Tibetan
གས་ཚོགས་པ་ལ་གདགས་ཆོས་བུམ་པར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གདགས་གཞི་རེ་རེ་དང་ ཚོགས་པ་དང་དེ་དག་ལས་དོན་ལོག་པ་གང་གི་ཆ་ནས་བདེན་པ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བུམ་ པ་ཞིག་བཙལ་ན་གདགས་གཞི་རེ་རེ་བུམ་པ་མིན་པ་གོ་སླ་ཞིང་། ཚོགས་པ་ནི་གདགས་གཞི་ རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕར་སྣང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་ལས་དེ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བདེན་པ་ཞིག་ ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་ཅི་ཡང་མི་རྙེད་པ་དང་། གདགས་གཞི་མཆུ་ལྟོ་སོགས་ལས་དོན་ལོགས་སུ་ བུམ་པ་ཡོད་ན་དེ་གདགས་གཞི་མཆུ་ལྟོ་སོགས་ལ་མ་ལྟོས་པར་འགྱུར་དགོས་ཀྱང་དེ་འདྲ་མི་ སྲིད་པ་མ་ཟད་ལེགས་པར་བསམ་ནས་དཔྱད་ན་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བུམ་པ་བདེན་པ་ ཞིག་གང་ནས་ཀྱང་ཡོད་མ་མྱོང་བའི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར། འཁོར་འདས་ ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དཔྱད་ན་རང་རང་གི་གདགས་གཞི་རྣམས་ལ་བརྟེན་ཅིང་ འབྲེལ་ནས་བཏགས་ཆོས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་ཙམ་དུ་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་དེ་ཐམས་ཅད་ རང་ངོས་ནས་བདེན་པ་གང་ཡང་མེད་པ་སྟོང་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ སེམས་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཆ་མ་ཡལ་བའི་ངང་དེ་ག་ཉིད་ལེགས་པར་བསྐྱངས་དགོས་ཤིང་། དེ་འདྲའི་ངེས་ཆ་ཡལ་བར་རྩོམ་ཚེ་སླར་ཡང་ངེས་པ་བཙལ་བ་སོགས་གོང་བཞིན་དཔྱད་ འཇོག་སྤེལ་མ་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་རང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་ན་ རང་ཅག་རྣམས་ལ་ཕྱི་ནང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ་སོར་སྣང་བ་འདི་དག་རང་རང་ སྣང་བའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བློ་འཁྲུལ་ངོར་ཤར་བ་ཙམ་ལས་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ལ་ཕྱི་ རོལ་གྱི་དོན་དུ་གྲུབ་པའི་བེམ་པོ་ཚུགས་ཐུབ་ཅིག་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་མྱོང་བ་ཡིན་ནའང་རང་ ཅག་རྣམས་ལ་ཐོག་མེད་ནས་གཟུགས་སོགས་ལ་ཕྱི་དོན་བདེན་པར་ཞེན་པའི་གོམས་པ་རབ་ ཏུ་བརྟན་པའི་དབང་གིས་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་ལ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་རྨི་ལམ་འཁྲུལ་ 4-272 ངོ་ཙམ་ལ་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་སྣང་བ་དང་མཚུངས་པར་འཇིག་རྟེན་པ་རང་ག་བ་རྣམས་ལ་འདི་ སྣང་གི་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བདེན་པ་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། དེས་ ན་སྣང་བ་འདི་དག་ཀུན་ཀྱང་གཞི་རྩ་སེམས་ཀྱི་རོལ་པ་ལས་ཤར་བ་ཡིན་ཕྱིར་འདི་ཀུན་ལ་ དབང་སྒྱུར་བ་པོ་སེམས་ལས་གཞན་གང་ཡང་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ནང་སེམས་ཞི་ན་ཀུན་ཞི་བ་ དང་སེམས་དུལ་ན་ཀུན་དུལ་བ་མ་གཏོགས་ཡུལ་གྱི་དོན་སྟེང་ནས་དུལ་ཞིང་ཞི་བའི་ཐབས་ ཚུལ་དཀའ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ངལ་བ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་ཅི་ཡང་དགོས་པ་མི་འདུག་གོ །དེ་ཡང་ རང་སེམས་གསལ་བ་འདིའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ནི་དཔེ་གསེར་གྱི་གཡའ་དང་ཆུའི་རྙོག་ལྟར་གློ་ བུར་གྱི་དྲི་མ་ཀུན་རྟོག་ལས་ཉོན་ཀྱི་སྤྲོས་པ་བྲལ་རུང་ངམ་དག་རུང་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི་སེམས་
Chinese
如果观察一个组合，它仅仅显现为瓶子的集合，但如果寻找一个从各个组成部分、组合以及它们之间的关系等方面来说，真实且自性成立的瓶子，那么很容易理解到，每个组成部分都不是瓶子。组合仅仅是在各个组成部分上显现的一种假象，如果仔细分析，就找不到任何自性成立的真实存在。如果瓶子独立于组成部分（如瓶口、瓶腹等）而存在，那么它应该不依赖于这些组成部分而变化，但这不可能。而且，如果仔细思考和分析，就会确信，自性成立的真实瓶子从未存在过。同样，如果对轮回和涅槃的一切事物进行分析，就会发现，它们都依赖于各自的组成部分，并且仅仅显现为各自的特性，除此之外，它们都没有任何自性成立的真实存在，而只是空性，如同虚空一般。在这种确定的认知不消失的情况下，要好好地保持这种状态。如果这种确定的认知开始消失，就要像之前一样，通过分析和禅定来重新获得这种认知，并交替进行。 第二，关于自宗特有的离戏非概念的禅修方法：一般来说，我们所见的由内外所包含的一切事物，都仅仅是各自显现的众生在迷惑的意识中所产生的幻象。从究竟的层面来说，从来没有独立存在的、实体的外境。然而，由于我们从无始以来就对外境（如色法等）执着为真实的，这种习气非常牢固，就像在梦中，梦境中的景象并没有真实的外境，但仅仅在梦的迷惑中，外境却显得真实存在一样。对于世间人来说，所显现的色法等外境，也仅仅是显得真实存在而已。因此，一切显现都是从根本的心的游舞中产生的，所以没有任何事物可以凌驾于心之上。因此，内心平静，一切都会平静；内心调伏，一切都会调伏。如果试图从外境上寻求平静和调伏，那将是徒劳无功的。那么，我们应该如何做呢？ 要知道，我们清明的心性，就像金矿中的杂质和浑浊的水一样，可以去除或净化突如其来的染污，即分别念和烦恼的戏论。心...
English
If we observe an assembly, it merely appears as a collection of pots, but if we seek a pot that is truly and inherently established from each of its components, the assembly, and their distinct functions, it becomes clear that each component is not a pot. The assembly is merely an appearance placed upon the components, and upon careful examination, nothing inherently true can be found. If the pot existed separately from its components (such as the spout and belly), it should change independently of these components, which is impossible. Moreover, upon careful thought and analysis, one becomes certain that a truly self-established pot has never existed anywhere. Similarly, if all phenomena of samsara and nirvana are analyzed in this way, it will be found that they all depend on their respective components and merely appear as their respective characteristics. Apart from this, none of them have any inherently true existence, but are merely emptiness, like the expanse of the sky. This state of certainty, once attained, should be well maintained without wavering. If this certainty begins to fade, it should be sought again through analysis and meditation, alternating between the two as before. Secondly, regarding the unique non-conceptual meditation on freedom from elaboration (spros bral mi rtog pa) of our own tradition: Generally, all the phenomena encompassed by the external and internal that appear to us are merely illusions arising in the deluded minds of individual beings. From the ultimate perspective, there has never been a substantial, independently existing external object. However, due to our deeply ingrained habit of clinging to external objects (such as forms) as real since beginningless time, it is like dreaming where the dreamscape lacks external reality, yet the dream's illusion makes it appear real. For ordinary people, the appearance of forms and other external objects is merely an appearance of being truly and independently existent. Therefore, all these appearances arise from the play of the fundamental mind, and there is nothing that can dominate them other than the mind. Thus, if the mind is peaceful, everything is peaceful; if the mind is tamed, everything is tamed. Trying to tame and pacify things from the side of the objects is difficult and what is the need for such toiling? Know that the nature of our clear mind, like impurities in gold or sediment in water, can be removed or purified from adventitious stains, i.e., the elaborations of conceptual thought and afflictions. The mind... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཀྱི་རང་གཤིས་སུ་དྲི་མ་ཞུགས་པར་སྨྲ་བའི་རང་སྡེ་ནང་པ་སུ་ཡང་མེད་ལ། དྲི་མ་མཐའ་དག་ དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ཞིག་ལ་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འཇོག་པའང་ཐེག་ཆེན་སྡེ་པ་ སྤྱིའི་ལུགས་ཡིན་པ་ལྟར་ད་སྐབས་རང་ལུགས་ལའང་གཞིའི་དུས་ཀྱི་སེམས་གསལ་བའི་རང་ བཞིན་ནམ་རང་གཤིས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ནི་དྲི་བྲལ་དྭངས་པའི་རིག་པ་ནང་རིག་འགྱུར་མེད་ ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་རིག་པ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་ཆས་སུ་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་ བའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་འདི་ག་རྒྱལ་བའི་སྐུ་གསུམ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ དུ་བཞུགས་པའི་ཆོས་ཉིད་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཅན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དུ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེའི་རང་མདངས་ཇི་བཞིན་མངོན་པའི་ཐབས་ནི་ཆུ་རྙོག་རང་ དྭངས་ཀྱི་དཔེ་ལྟར་བཅོས་གཞིག་ཀུན་བྲལ་གྱི་ལྟ་བ་ཡང་དག་ཅིག་གནད་དུ་ཆེ་ནའང་ལས་ དང་པོའི་ཐོག་མ་ནས་དེ་འདྲ་མི་ཡོང་བས་ཐོག་མར་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་གསལ་རིག་ཙམ་གྱི་ངོ་ བོ་བྱས་ཏེ་སེམས་གནས་འགྱུ་རིག་གསུམ་གྱི་ངོས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་གནས་ཆ་བཙལ་ཏེ་དྲན་ ཤེས་ཀྱི་བྱ་ར་དང་ནམ་ཡང་མ་བྲལ་བར་བྱས་ཏེ་གཡོ་ཐོབ་གོམས་བརྟན་མཐར་ཕྱིན་པའི་ 4-273 ཉམས་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་བྱས་པའི་སེམས་གནས་བསྒྲུབ་ལ། དེའི་སྟེང་ནས་སེམས་མ་བཅོས་ རང་བབས་ཤུགས་འབྱུང་དུ་བསྐྱངས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་ཀྱི་འགྱུ་བ་རང་ས་མ་ཟད་རིག་པའི་རང་ ངོ་ལ་གཏད་པའི་ཆ་དང་མྱོང་སྣང་གི་ཆ་སོགས་སྤྲོས་པ་ཕྲ་མོ་ཙམ་གྱིས་མ་གོས་པར་འཛིན་ གཏད་བློས་བྱས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ཁོ་ན་ལ་མཉམ་པར་ བཞག་པས་ཀུན་རྫོབ་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ཀུན་དང་བྲལ་ བའི་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གཤིས་ཀྱི་ ཆ་རིམ་གྱིས་མངོན་དུ་གྱུར་བར་བྱ་དགོས་པ་དེ་བས་ན་གོང་སྨོས་ལྟར་གྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ ཉག་གཅིག་གི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་པར་འཇོག་པ་ལ་འབད་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། གཉིས་པ་དཔྱད་པ་ནི། སྤྱིར་རྒྱ་གར་ན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཐེག་དམན་སྡེ་པ་བྱེ་མདོ་ གཉིས་དང་། ཐེག་ཆེན་སྡེ་པ་དབུ་སེམས་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཕྱི་མ་ལའང་སེམས་ཙམ་པ་ དང་དབུ་མ་པ་གཉིས་ལས་དབུ་མ་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་པའི་དབུ་མ་པ་དང་ངེས་དོན་དབུ་མ་པ་ གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཕྱི་མ་ཉིད་རང་ལུགས་སོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྤང་གཉེན་གྱི་འདོད་ཚུལ་ མི་འདྲ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་རྩ་བ་ནི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། དེ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ ནི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། གཉེན་ པོ་རྣམ་དག་ལམ་དེའི་དམིགས་
Chinese
没有自宗内任何宗派声称客尘会进入心性的自性中。如同将远离一切客尘的觉性安立为遍知智慧是所有大乘宗派共有的观点一样，目前自宗的观点也是如此，即作为基础的心，其明性的自性或自性的实相是远离客尘的清净觉性，内明不变的智慧，法性自然本智，从原始以来就自然具备且永不改变的自性，这与诸佛三身基果无别的法性，如来藏，作为法的自性存在于心中。因此，显现其自性的方法就像浑水自清的例子一样，虽然远离一切造作和破立的正确见解至关重要，但一开始就做到这一点是不可能的。因此，首先将当下的觉性作为仅仅是明觉的体性，通过认识心住、心动、心识这三者的层面来寻找安住之处，并且永远不要与正念和觉知分离，通过逐渐培养移动、获得、习惯、稳定的经验，来修习心住。在此基础上，让心自然放松，任其自然生起，将念头的动摇交给觉性的自性，不要被细微的戏论所染污，安住在远离一切执取和造作的明空无执之中。这样，就能逐渐显现出超越世俗名言概念，远离一切言语、思虑、表达，各自证悟的无分别任运成就的智慧自性。因此，必须努力专注于上述的不分别状态。 第二，关于分析：总的来说，在印度，佛教分为小乘的经部和毗昙部，以及大乘的唯识宗和中观宗。后者又分为唯识宗和中观宗，中观宗又分为自续中观宗和应成中观宗，而后者正是自宗的观点。这些宗派对于所断和对治的观点也不同。也就是说，在自续中观宗以下的宗派看来，一切烦恼的根本是执着于补特伽罗（藏文：གང་ཟག，梵文天城体：पुद्गल，梵文罗马拟音：pudgala，汉语字面意思：人）具有独立自主的实体，而断除它的对治是证悟补特伽罗空性（藏文：གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ，梵文天城体：पुद्गलः स्वतन्त्रः द्रव्यसिद्धः शून्य，梵文罗马拟音：pudgalaḥ svatantraḥ dravyasiddhaḥ śūnya，汉语字面意思：人独立自主的实体空）的智慧，以及清净对治的道的所缘。
English
No self-affirming school within our own tradition asserts that adventitious defilements enter into the very nature of mind. Just as it is the common view of all Mahāyāna schools to establish the wisdom that knows all aspects as a consciousness free from all defilements, so too is it the case with our own system at present. The nature of the clear light of mind at the ground level, or the way of being of its intrinsic nature, is the stainless, clear awareness, the unchanging wisdom of inner awareness, the self-arisen awareness of the nature of reality, which from the very beginning abides as its own inherent, never-changing essence. This very nature, in which the three kāyas of the buddhas are present in an indivisible state of ground and fruition, is the tathāgatagarbha (the essence of the Sugata), the nature of mind. Therefore, the method for manifesting its own radiance as it is, is like the example of muddy water clearing itself. Although a correct view that is free from all fabrication and destruction is crucial, it is not possible to achieve this from the very beginning. Therefore, initially, by taking the present consciousness as merely the essence of clarity and awareness, and by recognizing the aspects of mind-abiding, mind-moving, and mind-knowing, one seeks a place of abiding and never separates from mindfulness and awareness. Through gradually cultivating the stages of experience of movement, attainment, habituation, and stability, one accomplishes mind-abiding. On top of that, by allowing the mind to relax naturally and spontaneously, one entrusts the movement of conceptual thoughts to the very nature of awareness, and without being tainted by even the slightest elaboration of experience and appearance, one rests equally in the clarity and emptiness that is free from all grasping and fabrication. In this way, the self-existing wisdom of non-conceptual awareness, which transcends the realm of conventional sounds and concepts, and is free from all speech, thought, and expression, gradually becomes manifest. Therefore, one must strive to single-pointedly abide in the state of non-conceptualization as described above. Secondly, regarding analysis: In general, in India, Buddhism is divided into the Śrāvakayāna schools of the Vaibhāṣika and Sautrāntika, and the Mahāyāna schools of the Yogācāra and Madhyamaka. The latter is further divided into the Yogācāra and Madhyamaka, and the Madhyamaka is further divided into the Svātantrika-Madhyamaka and the Prāsaṅgika-Madhyamaka, the latter being our own system. These schools also have different views on what is to be abandoned and what is to be adopted as an antidote. That is to say, according to the schools below the Svātantrika-Madhyamaka, the root of all afflictions is the grasping of the person (pudgala) as an independently existing entity, and the antidote to abandon it is the wisdom that realizes the emptiness of the person as an independently existing entity, and the object of the pure antidote path. --------------------------------------------------------------------------------