Tibetan
ར་ཡེང་མེད་ཆེན་པོར་གློད་པས། མི་འགྱུར་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོའི་གཟེར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཐེབས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཁོར་བ་འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་མ་བསྒྱུར་མ་སྤངས་པར་ཆོས་ཉིད་བྱ་རྩོལ་མེད་པར་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དགོངས་པར་ལ་ཟློ་སྟེ། རང་ངོ་ཅེར་མཐོང་གི་གནད་དྲན་སེམས་རང་སར་གཞག་པས་སྤྲོས་པས་བསམ་པ་ཁོང་དག་གི་ངོ་བོ་ཕྱི་ནང་ཡུལ་མེད་དུ་གྲོལ་ནས་རྟེན་མེད་ཡོངས་གྲོལ་ཆེན་པོར་སངས་རྒྱ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དྲན་པས་མ་ཚོལ་ཁྲོ་མེད་པས་བློ་ལས་འདས་པ། གང་སྣང་རྟེན་མེད་དུ་ཤར་བས་ཡུལ་ལས་འདས་པ། གང་ཤར་དེ་ཉིད་དུ་ཞིག་པས་སྤང་གཉེན་ལས་འདས་པ། སྣང་བརྟགས་རོ་མཉམ་དུ་ཤར་བས་བྱ་རྩོལ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན་རོལ་པ་རྒྱན་ཆོས་ཉིད་བྱ་བྲལ་གྱི་ཀློང་བཞིར་འདུས་པ་ལས། རོལ་པའི་ཀློང་ནི་ཡིན་ཕྱོགས་མེད་ཀྱི་རོལ་པ་འགག་མེད་དུ་ཤར་བའི་ངང་ནས་འཁོར་འདས་མི་གཡོ་འཕོ་འགྱུར་མེད་ལ༑ མིན་ངོས་མེད་ཀྱི་རོལ་བ་མཐར་འཛིན་དུ་མ་གྲུབ་པས། ཕྱོགས་ཡན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བའི་དགོངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱན་གྱི་ཀློང་ནི་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་རྒྱན་དུ་ཡེ་ཤར། སེམས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་རྒྱན་དུ་ཡེ་ཤར། རང་བྱུང་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་རྒྱན་དུ་ཡེ་ཤར་ཏེ། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལས་འགག་མེད་དུ་ཤར་བས་སྣང་སེམས་མི་དགག་མི་བསྒྲུབ། རང་འགྲོས་རང་གཞག་རང་གསལ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་ནི་ཐམས་ཅད་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས། གང་དུ་ཡང་མི་གནས། གར་ཡང་མི་འགག་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བའམ་རོལ་པའམ་རྩལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་མཚར་ཆེ། འབྱུང་བཞིའི་འཕོ་འགྱུར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སམ་ངང་ལས་མ་གཡོས་པ་ལྟར། ཆོས་ཉིད་ཡེ་སྟོང་ཡེ་གྲོལ། ཡེ་གཞག་ཆེན་པོའི་ངང་དུ། བློ་འབྱུང་འཇུག་རེ་དོགས་དང་བྲལ་བར་ཕྱམ་གདལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཀློང་ནི་ཆོས་གང་ལའང་ཆེད་དུ་འབད་རྩོལ་གྱིས་བླང་དོར་མི་དགོས་ཏེ། མ་བྱས་ཡེ་ཟིན། མ་གྲོལ་ཡེ་གྲོལ། མ་སྦྱངས་ཡེ་དག མ་བསྒྲུབས་ཡེ་གྲུབ་ཏུ་འདུག་པས། ནམ་མཁའ་འཕོ་འགྱུར་དང་བཅོས་བསླད་མེད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཀློང་གི་སྡེ་རྣམས་བསྡུས་ན་དགུར་འདུས་ཏེ། ལྟ་བ་ལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཀློང༌། སྒོམ་པ་ལ་ཡིན་མིན་མེད་པའི་ཀློང༌། འབྲས་བུ་ལ་རེ་དོགས་མེད་པའི་ཀློང༌། ངོ་བོ་ལ་གྲུབ་བསལ་མེད་པའི་ཀློང༌། རང་བཞིན་ལ་མ་འགགས་རོལ་པའི་ཀློང༌། མཚན་ཉིད་ལ་སྣང་སེམས་གྲོལ་བའི་ཀློང༌། དབྱིངས་ལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཀློང༌། རོལ་པ་འགག་མེད་རང་ཤར་གྱི་ཀློང༌། ལྷུན་མཉམ་ཡེ་གྲོལ་ཅོག་གཞག་གི་ཀློང་ངོ༌། །དེ་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། ལྷུན་གྲུབ་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་ཀློང༌། རང་གསལ་བྱ་རྩོལ་མེད་པའི་ཀློང༌། མ་བྱས་ཡེ་ནས་གྲུབ་པའི་ཀློང་ངོ༌། །དེ་དག་གི་ཚུལ་རྒྱས་པར་སྟོན་པའི་རྒྱུད་སྟོང་ཕྲག་གསུམ་གྱི་མཚན་གྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་ལ། ལེའུ་ཁྲི་ཕྲག་གཅིག་དང་ཆིག་སྟོང༌། ཤླཽ་ཀ་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཡོད་པ་རྣམས། ལ་བཟླ་བ་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་དུ་འདུས་ལ། དེའང་ཤན་འབྱེད་པ་ཁྲི་ཁྲག་གཉིས་སུ་འདུས། དེའང་གེགས་དགུ་བརྒྱར་འདུས་ཏེ། གནད་སྟོང་ཕྲག་གཉིས། གཟེར་བུ་ལྔ་བཅུ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་བྱས་གྲོལ། གཞག་གྲོལ། ཅེར་གྲོལ་གྱི་འཕྱོངས་གསུམ་དུ་འདུས་པའོ། །དོན་གསུམ་པ་མན་ངག་གི་སྡེ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁྱད་པར། ངོ་བོ། དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཀློང་གཉིས་ལས། ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ༑ བཀོད་པ་ཆེན་པོ་ལས། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་མ་ཕབ་ན། །ཡིད་དཔྱོད་འཛིན་པ་རྣམས་དང་ནི། །ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ངེས་གསང་སྙིང་པོ་འདི། །མུན་པ་ལས་ནི་མར་མེའམ། །བ་གླང་རྣམས་ལས་གླང་ཆེན་ནམ། །གཅན་གཟན་རྣམས་ལས་སེང་གེའམ། །རྐང་ཐང་རྣམས་ལས་རྟ་པ་བཞིན། །ཀུན་གྱི་ནང་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་པས། སེམས་སྡེ་སེམས་ཡིན་པ་ལ་ལ་ལས་ཡིད་དཔྱོད་འཛིན་ལ། ཀློང་སྡེ་ཆོས་ཉིད་ལ་འཛིན་པས་ཡིད་དཔྱོད་དུ་སོང་བ་ལས། མན་ངག་གི་སྡེ་ནི་གནས་ལུགས་རང་གསལ་དུ་བྱེད་པས་འཕགས་སོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ་ནི་ཡིན་སྙམ་ཡིད་དཔྱོད་དུ་མ་ལུས་པར་གནད་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པས་མེ་བཙའ་ལྟ་བུའོ། །དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། ཁ་འཐོར། ཁ་གཏམ། རྒྱུད་རང་གཞུང་དུ་གསུངས་པའོ། །དང་པོ་ངོ་བོ་ནི་བློ་འདས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་གནད་ལ་བརྟེན་ནས་སྐད་ཅིག་ལ་འཆར་བའོ། །དབྱེ་ན་གཉིས་ལས། བཞག་པ་ལམ་གྱི་མཐའ་གཅོད་པའི་མན་ངག་ནི་གཞིའི་ཁྱད་སྤྲོས་གཞི་ཚིག་ཙམ་དུའང་མ་གྲུབ་པས་མིང་ཚིག་ལས་འདས་ཏེ་ཡི་གེ་མེད། ལམ་གྱི་ཁྱད་དེ་ལྟར་རང་ངོ་སྤྲོས་བྲལ་ལམ་དུ་ཤར་བ་ན་བྱ་རྩོལ་མེད་པས་འབྲས་བུ་རང་ས་ཟིན་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའོ། །དེའང་བྱ་བྱེད་རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་འཁོར་བ་དོང་སྤྲུགས་མྱང་འདས་རང་ས་ན་གྲོལ་བར་འདོད་དོ། །གྲོལ་བ་སྟོབས་དག་པས་ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་བའི་མན་ངག་ནི། ཆོས་ཉིད་གནས་པའི་ཆ་ནས་སེམས་ལ་འགྱུ
Chinese
以无散乱的大放松，称作落于不可变动、任运成就之大钉的执取与能取二者之间。不改变、不舍弃显现为错乱的轮回，于法性无有作为中，念诵普贤王如来的密意，以直视自面之要诀，将忆念置于自处，由戏论，思念彼等之体性解脱于内外无处，称作于无依全然解脱之大处成佛。不以忆念寻觅，无有嗔怒，故超越心识。显现任何事物皆无有依凭，故超越对境。任何显现皆于彼处寂灭，故超越取舍。显现觉受成为一味，故超越作为因果。如是也，若归纳彼等，则归于游戏、庄严、法性、无为四种界中。游戏中之界，乃于无有是方之游戏中，无有止息地显现之自性中，轮回涅槃无有动摇、无有转变。于无有非方之游戏中，不成立为执持边际，故当知其为等同周遍虚空之密意。庄严之界，乃显现为心之庄严而本来显现，心性显现为自生之庄严而本来显现，自生显现为无有改造之庄严而本来显现，于无生之自性中，无有止息地显现，故不遮止、不成立显现与心，当知其为任运、自处、自明之大密意。法性之界，乃一切从任何处亦未来，于任何处亦不住留，于任何处亦不寂灭，于法性之自性中，法性之显现或游戏或力量，显现为各种各样，甚为稀奇。四大之变动，如未曾动摇于虚空之界或自性中一般，法性本来空性、本来解脱，于本来安住之大自性中，当知其为远离心之生起、融入、希求、疑虑而坦然舒展。无为之界，乃对于任何法，亦不需特意以勤作而取舍，安住于未作而本已获得，未解脱而本已解脱，未修持而本已清净，未成就而本已成就中，当知其如虚空无有变动与改造一般。如是，若归纳界之部类，则归纳为九种，即见解上无有变动之界，禅修上无有是非之界，果上无有希求疑虑之界，体性上无有成立破除之界，自性上无有止息游戏之界，相上
English
By releasing into great non-distraction, it is said to fall between the two—grasping and the grasper—of the great, immutable, spontaneously accomplished peg. Without transforming or abandoning the appearance of samsara as delusion, in the nature of reality without effort, recite the intent of Samantabhadra. By the key point of directly seeing one's own face, placing mindfulness in its own place, through elaboration, the essence of those thoughts is liberated into inner and outer nowhere, and it is said to awaken into complete liberation in the great unconditioned state. Not seeking with mindfulness, without anger, thus transcending mind. Whatever appears arises without support, thus transcending objects. Whatever arises dissolves in that very moment, thus transcending acceptance and rejection. The appearance of awareness arises as one taste, thus transcending action, cause, and effect. Furthermore, if these are summarized, they are included within the four spheres of play, adornment, reality, and non-action. The sphere of play is the nature in which the play of no-is-side arises unceasingly, without movement, change, or alteration in samsara and nirvana. Because the play of no-not-side does not establish as clinging to extremes, it should be understood as the intent that is like the sky, all-pervasive. The sphere of adornment is the appearance that primordially arises as the adornment of mind, the nature of mind that primordially arises as the self-born adornment, and the self-born that primordially arises as the adornment without fabrication. Because it arises unceasingly from the nature of unbornness, appearance and mind are neither negated nor established. It should be understood as the great intent of self-liberation, self-abiding, and self-illumination. The sphere of reality is that everything does not come from anywhere, does not abide anywhere, and does not cease anywhere. From the nature of reality, the appearance, play, or power of reality appears in various ways, which is wonderful. Like the changes of the four elements not moving from the expanse or nature of space, reality is primordially empty, primordially liberated. In the great nature of primordial abiding, it is said to be spread out openly, free from the arising, entering, hope, and doubt of mind. The sphere of non-action is that for any dharma, there is no need to intentionally accept or reject with effort. Because it abides in being primordially attained without action, primordially liberated without liberation, primordially purified without cultivation, and primordially accomplished without accomplishment, it should be understood as being like space, without movement or fabrication. Thus, if the categories of spheres are summarized, they are included within nine: the sphere of no change in view, the sphere of no is-or-is-not in meditation, the sphere of no hope or doubt in fruition, the sphere of no establishment or refutation in essence, the sphere of unceasing play in nature, the sphere of
Chinese
觉性解脱之界，法界无有迁变之界， 戏舞无碍自生之界，任运本解本来安住之界。如果将这些归纳起来，可以归纳为三：任运成就广大之界，自明无勤作之界，无作本来成就之界。为了详细阐述这些道理，以三千续部的名称所归纳的所有续部，有一万一千品，六十四万颂，归纳为八万部类，又归纳为两万部，又归纳为九百障碍，以及两千要点和五十个钉橛，所有这些都归纳为作解脱、安住解脱、注视解脱的三种解脱方式。第三个意义是口诀部有三种：特点、本体、分类。第一点是，在心部和界部两者之中，口诀部最为殊胜。在《大庄严经》中说： 唉！金刚持，如果没有这样确定下来，那么和那些执着于分别念的人，就没有任何差别了。因此，这个确定的秘密心髓，就像黑暗中的明灯，或者像牛群中的大象，或者像猛兽中的狮子，或者像步兵中的骑兵一样，在一切之中最为殊胜。因此，心部执着于心，有些人执着于分别念，界部执着于法性而落入分别念，而口诀部则使自性光明，因此最为殊胜。第二，本体是不停留在“是这样”的分别念中，而是直指要害，就像艾灸一样。分类有三种：零散的、对话式的、以及在续部本身中宣说的。第一种的本体是，不假思索的自生智慧，依靠要点而瞬间显现。分类有两种：安住于道之边际的口诀，由于基的特点，甚至连基的词句都没有成立，因此超越了名言，没有文字。道的特点是，如此这般，自性在无有戏论的道中显现时，由于没有勤作，就像果实自然成熟一样，法性没有迁变。这也是以无有作为、无有因缘的理由，认为轮回从根本上被摧毁，涅槃在自性中解脱。由于解脱的力量清净，道的口诀显现，从法性安住的角度来说，心会发生变
English
The expanse of liberation of appearance and mind, the expanse of unchanging Dharmadhatu, the expanse of unceasing spontaneous play, the expanse of spontaneous co-emergent liberation. If these are gathered together, they are condensed into three: the expanse of spontaneous great perfection, the expanse of self-luminous non-effort, the expanse of unmade, primordially accomplished. To extensively explain these aspects, all the tantras gathered under the names of the three thousand tantras, which have one trillion and one thousand chapters, sixty-four million shlokas, are condensed into eighty thousand sections. These are further condensed into two trillion distinctions. These are further condensed into nine hundred obstacles, along with two thousand key points and fifty pegs, all of which are condensed into the three liberations of doing-liberation, abiding-liberation, and staring-liberation. The third meaning is that the Instruction Section has three aspects: distinction, essence, and division. The first is that it is most distinguished from the two, the Mind Section and the Space Section. From the Great Array: "O Vajra Holder! If it is not thus ascertained, then there will be no difference from those who hold to conceptual thoughts. Therefore, this definitive secret essence is like a lamp from the darkness, or an elephant from the cattle, or a lion from the predators, or a horseman from the infantry. It is distinguished from all." Thus, the Mind Section holds to the mind, and some hold to conceptual thought. The Space Section holds to Dharmata and falls into conceptual thought. The Instruction Section, however, makes the nature self-luminous, and is therefore superior. The second, the essence, is that it does not remain in the conceptual thought of "it is thus," but goes straight to the point, like moxibustion. The divisions are three: scattered, conversational, and spoken in the tantra itself. The essence of the first is that the self-born wisdom beyond intellect arises in an instant, relying on the key point. There are two divisions: the instruction that cuts off the extremes of the path of abiding, because the characteristics of the ground, even the words of the ground, are not established, it transcends names and words, and there are no letters. The characteristic of the path is that when self-recognition arises in the path free from elaboration, there is no effort, and like the fruit naturally ripening, Dharmata is unchanging. It is also believed that with the logic of no action, no cause, and no condition, Samsara is uprooted from its foundation, and Nirvana is liberated in its own place. Because the power of liberation is pure, the instruction of the path becoming manifest is that, from the aspect of Dharmata abiding, the mind will chan