceals view and conduct, the awareness of no support arises without dependence, and it is called the causeless fruit abiding in itself. If one abandons conduct and conceals view and meditation, the body is abandoned on a cliff, and the mind goes into the nature of reality. If one abandons view and conceals both conduct and meditation, the mind is sent into emptiness, and it is called the body and speech reaching the essential point. There are very many such tantras and agamas. In some, like the All-Creating King, the view of the expanse is mainly taught, and others are taught as secondary. Fourth, the nature of the teachings given in the manner of self-clarity is that they transcend words and do not abide in the extremes of tenets. The nature of reality, which is primordially pure, arises spontaneously without partiality. The characteristics transcend the mind, so there is no movement, gathering, or dispersing. If divided, there are three: wanting to chase away delusion, reversing delusion at the base, and the thigle reaching its own essential point. The nature of the first is that the root of delusion, ignorance, lays the foundation for the three realms of samsara, and that itself is chased away, so ignorance is eradicated. Self-awareness abides in the first base, so there is no reversal. Since nature arises in various ways, the clinging to objects is cut off from the pursuit of causes and conditions. The basis of samsaric delusion is exhausted, and it is called the Great Primordial Purity. The characteristic is that delusion is self-purifying, so the path of perceptual delusion is exhausted. If divided into three, the nature of the method of reversing samsara and nirvana by cutting off delusion is that by knowing that the root of delusion, ignorance itself, is self-liberated, one obtains the confirmation of never having been deluded from the beginning, that is, transcending delusion and non-delusion. Since nature is individually deluded, the measure of adventitious imputation is grasped, that is, transcending the object of grasping and being grasped. The characteristic is that by recognizing delusion, one can grasp the temperature of the wisdom of non-delusion. The nature of recognizing the nature of reality of non-delusion by placing delusion in its own place is that since one has never been deluded from the beginning, the cause of ignorance is purified. Since one does not abide in delusion now, the basis of karma and afflictions is emptied. Since it is impossible to be deluded in the future, the boundary of good and bad karma is cut off. Since there is no distinction in nature, samsara and nirvana are one base in awareness, that is, delusion is self-purifying. The characteristic is that since there is no cause for delusion, the three realms are completely swept away. The nature of the wheel of delusion being cut off by deceiving the basis of delusion is that
Tibetan
་བར་ལྟུང་བྱེད་གཞི་སྟོངས་པས་མ་རྙེད་པའི་གཞི་འཆོས། རང་བཞིན་རྩིས་ལས་འདས་པས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་བློ་དང་བྲལ་བའོ། །ཐིག་ལེ་རང་གནད་ལ་འབེབས་པའི་རང་ངོ་ཉག་གཅིག་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་གཅིག་དང་དུ་མ་མེད། རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པས་ཐ་སྙད་ཚིག་ལས་འདས། མཚན་ཉིད་ངོ་སྤྲད་པས་ཡིད་ཆེས་ཏེ་ཐག་ཆོད་པའོ། །དབྱེ་ན༑ སྙན་བརྒྱུད་དང༌། བཤད་རྒྱུད་གཉིས་སོ། །སྙན་བརྒྱུད་ནི་ངོ་བོ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་དངོས་སུ་བརྒྱུད་པས་འབྲེལ་བས་ཉེ་ལ། རང་བཞིན་རྣ་བའི་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་བས་བར་མ་ཆོད། མཚན་ཉིད་ནོར་འཆུགས་མེད་པས་ཡིད་ཆེས་གདེང་དང་བཅས་པའོ། །དབྱེ་ན་ཡི་གེ་ཅན་དང་ཡི་གེ་མེད་པའི་སྙན་བརྒྱུད་ཚིག་དོན་གྱི་མན་ངག་ཏུ་བབ་པ་རྣམས་སོ། །བཤད་རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་བྱ་རྩོལ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྒྱུ་མེད་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་ལྡོག་པའི་གཞི་མེད། རང་བཞིན་འོད་གསལ་དྲི་མ་མེད་པས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ཤེས། མཚན་ཉིད་རྟོག་དཔྱོད་ལས་འདས་པས་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་དགོངས་པ་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པའོ། །དབྱེ་ན་བཞི་སྟེ། ཕྱི་སྐོར། ནང་སྐོར། གསང་སྐོར། གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་སྐོར་རོ། །དང་པོ་ཕྱི་སྐོར་གྱི་ངོ་བོ་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་དུ་མེད་པས་དུག་ལྔ་ལམ་ཁྱེར་ལ་གནས། རང་བཞིན་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད་པས་ཅིར་སྣང་ཆོས་ཉིད་དུ་འཆར། མཚན་ཉིད་ཕྱོགས་ཆ་མེད་པས་སྟོང་ཉིད་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའོ། །ནང་སྐོར་གྱི་ངོ་བོ་གཟུགས་ཅན་རང་མཚན་དུ་མེད་པས་མཚན་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད། རང་བཞིན་འགྲོ་འོང་མེད་པས་དུས་རྟག་པར་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས། མཚན་ཉིད་ཟུག་པའི་ངོས་ནས་རྩ་བ་ལྟར་བྱུང༌། འདྲིལ་བའི་ངོས་ནས་སྡོང་པོ་ལྟར་བྱུང༌། རྒྱས་པའི་ངོས་ནས་ལོ་འདབ་ལྟར་བྱུང༌། གསལ་བའི་ངོས་ནས་མེ་ཏོག་ལྟར་བྱུང༌། སྨིན་པའི་ངོས་ནས་འབྲས་བུ་ལྟར་བྱུང་བའོ། །གསང་སྐོར་གྱི་ངོ་བོ་ངོ་སྤྲད་པ་དང་རྟོགས་པ་ཐོབ་པ་དུས་མཉམ་པས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ལ་རག་མ་ལུས། རང་བཞིན་དབུགས་ཆད་པ་དང་སངས་རྒྱ་བ་དུས་མཉམ་པས། བརྩོན་འགྲུས་དང་གོམས་སྟོབས་ལ་རག་མ་ལུས། མཚན་ཉིད་སངས་རྒྱས་པ་དང་ཐུགས་རྗེ་འབྱུང་བ་དུས་མཉམ་པས་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པ་ལ་རག་མ་ལུས། གསང་བ་བླ་མེད་སྐོར་གྱི་ངོ་བོ་ཚིག་ལ་མ་བརྟེན་པས་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་རག་མ་ལུས། རང་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པས་ཡིད་དཔྱོད་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ལ་མི་གནས། མཚན་ཉིད་སྣང་བ་བཞི་ཚད་ལ་ཕེབས་པས་
Chinese
由于堕罪的基础已空，所以没有找到未找到的基础。自性超越了算计，因此没有成立对与错。体性是脱离了对与错的分别念。明点安住在自位，唯一的自性离戏，因此没有一和多。自性是无二，因此超越了名言词句。体性被介绍，因此生起确信而决定。
English
Since the basis for downfall is empty, the basis that was not found is remedied. Since the nature transcends calculation, right and wrong are not established. The characteristic is being free from the mind of right and wrong. The single essence of self, which places the bindu in its own state, is free from elaboration, so there is neither one nor many. Since the nature is non-dual, it transcends terms and words. Since the characteristic is introduced, there is faith and certainty. Divisions: There are two, the oral transmission and the explanatory transmission. The essence of the oral transmission is that it is transmitted directly from one to another, so the connection is close. Since the nature is connected to the ear faculty, there is no interruption. The characteristic is that there is no error, so there is faith and confidence. Divisions include oral transmissions with and without letters, all of which fall into the pith instructions of words and meanings. The essence of the explanatory transmission is the natural wisdom that arises spontaneously from the nature of effortless action, without cause, so there is no basis for turning back in the three realms. Since the nature is clear and without impurity, the characteristics of the five wisdoms are known. Since the characteristic transcends conceptual thought, it always abides in the intention of the three kayas and five wisdoms. Divisions are four: the outer circle, the inner circle, the secret circle, and the unsurpassed secret circle. First, the essence of the outer circle is that afflictions cannot be abandoned, so the five poisons abide on the path. Since the nature is without effort, whatever appears arises as the nature of reality. Since the characteristic is without partiality, emptiness is not divided anywhere. The essence of the inner circle is that form has no self-nature, so it is the nature of reality without characteristics. Since the nature has no coming or going, it is the wisdom that abides eternally in time. The characteristic arises like a root from the side of piercing; it arises like a trunk from the side of gathering; it arises like leaves from the side of expanding; it arises like a flower from the side of clarity; it arises like a fruit from the side of ripening. The essence of the secret circle is that introduction and attainment of realization are simultaneous, so it does not depend on the three, hearing, thinking, and meditation. Since the nature of ceasing breath and attaining Buddhahood are simultaneous, it does not depend on diligence and habituation. Since the characteristic of attaining Buddhahood and the arising of compassion are simultaneous, it does not depend on the completion of the two accumulations. The essence of the unsurpassed secret circle is that it does not rely on words, so it does not depend on the wisdom of conceptual thought. Since the nature is known directly, it does not abide in the view of conceptual grasping. The characteristic is that the four visions reach their limit.