Tibetan
ལ་བའི་སྲས་སུ་གྱུར་ཏེ་ལྷ་དང་མིའི་ཕྱག་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་གནས་ ན་ལེགས་པར་བཞུགས་པའི་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་བྱང་ཆུབ་ ཀྱི་སེམས་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་སྔོན་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་ དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་ལ་བཅོས་མིན་གྱིས་མྱོང་བ་ཐོན་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་དེ་འདྲའི་མྱོང་བ་ མ་ཐོན་ན་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བློ་བཅོས་མིན་དུ་སྐྱེ་ལུགས་མེད་པ་གང་ ཞིག་དེ་འདྲ་མ་སྐྱེས་ན་ཡིད་འགྱུར་རྩོལ་བཅས་རེ་ཙམ་སྐྱེས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་དུ་མི་ འགྱུར་བས་ལམ་སྐྱེ་བའི་གོ་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར། གཞན་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་ལ་ཐོབ་འགྱུར་ གྱི་གནས་སྐབས་ལྷ་མི་ནས་མཐར་ཐུག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བར་གྱི་བདེ་བ་རྒྱུ་དང་བཅས་ པ་དང་། རང་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ཐོབ་འགྱུར་གྱི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གོ་འཕང་རྒྱུ་དང་བཅས་ པ་དེ་སྐབས་འདིའི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། གཞན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་ མཐའ་དག་བདག་གིས་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ཐོག་མར་བདག་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་ པའི་ཚེ་དེ་འདྲའི་བློ་དེའི་དམིགས་ཡུལ་དུ་གོང་ལྟར་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་བྱ་དགོས་ ཀྱི་དེ་ལྟར་མ་བྱས་པར་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་འདོད་ཇི་བཞིན་བསྐྱེད་ལུགས་མེད་ པའི་ཕྱིར། སེམས་བསྐྱེད་འདིའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། དོན་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་ གི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཆ་དེ་དེའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ དེའི་ངོ་བོ་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། དོན་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གཙོ་བོའི་རྣམ་རིག་ཁྱད་ 4-269 པར་ཅན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་གྲོགས་འདུན་པའི་དམིགས་ཡུལ་ནི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ ལ། དེའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བྱ་ཡིན་ཆ་དང་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་སེམས་ བྱུང་འདུན་པའོ། །སེམས་བསྐྱེད་གཙོ་སེམས་རང་ཉིད་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ རྣམ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་གྲོགས་སྟོབས་ཀྱི་དབང་གིས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ རྣམ་ཅན་དུ་བསྒྱུར་བ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་མི་ཕམ་པས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། ། གསུམ་པ་ཐ་མར་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་བློ་ཁ་ཕྱོགས་ཏེ་སྒོམ་ཚུལ་ལ། སྒོམ་ཚུལ་ དངོས་དང་། དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཐུན་མོང་གི་བདག་མེད་སྒོམ་ཚུལ་དང་། རང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་ཚུལ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྒོམ་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་སེམས་རྣལ་དུ་ཕབ་ནས་ཐོག་མར་རྗེས་དཔྱོད་བྱ་ལུགས་ཀྱང་། སྤྱིར་ རང
Chinese
因为他是莲花之子，是天人和世人敬奉之处的伟大自性，是安住于善妙之地的殊胜之人。因此，生起这样的菩提心，必须依靠如前所述的因果诀窍，对利他之愿产生真实的体验。如果未能产生这样的体验，就不可能真实地生起为利他而欲证得圆满菩提之心。如果未能生起这样的心，即使生起一些有造作的意念转变，也不会转为菩萨道，因此无法成就道的生起。对于一切有情众生，从天人到究竟一切智智之间的安乐及其因，以及自己未来将要获得的无上菩提之果位及其因，都是此时发心的目标。为了成办一切众生的利益，首先我想要获得无上菩提，此时，这样的心之目标，如上所述，必须包含自他一切利益，如果不这样做，就不可能如实生起为利他而欲证得圆满菩提之心。此发心的执持之境是可以安立的，因为二利之上的义之自性，必须安立为其执持之境。并且，其自性也是可以安立的，因为它是缘于二利的，具有大乘主要之殊胜唯识。自之友伴之愿的目标是无上菩提，其执持之境是无上菩提可得之分，而其自性也是心生之愿。发心之主心本身并非依靠自力而追求意义之相，但依靠友伴之力，也能将识转化为追求意义之相。弥庞仁波切考虑到这一点，说道：‘发心乃为利他故，欲得圆满正等觉。’ 第三，最后将心转向胜义谛之法性而修习之方式，分为修习之方式和观察两部分。 第一部分，分为共同的无我修习之方式和自宗不共的离戏无分别修习之方式。 第一部分，分为人无我和法无我修习之方式。 第一部分是，首先将自心安住，然后进行后观察的方式，总的来说，自己...
English
Because he is the son of the lotus, the great self-nature of the place revered by gods and humans, and the supreme person who dwells well in the land of auspiciousness. Therefore, to generate such a Bodhicitta, one must rely on the causal key instructions mentioned above and have a genuine experience of the desire to benefit others. If such an experience does not arise, it is impossible to genuinely generate the mind that desires to attain perfect enlightenment for the sake of others. If such a mind does not arise, even if some contrived mental transformations arise, they will not turn into the path of a Bodhisattva, and therefore the realization of the path will not be achieved. For all sentient beings, the happiness from gods and humans to the ultimate omniscience, along with its causes, and the supreme state of enlightenment that one will attain in the future, along with its causes, are the goals of generating the mind at this time. In order to accomplish the benefit of all beings, I first want to attain supreme enlightenment. At this time, the goal of such a mind must include all the benefits of oneself and others as mentioned above. If this is not done, it is impossible to generate the desire to attain perfect enlightenment for the sake of others as it should be. The object of grasping of this Bodhicitta can be established, because the nature of the meaning on the two benefits must be established as the object of its grasping. Moreover, its nature can also be established, because it is the special Vijnanavada (唯识) of the Great Vehicle, which focuses on the two benefits. The goal of one's companion's desire is supreme enlightenment, the object of its grasping is the aspect of supreme enlightenment to be attained, and its nature is the desire arising from the mind. Although the main mind of Bodhicitta itself is not in the form of pursuing meaning by its own power, it is transformed into a form of pursuing meaning by the power of companions. Mipham Rinpoche, considering this, said: 'Bodhicitta is for the sake of others, desiring perfect and complete enlightenment.' Third, the method of finally turning the mind towards the Dharmata (法性) of ultimate truth and practicing meditation, is divided into the actual method of meditation and investigation. The first part is divided into the common method of meditating on selflessness and the uncommon method of meditating on non-conceptual freedom from elaboration of our own school. The first part is divided into the method of meditating on the selflessness of persons and the selflessness of phenomena. The first part is: first, settle your mind, and then the way to do the post-investigation, in general, yourself... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ལ་ཕན་གནོད་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་ལྷག་པར་མངོན་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ང་འཁྲང་ཐང་ངེ་བ་དེ་ སྐབས་དེའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་ད་ལྟ་རང་གི་བློ་ངོར་རྐྱེན་དང་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ ཀྱིས་མངོན་པར་བྱས་ཏེ་སེམས་ལ་གསལ་སྣང་ཐོན་པ་ཞིག་གལ་ཆེ། དེ་ནས་དེ་འདྲའི་ང་དེ་ ཡིད་ཞབས་སུ་མི་འབོར་བར་བྱས་ཏེ་བློའི་ཟུར་ཆ་ཞིག་གིས་དཔྱོད་པའི་སྒོ་གཏོད་ནས་དེ་ལྟར་ དཔྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་བདག་འཛིན་ལ་སྣང་བ་ལྟ་བུས་ང་ཚུགས་ཐུབ་ཞིག་དོན་ལ་ཡོད་ ན་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་ལས་ཡོད་ཚུལ་མེད་པས་དེ་གཉིས་གང་རུང་ཏུ་ཡོད་ དགོས། དེ་ལས་བདེན་པའི་གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ག་དང་རེ་རེ་ཚོགས་པ་ གང་རུང་དུ་གཅིག་ཡིན་དགོས་ལ་དེ་རེ་རེ་དང་བདེན་པའི་གཅིག་ཡིན་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་ག་གཅིག་ 4-270 ཏུ་ཐལ་བའམ་ང་ལྔ་རུ་ཐལ་བ་གང་རུང་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ཡང་མི་རིགས་ལ། ཡང་ན་ དེ་ཚོགས་པ་དང་བདེན་པའི་གཅིག་ཡིན་ན། ཚོགས་པ་དེ་བདེན་པའི་ང་ཚུགས་ཐུབ་དེ་ཡིན་ དགོས། དེ་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་རང་རྐྱ་མི་ཐུབ་པའི་བཏགས་ཡོད་མ་ཡིན་པར་ཚུགས་ཐུབ་པའི་ རང་རྐྱ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་གདགས་གཞི་ལ་མ་ལྟོས་ཤིང་དེ་དང་འབྲེལ་ མེད་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར་དགོས་ལ། དེ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའོ། །དེ་ལྟར་བདེན་པའི་ གཅིག་གི་ང་ཞིག་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མ་རྙེད་ན་དུ་མ་ནི་གཅིག་བསགས་པ་ལས་འབྱུང་དགོས་ཕྱིར་ རྩོམ་གཞི་གང་ནས་མེད་ན་རྩོམ་པའི་ངོ་བོ་འགྲུབ་ལུགས་མེད་པས་བདེན་པའི་དུ་མ་ཡང་རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རྙེད་པའོ། །དེས་ན་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་གི་ངོ་བོའི་ང་ཚུགས་ ཐུབ་ཞིག་མེད་པ་ཡིན་ན་སྤྱིར་གཞི་གྲུབ་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་ལས་མེད་ཕྱིར་གཅིག་ དང་དུ་མ་གང་དུ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཁོ་ནར་ངེས་པའོ་སྙམ་ པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ཞེན་པ་ལྟར་གྱི་ང་བདག་ཞིག་བློས་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་པའི་ སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་གི་དབྱིངས་སུ་དབྱིངས་དེའི་ངེས་ཆ་མ་ཡལ་བའི་ངང་ནས་མེད་ཐག་ཆོད་ བཞིན་བློ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་སོགས་ཚུལ་དེ་ག་ལྟར་ཁོ་ན་གོམས་པར་བྱེད་དགོས་ པ་ལགས། གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྒོམ་པ་ནི། ཕྱི་ནང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་ རང་གི་ཆ་ཤས་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་ཕར་བཏགས་པ་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་ཆ་ཤས་རེ་རེ་དང་ལོགས་ གང་དུ་ཡང་བདེན་པ་སོ་སོར་བཙལ་ན་གདགས་ཆོས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡང་འཇོག་རྒྱུ་ མི་རྙེད་པར་སྒྲ་དང་རྟོག་པས་གདགས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་ཕར་བརྗོད་ཅིང་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ སྟེང་ནས་མིང་རྐྱང་བཏགས་ཡོད་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་བདེན་པ་རང་གི་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་ཏིལ་ ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཚུལ་ནི། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ན་རང་གི་གདགས་གཞི་མཆུ་ 4-271 ལྟོ་སོ
Chinese
当利益或损害发生时，尤其明显的是那种根深蒂固的‘我’的执着。现在，就像当时执着于自我的显现一样，通过各种因缘和方法在自己的心中清晰地显现出来非常重要。然后，不要让这样的‘我’沉入意识深处，而是打开一个用意识的某个角落进行分析的窗口，并进行如下分析：如果像执着于自我那样，存在一个真实且自足的‘我’，那么它必定存在于真实的‘一’或‘多’之中。如果它存在于真实的‘一’之中，那么作为基础的五蕴（梵文：pañca-skandha，五种聚合，构成个体存在的要素）必须全部、单独或集合地成为‘一’。如果它与每个蕴都是真实的‘一’，那么要么五蕴全部变成‘一’，要么变成五个‘我’，除此之外别无可能，而这并不合理。或者，如果它与集合是真实的‘一’，那么这个集合必须是真实且自足的‘我’。如果是这样，那么这个集合将不再是依赖性的假立存在，而将变成自足的独立存在。如果是这样，那么这个集合将不依赖于其基础，并且必须变成与其无关的其他事物，而这在认知上是不可能的。因此，如果在任何情况下都找不到真实的‘一’之‘我’，那么‘多’必定是从‘一’的积累中产生的，因为如果没有创造的基础，就不可能建立创造的本质，因此在任何情况下也找不到真实的‘多’。因此，如果不存在真实的‘一’和‘多’的‘我’的本质，那么一般来说，如果存在基础，它必定存在于‘一’或‘多’之中。如果它既不存在于‘一’也不存在于‘多’之中，那么可以肯定它在任何情况下都不存在。通过这种方式，对于执着所认定的‘我’，在意识中任何地方都找不到，在完全空性的境界中，在那个境界的确定性没有消失的状态下，一心一意地安住于完全确定的无有之中，等等，必须以这种方式来练习。 第二，修习法无我（梵文：dharma-nairātmya，一切事物皆无自性）：所有内外之法，都只是由各自众多的部分聚集在一起而假立的，除了假立之外，如果在每个部分或整体中寻找真实的自性，都找不到任何可以确立为法的事物。只是通过声音和概念，依赖于基础而表达和显现，仅仅是在显现的基础上，施加一个名称而已，除此之外，没有丝毫真实的自性。例如，如果是一个瓶子，那么在其基础上，如颈部、腹部等。
English
When benefits or harms occur, what is particularly evident is that clinging to the self, that deep-seated 'I'. Now, just as it appears to cling to the self at that time, it is very important to have a clear appearance in one's own mind through various causes and methods. Then, without letting such an 'I' sink into the depths of consciousness, open a window to analyze with a corner of the mind, and analyze as follows: If, like clinging to the self, there is a truly self-sufficient 'I', then it must exist in either the true 'one' or 'many'. If it exists in the true 'one', then the five skandhas (Sanskrit: pañca-skandha, the five aggregates, the elements that constitute individual existence) that are the basis must be either all, individually, or collectively 'one'. If it is the true 'one' with each skandha, then either all five skandhas become 'one', or they become five 'I's, and there is no other possibility, which is not reasonable. Or, if it is the true 'one' with the collection, then that collection must be the true and self-sufficient 'I'. If so, then the collection will no longer be a dependent imputation, but will become a self-sufficient independent existence. If so, then the collection will not depend on its basis and must become something else unrelated to it, which is impossible to know. Therefore, if a true 'one' 'I' cannot be found in any way, then the 'many' must arise from the accumulation of 'one', because if there is no basis for creation, it is impossible to establish the essence of creation, so the true 'many' cannot be found in any way either. Therefore, if there is no essence of the true 'one' and 'many' 'I', then in general, if a basis exists, it must exist in either 'one' or 'many'. If it exists in neither 'one' nor 'many', then it is certain that it does not exist in any way. In this way, for the 'I' that is clung to, it cannot be found anywhere in the mind, in the realm of complete emptiness, in a state where the certainty of that realm has not disappeared, abide single-mindedly in the completely certain non-existence, etc., must be practiced in this way. Second, meditating on the absence of self of phenomena (Sanskrit: dharma-nairātmya, the absence of inherent existence of all phenomena): All internal and external phenomena are merely imputed to the collection of many parts, and apart from imputation, if one searches for the true nature in each part or as a whole, one cannot find anything that can be established as a phenomenon. It is only through sound and concepts, relying on the basis, that it is expressed and appears, and it is only on the basis of appearance that a mere name is applied, and apart from that, there is not even a sesame seed's worth of true self-existence. For example, if it is a vase, then on its basis, such as the neck, belly, etc. --------------------------------------------------------------------------------