Tibetan
ན་མོང་གི་གཞི་ལོ་དག་པ་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བ་དག་པ་དང་། ཡན་ལག་ལྔའི་རྩིས་འཕྲོས་དང་བཅས་པ་དང་། སྒྲ་གཅན་གྱི་རྩིས་དང་། གཟའ་ལྔའི་རྩིས་ རྒྱུད་ལ་སྦྱར་བ་དང་ལྔ། ༈ བསྟན་རྩིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་ལ། གསུང་རབ་སྤྱི་ནས་བཤད་པའི་བསྟན་རྩིས། དང་པོ་ལ་བསྟན་རྩིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། སྐབས་སུ་ བབ་པའི་ལོ་དག་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གསུང་རབ་སྤྱི་ནས་བཤད་པའི་བསྟན་ རྩིས་དང་། བྱེ་བྲག་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནས་བཤད་པའི་བསྟན་རྩིས་གཉིས། དང་པོ་ལ། བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ངོས་བཟུང་། འདས་ལོའི་གྲངས་བསྟན། མ་འོངས་ པའི་ལོ་གྲངས་བརྗོད། ད་ལྟ་གང་གི་དུས་ཡིན་ངོས་བཟུང་བ་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་ བསྐལ་པ་བཟང་པོ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལོ་སྟོང་དུ་གནས་པར་བཤད། གསེར་ 1-638 འཕྲེང་ཅན་གྱི་རྟོགས་བརྗོད་དང་། མཛོད་ཀྱི་མདོ་ཊཱིཀ་ལས་ཀྱང་དེ་དང་མཐུན་པར་བཤད། ཟླ་བ་སྙིང་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་དགེ་འདུན་འཕེལ་གྱིས་རང་གི་སློབ་ མ་ལ་ལུང་བསྟན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ལོ་ཉིས་སྟོང་དུ་གནས་པར་བཤད། སྙིང་རྗེ་པད་ དཀར་ལས། ལོ་སུམ་སྟོང་དུ་གནས་པར་བཤད། དབྱིག་གཉེན་གྱི་འབུམ་ཏིག་དུ་ལོ་ལྔ་སྟོང་ དུ་གནས་པར་བཤད་པ་རྣམས་ལས། དང་པོ་རྣམས་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མི་བཟུང་སྟེ། གལ་ ཏེ་བཟུང་ན་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་མེད་དགོས་པ་ལས་ཡོད་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལུང་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་དང་སྒྲུབ་པའི་དུས་ཀྱི་ བསྟན་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདུལ་བ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་རྨ་མེད་པ་ལོ་ བཅུ་གཉིས་འབྱུང་ཞིང་། དེའི་རྗེས་སུ་དགོས་པའི་དབང་གིས་དྲུག་སྡེ་ལ་བསྟེན་[བརྟེན] ནས་བསླབ་པའི་གཞི་བཅས་པ་དང་། རྗེས་སུ་བཅས་པ་རྣམས་འབྱུང་ངོ་། །དགའ་བའི་ བཤེས་གཉེན་གྱི་རྟོགས་བརྗོད་ལས། ཡར་འཕེལ་གྱི་ཚེ་ལོ་དྲུག་བརྒྱ་པའི་བར་དུ་ཡང་གནས་ པར་བཤད། རང་ལུགས་ལ། འབུམ་ཊིཀ་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་ དཔོན་འཇམ་དཔལ་གྲགས་པས་ཀྱང་། ལོ་ལྔ་སྟོང་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུར་བྱས་ནས་དང་པོ་ གསུམ་ལ་འབྲས་བུའི་དུས་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། དེ་ཡང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་དང་། རྒྱུན་ཞུགས་མང་དུ་འབྱུང་པ་དང་། ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བར་པ་གསུམ་ལ་སྒྲུབ་ པའི་དུས་ཞེས་བྱ་སྟེ་རིམ་བཞིན་ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་མང་དུ་འབྱུང་། དེ་ནས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ཐ་མ་གསུམ་ ལ་ལུང་གི་དུས་ཞེས་བྱ་སྟེ། མངོན་པ་དང་། མདོ་སྡེ་དང་། འདུལ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་མང་དུ་འབྱུང་ བས་སོ། །ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ཐ་མ་གཅིག་ནི་རྟགས་ཙམ་འཛི
Chinese
历算的根本清净，以及由此产生的月份清净， 包含五支历算的剩余部分，以及罗睺星的历算，五星的历算 与续部相结合等五种。 总的来说，关于教法历算的分类，从经藏总体上讲述的教法历算。 首先，总的来说，关于教法历算的分类，以及 确定恰当的年份。首先，有从经藏总体上讲述的教法 历算，以及从特殊时轮金刚讲述的教法历算两种。 首先，确定教法的存在时间，显示已逝去的年份数量，说明 未来的年份数量，确定现在是什么时期等四种。首先是：在《贤劫经》中， 佛陀的教法住世一千年。在《金鬘论》和《俱舍论》的注释中，也与此相符。 在《月藏经》和阿罗汉根敦珠为自己的弟子授记的论典中，说住世两千年。《悲华经》中， 说住世三千年。在世亲的《俱舍论释》中，说住世五千年。其中，最初的说法不能按字面意思理解， 如果按字面意思理解，那么现在佛陀的教法应该不存在，但事实上存在是显而易见的。 因此，这些经文的含义是指果时和修行时的教法。在律藏中，佛陀的教法完美无瑕地存在 十二年，之后由于需要，依赖六群比丘 制定学处，以及随之而来的制定。在《喜友传》中，说在增劫时，甚至能住世到六百岁。 就自宗而言，遵循《俱舍论释》的观点，即承认。导师妙吉祥称也说：将五千年分为十个五百年，最初 三个被称为果时，也就是依次阿罗汉、 不还者和预流果多有出现。中间三个五百年被称为修行时，也就是依次增上慧学、 定学、戒学多有修行。之后最后三个五百年被称为教法时，也就是经藏、律藏、论藏多有修行。 最后一个五百年只是象征性的存在。
English
The basis of calculation is pure, and the months arising from it are pure, Including the remainder of the calculation of the five limbs, the calculation of Rahu, and the calculation of the five planets, Combined with the tantras, and so on, are five. Generally speaking, regarding the classification of the doctrine's calculation, the doctrine's calculation is generally explained from the scriptures. Firstly, the classification of the doctrine's calculation is generally explained, and Identifying the appropriate year. Firstly, there are two types of doctrine's calculation: the doctrine's calculation generally explained from the scriptures, and the doctrine's calculation specifically explained from the Kalachakra. Firstly, determining the duration of the doctrine, indicating the number of past years, stating the number of future years, and determining the current period, etc., are four. Firstly, in the 'Bhadrakalpika Sutra', it is said that the Buddha's doctrine will remain for a thousand years. In the 'Golden Garland' and the commentary on the 'Treasury of Knowledge', it is also consistent with this. In the 'Moon Essence Sutra' and the treatise where Arhat Gendun Drup prophesied to his disciples, it is said to remain for two thousand years. In the 'White Lotus of Compassion', it is said to remain for three thousand years. In Vasubandhu's 'Abhidharmakosha Bhasya', it is said to remain for five thousand years. Among these, the initial statements should not be taken literally, because if they were taken literally, the Buddha's doctrine should not exist now, but its existence is evident. Therefore, the meaning of these scriptures refers to the doctrine of the time of fruition and the time of practice. In the Vinaya, the Buddha's doctrine remains flawlessly for twelve years, after which, due to necessity, relying on the group of six monks, the precepts are established, and the subsequent establishments follow. In the 'Biography of Joyful Friend', it is said that during the increasing age, it can even remain up to six hundred years. According to our own system, we follow the view of the 'Abhidharmakosha Bhasya', which is acknowledged. Teacher Manjushrikirti also said: Dividing the five thousand years into ten five-hundred-year periods, the first three are called the time of fruition, which means that Arhats, Anagamins, and Srotapannas appear frequently in sequence. The middle three five-hundred-year periods are called the time of practice, which means that the practice of higher wisdom, concentration, and ethics increases in sequence. Then the last three five-hundred-year periods are called the time of doctrine, which means that the practice of Abhidharma, Sutra, and Vinaya increases. The last five-hundred-year period is only a symbolic existence. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ན་པའི་དུས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྟ་སྤྱོད་རྣལ་ མ་དང་མི་ལྡན་ཞིང་། རབ་ཏུ་བྱུང་པའི་རྟགས་ཆ་ལུགས་ཙམ་འཛིན་པས་སོ། ། 1-639 གཉིས་པ་ལ་ལུགས་མང་དུ་སྣང་ཡང་། བསྟན་པའི་མངའ་བདག་ས་སྐྱ་པ་རྗེས་འབྲང་ དང་བཅས་པའི་ལུགས་དང་། ཁ་ཆེའི་གསོད་སྙོམས་པ་ཆེན་པོ་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་བྷ་དྲའི་ལུགས་གཉིས། དང་པོ་ནི། ལུགས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་རྒྱལ་པོའི་ལོ་བཅོས་རིམ་པར་འབྱུང་བ་ དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྗེ་བསོད་ནམས་རྩེ་མོས་ལེགས་པར་བརྩིས་ཤིང་། དེའི་རྗེས་སུ་ ཆོས་རྗེ་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས། རྗེ་བཙུན་ཆེན་པོ་གྲགས་པ་རྒྱལ་མཚན་དག་པའི་ཞིང་དུ་གཤེགས་ པའི་རྗེས་སུ། ཕྱོགས་ཀྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མང་པོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་ བའི་དུས་བྱི་བའི་ལོ་ལ་བརྩིས་པ་ལ། སྟོན་པ་མེ་མོ་ཡོས་ལ་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ས་ཕོ་འབྲུག་ལ་ སྐུ་བལྟམས། ཆུ་ཕོ་སྟག་ལ་སངས་རྒྱས། མེ་མོ་ཕག་གི་དཔྱིད་ཐའི་ས་གའི་ཉ་ལ་མྱ་ངན་ལས་ འདའ་བའི་ཚུལ་བསྟན། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ས་པཎ་གྱིས་རྩིས་པའི་བར་ལ་ལོ་སུམ་སྟོང་སུམ་ བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་འདས། དེའི་རྗེས་སུ་ཆོས་རྗེ་བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེས་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཊཱིཀྐ་མཛད་པའི་ དུས་ས་མོ་ལུག་གི་ལོ་ལ་བརྩིས་པ་ལ་སུམ་སྟོང་བཞི་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་འདས། དེའི་རྗེས་ སུ་འབྲངས་ནས་བརྩིས་ན། ད་ལྟའི་ཡོངས་འཛིན་ཞེས་པ་ཆུ་ཕོ་བྱི་བའི་ལོ་ཡན་ཆད་ལ་སུམ་ སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་མཁས་པ་ཆེན་པོ་མགོས་ལོ་ཙཱ་བ་གཞོན་ ནུ་དཔལ་ན་རེ། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ཟླ་བ་སྙིང་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་ དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་དགེ་འདུན་འཕེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་དགོས་ཤིང་། དེ་ ཡང་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་ཉིས་སྟོང་ན་ལི་ཡུལ་གྱི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དད་པ་མེད་པའི་ རྐྱེན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ནུབ་ཅིང་། དེའི་དུས་སུ་བོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྒྱ་རྗེའི་བུ་མོ་ཆུང་ མར་བླངས་པ་གཙུག་ལག་ཁང་བདུན་རྩིག་པ་ཞིག་འབྱུང་བར་བཤད་པས། དེ་ནི་རྒྱལ་པོ་ མེས་ཨག་ཚོམས་སམ། ཁྲི་ལྡེ་གཙུག་བརྟན་ཡིན་པས། དེ་བྱོན་པ་ནས་དིང་སང་གི་བར་ལ་ ལོ་བདུན་བརྒྱ་ལྷག་གཅིག་སོང་བས་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་དིང་སང་གི་བར་ལ་ལོ་ 1-640 ཉིས་སྟོང་བདུན་བརྒྱ་ལྷག་གཅིག་སོང་བ་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གོང་གི་འདས་ལོ་མང་ པོར་བརྗོད་པའི་བསྟན་རྩིས་འདི་ལ་རྒྱལ་རབས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྙིང་པ་ཙམ་ལ་བསྟེན་པ་མ་རྟོགས་ [གཏོགས་]ཡིད་བརྟན་པའི་སྙིང་པོ་མེད་དེ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ལྷ་མོ་དྲི་མ་ མེད་པ་ལུང་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་ན་གདོང་ དམར་ཅན་གྱི་ཡུལ་དུ་དམ་པའི་ཆོས་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བོད་ཡ
Chinese
被称为衰败时期，因为那时人们不具备纯正的见解和行为，仅仅持有出家人的外在形象。 第二种（历算方法）虽然流派众多，但主要有两种：以教法之主萨迦派及其追随者为代表的流派，以及喀什米尔的大班智达释迦室利跋陀罗的流派。 第一种是：遵循名为‘历算大全’的著作中对国王历法的修订，索南孜摩（Sonam Tsemo）对此进行了完善的计算。此后，法王萨迦班智达（Sakya Pandita），在至尊格拉巴坚赞（Grakpa Gyaltsen）逝世后，迎请了许多地区的善知识，举行了转法轮的法会，并以鼠年作为计算的起点。根据他们的说法，导师（佛陀）在兔年（阴性火兔年）入胎，在龙年（阳性土龙年）诞生，在虎年（阳性水虎年）成佛，在猪年（阴性火猪年）的春季，毗舍佉月（Vaishakha）的满月之日示现涅槃。从那时起，到法王萨迦班智达计算时，已经过去了三千三百五十年。之后，法王布顿仁波切（Buton Rinpoche）在撰写《般若波罗蜜多》注释时，以羊年（阴性土羊年）作为计算的起点，那时已经过去了三千四百五十二年。如果按照这个方法计算，到现在的永津（Yongzin）时期，即鼠年（阳性水鼠年）为止，已经过去了三千六百二十五年。对此，大学者果洛扎瓦·迅努贝（Gozhava Zhonnu Pal）说：一般来说，佛陀教法的存续时间应该遵循《月藏经》（Zla ba snying pos zhus pa'i mdo）和阿罗汉格敦培（dGra bcom pa dGe 'dun 'phel）的论著。也就是说，佛陀涅槃后两千年，由于于阗（Li yul）的人们不具信心，佛陀的教法将会衰落。那时，一位迎娶汉地公主的吐蕃国王将建造七座寺庙。这位国王应该是赤松德赞（Mes ag tshoms）或者赤德祖赞（Khri lde gtsug brtan）。从他那时到现在，已经过去了七百多年，因此佛陀涅槃到现在，肯定已经过去了二千七百多年。因此，上述关于过去年份过多的说法，仅仅依赖于古老的王统记载，是不值得信任的。但是，这种说法是不合理的。《无垢妙臂请问经》（Lha mo dri ma med pa lung bstan pa'i mdo）中说：‘我涅槃后二千五百年，在红脸人的地方，正法将会弘扬。’这里所说的红脸人的地方指的就是吐蕃。 。
English
It is called the degenerate age because people do not possess genuine views and conduct, and merely maintain the outward appearance of renunciates. Secondly, although there are many systems, there are mainly two: the system of the Sakya school, the lords of the doctrine, along with their followers, and the system of the great Kashmiri scholar Shakya Shri Bhadra. The first is: following the revisions of the royal calendar in the treatise called 'The Great System of Calculation,' Sonam Tsemo (索南孜摩) meticulously calculated it. Subsequently, Dharma Lord Sakya Pandita (萨迦班智达), after the passing of Jetsun Drakpa Gyaltsen (至尊格拉巴坚赞) into the pure land, invited many virtuous spiritual friends from various regions and turned the wheel of Dharma, using the year of the Rat as the starting point for calculation. According to them, the Teacher (Buddha) entered the womb in the year of the Female Fire Rabbit, was born in the year of the Male Earth Dragon, attained enlightenment in the year of the Male Water Tiger, and showed the manner of passing into Nirvana on the full moon day of Vaishakha in the spring of the year of the Female Fire Pig. From then until the calculation by Dharma Lord Sakya Pandita, three thousand three hundred and fifty years had passed. After that, when Dharma Lord Buton Rinpoche (布顿仁波切) composed the commentary on the Prajnaparamita, he used the year of the Female Earth Sheep as the starting point for calculation, at which time three thousand four hundred and fifty-two years had passed. If calculated following this method, up to the present Yongzin (永津) period, which is up to the year of the Male Water Rat, three thousand six hundred and twenty-five years have passed. To this, the great scholar Gozhava Zhonnu Pal (果洛扎瓦·迅努贝) said: Generally, the duration of the Buddha's doctrine should follow the 'Moon Essence Sutra' (Zla ba snying pos zhus pa'i mdo) and the treatise of Arhat Gedun Pel (阿罗汉格敦培). That is, two thousand years after the Buddha's Nirvana, due to the lack of faith of the people of Li (于阗), the Buddha's doctrine will decline. At that time, a Tibetan king who married a Chinese princess will build seven temples. This king should be Trisong Detsen (赤松德赞) or Tride Tsukten (赤德祖赞). From his time until now, more than seven hundred years have passed, so it is certain that more than two thousand seven hundred years have passed from the Buddha's Nirvana until now. Therefore, the above-mentioned calculation of past years, which speaks of many years, relies only on ancient royal chronicles and lacks a trustworthy essence. However, this statement is unreasonable. The 'Immaculate Goddess Prophecy Sutra' (Lha mo dri ma med pa lung bstan pa'i mdo) says: 'Two thousand five hundred years after my Nirvana, in the land of the red-faced ones, the sacred Dharma will flourish.' The land of the red-faced ones refers to Tibet. . --------------------------------------------------------------------------------