Tibetan
ུག་གསུམ་གྱི་བག་ལ་ཉལ་གསུམ་དང་། དེ་གསུམ་མངོན་འགྱུར་རྣམས་ གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དང་། མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་དང་། མཐོང་སྤང་དང་། སྒོམ་སྤང་དང་། མ་དག་ས་བདུན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་། དག་ས་གསུམ་གྱི་དྲི་མ་ཕྲ་མོ་དང་དགུ་དེ་ ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། དོན་དམ་པའི་ཆོས་དབྱིངས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཚུལ་ཡང་དྲི་མ་གདོད་ནས་རང་བཞིན་དུ་དག་པའི་དོན་དམ་པའི་སྤངས་པ་ མཐར་ཐུག་དང་། སོ་སོར་རང་རིག་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་རྟོགས་པ་མཐར་ 5-78 ཐུག་གཉིས་ཡེ་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ལ་གོ་བ་མ་གཏོགས་ཀུན་རྫོབ་གསར་བྱུང་གི་སྤངས་ རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་གོ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གཞན་བྱུང་གི་སངས་རྒྱས་སུ་འཛིན་ པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ་ན་མི་རུང་ངོ་། །ཁ་ཅིག་གིས་ཚོགས་མ་བསགས་པའི་སངས་རྒྱས་མི་འཐད་ ཅེ་ན། ཀུན་བཏགས་དང་རྣམ་བཏགས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་གསར་དུ་མ་བསགས་པར་གདོད་ནས་ ཐོབ་པ་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཡེ་ནས་རང་ཆས་སུ་རྫོགས་པ་ཤིན་ཏུ་འཐད་དོ། ། གསུམ་པ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། དོན་དམ་ བདེན་པ། གཅིག་དང་ཐ་དད། འཕྲོས་དོན་གཞན་བཤད་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་སྒྲ་བཤད། མིང་གི་རྣམ་གྲངས། དབྱེ་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་ དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ལས་རྣམ་ཤེས་འཁོར་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་གང་ཞིག གནས་ཚུལ་ལ་རང་གི་ངོ་ བོ་བདེན་གྲུབ་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་གཞན་ དབང་ཀུན་བཏགས་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ ཚུལ་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད། གསུམ་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། ཐ་སྙད་བདེན་པ། བརྫུན་པའི་ཆོས། བསླུ་བའི་ཆོས། སྣང་གནས་མི་མཐུན་པའི་ཆོས་རྣམས་དོན་གཅིག བཞི་པ་ལ། ལོག་པ་དང་། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་གསལ་ བར་སྣང་བའི་བློ་ལ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་ཤིང་། འཇིག་རྟེན་ན་བརྫུན་པར་ གྲགས་པའི་ཆོས་དེ། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཆུ་ཟླ་དང་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་ བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། རང་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློ་ལ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་དོན་བྱེད་ནུས་ཤིང་། 5-79 འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་མི་བསླུ་བར་གྲགས་པའི་ཆོས་དེ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་དོན་ལྔའི་གཟུགས་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། མིང་གི་རྣམ་གྲངས། དབྱེ་བ་དང་། བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་གང་ཞིག གནས་ཚུལ་ལ་རང་ གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི
Chinese
将三毒（贪嗔痴）的潜在习气三种，以及这三种习气的显现，合为一体；再加上无明习气的地基，以及见道所断、修道所断的烦恼，还有七种不清净地的违品之垢染，以及三种清净地的细微垢染，总共是九种。 第二，关于胜义法界自性的断证功德圆满之理，是指从根本上，自性清净的胜义断证达到究竟；以及各自证悟的自生智慧，胜义证悟达到究竟。要理解为本来就具备这些，而不是理解为世俗新生的断证达到究竟，如果这样，就会产生认为一切众生都是外在成就的佛陀的邪见，这是不行的。有些人说，没有积累资粮就成佛是不合理的。但世俗和分别的资粮，如果不是新积累的，就根本无法获得，而法性的资粮，本来就自性圆满，这是非常合理的。 第三，讲述二谛的分类，包括世俗谛、胜义谛、一与异、以及其他相关内容。首先，讲述世俗谛，包括定义、词源解释、名称分类和差别四部分。第一部分是定义：在名识和智慧二者中，名识及其所包含的对境，就其存在方式而言，其自性是空性的法，这就是世俗谛的定义。例子包括由依他起和遍计所摄的一切法。 第二部分是词源解释：有别于胜义法性的诸法，会障蔽对法界实相的正确认知，因此被称为世俗谛。 第三部分是名称分类：世俗谛、名言谛、虚假的法、欺骗性的法、显现与存在不一致的法，这些都是同义词。 第四部分是差别：分为颠倒世俗和真实世俗两种。首先是颠倒世俗：对于显现清晰的意识而言，不能如其所显现的那样发挥作用，并且在世间被认为是虚假的法，这就是颠倒世俗的定义。例如水中的月亮和海市蜃楼。 第二是真实世俗：对于显现清晰的意识而言，能够如其所显现的那样发挥作用，并且在世间也被认为是不欺骗的法，这就是真实世俗的定义。例如五根所取的色法。 第二部分，讲述胜义谛，包括定义、词源解释、名称分类和差别四部分。第一部分是定义：在名识和智慧二者中，仅仅是智慧的对境，就其存在方式而言，其自性是真实成立的
English
The three latent tendencies of the three poisons (greed, hatred, and delusion), and the manifestation of these three, combined into one; plus the ground of ignorance's habitual imprints, the afflictions to be abandoned by seeing the path, the afflictions to be abandoned by cultivating the path, the impurities of the seven impure grounds that are the opposite side, and the subtle impurities of the three pure grounds, totaling nine. Secondly, regarding the complete perfection of the qualities of abandonment and realization of the ultimate Dharma realm's own nature, it refers to the ultimate abandonment of the ultimate truth, which is fundamentally and naturally pure; and the self-arisen wisdom of individual self-awareness, the ultimate realization of the ultimate truth. It should be understood that these are inherent, not understood as the ultimate perfection of newly arisen abandonment and realization in the conventional sense. If so, it would give rise to the wrong view of considering all sentient beings as Buddhas achieved externally, which is not acceptable. Some say that becoming a Buddha without accumulating merit is unreasonable. However, conventional and conceptual accumulations are not obtained without new accumulation, but the accumulation of Dharma nature is inherently complete, which is very reasonable. Thirdly, explaining the classification of the two truths, including the conventional truth, the ultimate truth, one and different, and other related topics. First, explaining the conventional truth, including definition, etymological explanation, classification of names, and differences. The first part is the definition: among the two, consciousness and wisdom, whatever is the object of consciousness along with its retinue, whose mode of existence is the emptiness of inherent existence, that Dharma is the definition of conventional truth. Examples include all Dharmas included in other-powered and imputed natures. The second part is the etymological explanation: Dharmas other than the ultimate Dharma nature obscure the correct cognition of the reality of the Dharma realm, hence it is called conventional truth. The third part is the classification of names: conventional truth, nominal truth, false Dharma, deceptive Dharma, Dharmas whose appearance and existence are inconsistent, these are synonymous. The fourth part is the differences: divided into false conventional and true conventional. The first is false conventional: for the mind that appears clearly, it cannot function as it appears, and it is known as false in the world, that is the definition of false conventional. Examples are the moon in water and mirages. The second is true conventional: for the mind that appears clearly, it can function as it appears, and it is also known as non-deceptive in the world, that is the definition of true conventional. An example is the form perceived by the five senses. The second part, explaining the ultimate truth, including definition, etymological explanation, classification of names, and differences. The first part is the definition: among the two, consciousness and wisdom, only the object of wisdom, whose mode of existence is truly established --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཆོས་དེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཡོངས་ གྲུབ་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ནའོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་དོན་དང་། གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་དམ་པ་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ དུ་བདེན་པས་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད། གསུམ་པ་ནི། དོན་དམ་བདེན་པ། སྟོང་ཉིད། ཡང་དག་མཐའ། མཚན་མ་མེད་པ། ཆོས་ ཀྱི་དབྱིངས་རྣམས་དོན་གཅིག བཞི་པ་ལ། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་སྒྲས་བརྗོད་རིགས་ ཀྱིས་དབྱེ་ན། རྣམ་གྲངས་དང་། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བདེན་གྲུབ་བཀག་པའི་ཆའི་མེད་དགག་གི་སྟོང་ཉིད་དང་། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་ ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གདོད་ནས་བརྒྱན་པ་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ ཡོངས་གྲུབ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་དོ། །དབྱེ་སྒོ་གཞན་ཡང་ཡོངས་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུའི་དོན་དོན་ དམ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་ལྟ་བུའི་ཐོབ་པ་དོན་དམ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལྟ་ བུའི་སྒྲུབ་པ་དོན་དམ་དང་གསུམ་ཡོད། གསུམ་པ་ནི། མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ 5-80 རྣམས། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་ པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ནི་ ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་དུ་ཁས་ ལེན་ལ། དེ་ཡང་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཀྱི་གོ་བའི་གནད་དང་ཅུང་མི་གཅིག་གོ། དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་འདོད་ན་བློ་གྲོས་རྣམ་དག་གི་ལེའུ་དང་། དགོངས་ འགྲེལ་ལས་བཤད་པའི་རིགས་པ་བཞི་བཞིས་གནོད་དོ། ། བཞི་པ་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ། དེ་མ་ཡིན་ཀྱང་མི་མཁྱེན་པའི་སྐྱོན་མེད་པར་བཤད་པ་ དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཡིན་པར་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ ལུང་གསལ་བོ་ནི། ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། དོན་དམ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་དབྱིངས་རང་ བཞིན་གང་ཡིན་དེ་རྟོགས་པ། །མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མཐོང་། །ཞེས་ སོགས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཉིད་ནི་མཉམ་བཞག་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ལེགས་ པར་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་བཤད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ལོག་པའི་ཆོས་ཀུན་དེ་ལྟར་དུ་སྣང་ཡུལ་བྱས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་དམ་ པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དེ་དག་མི་མཁྱེན་པར་གསུངས
Chinese
该法，是胜义谛的体性，是圆成实性法性本身。 第二，法界是二无自性智慧的意义，因此是‘义’；是究竟的实相，因此是‘胜’；是圣者等持的行境，因此称为‘谛’。 第三，胜义谛、空性、真实边际、无相、法界等意义相同。 第四，法界智慧自性上没有差别，但从言语表达的角度区分，有能诠胜义和所诠胜义两种。第一种是遮破实执的无遮空性，以及无常、痛苦等。第二种是遍及一切法的二无自性智慧，从本以来就具备一切佛陀的胜义功德，是离戏、具足一切相、不变的圆成实性大有情。此外，还有圆成实性法性之类的意义胜义，以及如究竟涅槃之类的证得胜义，以及如大乘道之类的修证胜义这三种区分。 第三，如《解深密经》所说：‘诸行及胜义，其性非一异，一异想于彼，彼即非如实。’ 意思是说，二谛不可说为一或异，而是在遮破一体性的前提下承认是异体。但这与本体同一而侧面不同的理解略有不同。 如果认为二谛是一体或异体，则会受到《分别瑜伽品》和《解深密经》中所说的四种道理的妨害。 第四，胜义谛唯是智慧的境界，世俗谛不是智慧的境界，虽非智慧境界，但说没有不知的过失，分为这三点。第一点，胜义谛唯是智慧的境界的明确依据是，《赞般若波罗蜜多》中说：‘各别自证智，是其所行境。’以及《宝性论》中说：‘胜义见者之境界。’以及‘何者是法界自性，彼之证悟，由等持瑜伽士所见。’等等，因此法性是等持圣者的行境，被很好地强调和阐述。 第二点，将虚假的世俗诸法作为显现的对境，但从智慧圣者的行境角度来说，说他们并不知晓这些。
English
That Dharma, is the characteristic of the ultimate truth, it is the very nature of the Pariniṣpanna (圆成实, Pariniṣpanna, pariniṣpanna, perfectly accomplished nature). Secondly, the Dharmadhātu (法界, Dharmadhātu, dharmadhātu, the realm of dharma) is the meaning of non-duality wisdom, therefore it is 'meaning'; it is the ultimate reality, therefore it is 'supreme'; it is the object of noble equanimity, therefore it is called 'truth'. Thirdly, the ultimate truth, emptiness, the ultimate limit, the absence of characteristics, and the Dharmadhātu have the same meaning. Fourthly, although there is no difference in the nature of Dharmadhātu wisdom, it can be divided into two types from the perspective of verbal expression: expressible ultimate truth and inexpressible ultimate truth. The first is the non-affirming emptiness that negates true existence, as well as impermanence, suffering, and so on. The second is the non-duality wisdom that pervades all dharmas, which is adorned from the beginning with all the ultimate qualities of the Buddha, and is the great Pariniṣpanna (圆成实, Pariniṣpanna, pariniṣpanna, perfectly accomplished nature) that is free from elaboration, possesses all aspects, and is immutable. In addition, there are three other distinctions: the ultimate meaning of Pariniṣpanna (圆成实, Pariniṣpanna, pariniṣpanna, perfectly accomplished nature) Dharma nature, the ultimate attainment of Nirvāṇa, and the ultimate accomplishment of the Mahāyāna path. Thirdly, as stated in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* (解深密经): 'Saṃskṛta dhātu and ultimate characteristics, their nature is neither one nor different, those who imagine one or different in them, they are not entering in accordance with the truth.' This means that the two truths cannot be said to be one or different, but are acknowledged as different entities on the premise of negating oneness. However, this is slightly different from the understanding of the same entity with different aspects. If one believes that the two truths are one or different, it will be contradicted by the four reasons explained in the *Chapter on Pure Intelligence* and the *Saṃdhinirmocana Sūtra*. Fourthly, the ultimate truth is shown to be the object of wisdom alone, the conventional truth is shown not to be the object of wisdom, and although it is not the object of wisdom, it is said that there is no fault of not knowing, divided into these three points. The first point, the clear evidence that the ultimate truth is the object of wisdom alone is, in the *Praise of the Mother*, it says: 'The object of individual self-awareness wisdom.' And in the *Ratnagotravibhāga* (宝性论), it says: 'The object of those who see the ultimate truth.' And 'Whoever realizes the nature of Dharmadhātu, is seen by the yogi in equanimity.' Therefore, the Dharma nature is the object of the noble equanimity, and is well emphasized and explained. The second point is that the false conventional dharmas are made the object of appearance, but from the perspective of the object of the noble wisdom, it is said that they do not know these. --------------------------------------------------------------------------------