Tibetan
ྱི་རྣམ་གཞག་སོ་སོར་མ་ཕྱེད་པའི་སྐྱོན་ཏེ། དང་པོ་ནི་མཁན་ རིན་པོ་ཆེ་སོགས་གདུལ་བ་ཁ་དྲང་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལས། སངས་རྒྱས་ གསུང་ལ་དྲང་དོན་དང་། །ངེས་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད། །སྒྲ་ཡང་ཇི་བཞིན་པ་དང་ནི། །ཇི་བཞིན་མིན་པ་གཉིས་སུ་གསུངས། །ཐེག་པ་ཡང་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་། །འཇིག་རྟེན་འདས་པ་གཉིས་སུ་གནས། ། བཤད་པ་ཡང་ནི་དགོངས་པ་དང་། ལྡེམས་པོར་དགོངས་དང་དྲང་པོ་རུ། །དགོངས་པ་ཞེས་བྱ་རྣམ་གསུམ་ཡོད། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སོ་སོར་འབྱེད་དགོས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ལྔ་བཅུ་རྩ་ལྔ་པ་ནས་བཅུ་འདས་པ་ན་ཞིང་ཁམས་དག་པ་གཞན་དུ་གཤེགས་པ་ལ་ཐུགས་སྔོན་དུ་ཕྱོགས་པར་གྱུར་ཏེ། 7-1251 དེའི་སྔ་ལྟས་སུ་དེའི་གོང་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི་ཕྲ་རགས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་། འཕྲིན་ལས་གང་སྒྲུབ་ནའང་ཐུགས་ངང་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་ཞིག་ཡིན་པ་ལ། དེ་ལོ་ནས་བརྩམས་གཞིས་བྱེས་ཀྱི་བླ་ མ་སློབ་དཔོན་མང་པོ་དང་། ཁྱད་པར་རིགས་དང་ཆོས་ལས་འཁྲུངས་པའི་ཐུགས་སྲས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དཔལ་ས་སྐྱ་པ་ཆེན་པོ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ངག་དབང་བསོད་ནམས་དབང་ཕྱུག་གྲགས་པ་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་ བཟང་པོ་ཡབ་སྲས་སོགས་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་མ་དོར་བའི་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐོར་བ་མཛད་པ་ ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་དོགས་པ་ལྟ་བུའི་ཐུགས་རྩོལ་ཁོ་ན་མཛད་པ་དང་། སྒྲུབ་མཆོད་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་དགེ་འདུན་རྣམས་གུང་ཚིགས་ཐོག་ཆོས་ཉན་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བསྡུ་བ་མཛད་ནས་གསུང་ཆོས་ ཁོ་ནས་དུས་འདའ་བ་དང་། གཙུག་ལག་ཁང་རྟེན་དང་བཅས་པར་ཡང་ཞིག་བཟོས་ཉམས་གསོ་གསར་དུ་བསྐྲུན་པ་སོགས་མཛད་པ་གང་དང་ཅི་མཆིས་པ་ཐམས་ཅད་གང་མྱུར་མྱུར་གྱིས་ཞེས་ཡང་ཡང་བཀའ་ སྩལ་ཕེབས་པ་སོགས་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་ན། ཞིང་ཁམས་གཞན་དུ་གཤེགས་པ་མཁྱེན་ཅིང་དགོངས་པའི་བཀའ་ལུང་ཁོ་ནར་གནང་ཞིང་། ལྟོས་བཅས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་དེ་བར་ཞབས་པད་བརྟན་པར་བཞུགས་པ་མ་གཏོགས་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཞིང་དུ་ཕེབས་པའི་ཐུགས་འདུན་སྔ་གོང་ཉིད་ནས་མཛད་ཟིན་པར་མངོན་ནོ། ། 7-1252 དེ་དག་ལ་འདི་སྐད། འགྲོ་བའི་བླ་མས་ཉེ་བའི་རིམ་གྲོ་བར། །མྱང་འདས་ཞི་བར་བཞུགས་ལ་དགེས་པའི་གཏམ། །ཡང་ཡང་བསྒྲགས་ཀྱང་ལུས་མེད་གཞན་དབང་ལས། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་རྟོག་བརྗོད་དྲན་པ་ གཏོར། །བླ་མ་ལྷ་ཡི་ལུང་བསྟན་མངོན་གྱུར་ཞིང་། །ངན་སྤྱོད་མང་པོས་དམ་པའང་བསུན་འབྱིན་པས། །ཞིང་འདིར་ཁྲེལ་ནས་ཞིང་གཞན་ཕེབས་སྤྲོ་བའི། །གསུང་འགའ་བྱོན་མོད་ཡིད་སྲུབ་འཐིབ་ཀྱིས་ནོན། །དེ་ལྟར་མཆོག་ གི་འདྲེན་པ
Chinese
这是因为没有区分各种不同的解释方法。第一种是为调伏那些难以调伏的人，如堪布仁波切（Khen Rinpoche，上师仁波切）等而说的方便之语；后一种是字面意义。正如萨迦班智达（Sakya Pandita，萨迦派著名学者）在《三律仪论》（sDom pa gsum gyi rab tu dbye ba）中所说：‘佛陀的教言有不了义和了义两种，语言也有字面意义和非字面意义两种。乘也有世间和出世间两种。解释也有密意、隐喻和直说三种。’因此，必须区分这些不同的解释方法。 这样，从五十五岁到六十五岁之间，他已经倾向于前往其他清净的佛土。作为预兆，在此之前，无论这位伟大的圣者做什么，无论是细微还是粗大的事情，他的心境总是非常平静。但从那一年开始，对于各地的许多上师和堪布（Khenpo，住持），特别是对于那些出身于高贵家族和法脉的杰出心子，如萨迦派大仁波切蒋扬·阿旺·索南·旺秋·扎巴坚赞贝桑波（Jamyang Ngawang Sonam Wangchuk Drakpa Gyaltsen Palsangpo）父子等有缘的弟子们，他都以极大的慈悲心，在任何时间、任何情况下都不舍弃他们，广转法轮，似乎唯恐一切不能完成一样，竭尽全力。在举行法会等活动时，他也总是召集僧众，让他们在用餐时间听法，其他人也聚集在一起听闻佛法，用佛法来消磨时间。对于寺庙和佛像等，他也进行修复、重建和新建等工作，并反复强调要尽快完成。由此可以推断，他已经知道并考虑过要前往其他佛土，只是为了那些需要调伏的弟子们，才以慈悲心暂时住世，否则他早就想前往极乐净土了。 对此，有人这样说：‘上师多次向近侍表达了对涅槃寂静的向往，但因身体不由自主，无法如愿。阿难陀（Ananda，佛陀的十大弟子之一）尊者也因此感到困惑和沮丧。上师的预言已经显现，许多恶行也使圣者感到厌倦，因此他厌恶此土，想要前往其他佛土。虽然曾说过这样的话，但都被内心的忧虑所压抑。’这就是至尊导师的想法。
English
This is because of the fault of not distinguishing the different systems of interpretation. The first is spoken for the sake of taming those who are difficult to tame, such as Khen Rinpoche (Precious Abbot), etc.; the latter is literal. As the Dharma Lord Sakya Pandita (a famous Sakya scholar) said in 'Differentiation of the Three Vows': 'The Buddha's words have two aspects: definitive and provisional meaning. Language also has two aspects: literal and non-literal. Vehicles also exist in two ways: worldly and beyond worldly. Explanations also have three aspects: intention, allusive intention, and direct. These are the three types of intention.' Therefore, it is necessary to distinguish these different systems of interpretation. Thus, from the age of fifty-five to sixty-five, he was already inclined to go to other pure Buddha-fields. As a sign, before that, whatever this great being did, whether subtle or gross, his mind was always very calm. But from that year onwards, for many Lamas and Khenpos (Abbots) from all over, especially for those outstanding heart-sons who were born from noble families and Dharma lineages, such as the great Sakya Rinpoche Jamyang Ngawang Sonam Wangchuk Drakpa Gyaltsen Palsangpo and his sons, he did not abandon them with great compassion at any time or in any situation, extensively turning the wheel of Dharma, as if fearing that everything would not be completed, exerting all his efforts. During Dharma assemblies and other activities, he would also gather the Sangha (community) to listen to the Dharma during meal times, and others would also gather to listen to the Dharma, spending time with the Dharma. For temples and Buddha images, he also carried out repairs, reconstructions, and new constructions, repeatedly emphasizing that they should be completed as soon as possible. From this, it can be inferred that he already knew and considered going to other Buddha-fields, but only for the sake of those disciples who needed to be tamed, he temporarily remained in this world with compassion, otherwise he would have wanted to go to the Pure Land of Bliss long ago. To this, someone said: 'The Lama repeatedly expressed his longing for Nirvana and peace to his attendants, but because his body was not his own, he could not fulfill his wish. Venerable Ananda (one of the Buddha's ten great disciples) was also confused and frustrated by this. The Lama's prophecies have manifested, and many evil deeds have also made the holy one weary, so he loathed this land and wanted to go to other Buddha-fields. Although he had said such things, they were suppressed by inner worries.' This is the thought of the supreme guide. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་དམ་པ་དེ་ཉིད་ངེས་པའི་དོན་དུ་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་རོ་གཅིག་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྔོན་དུ་མཛད་ཟིན་པས་སྐྱེ་འཇིག་གི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་ཡང་། གཞན་སྣང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ གང་ལ་གང་འདུལ་གྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་མཛད་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྟོན་པ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ལུགས་ཡིན་པ་བཞིན་དགུང་གི་གྲངས་དྲུག་ཅུ་རེ་གསུམ་པ་ས་མོ་ཕག་གི་ལོ་སྣྲོན་ཟླ་བའི་ སྐྱེད་ཙམ་ནས་ཅུང་ཟད་བསྙུན་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ལས་དོན་དུ་སྐུ་ཟུངས་ཞན་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པའི་སྐབས་འགའ་དེར་སྐུ་ཟེར་སྤུན་ཙམ་ཡོང་བ་ཞིག་ལས་མཉེལ་རྒྱུ་ཆེར་མ་བྱུང་བས། ཐུགས་དམ་ ཟབ་མོ་ལ་བརྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞུགས་ཤིང་ཐུན་མཚམས་རྣམས་ལ་གསུང་རྩོམ་འཕྲོ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་གྲུབ་པར་མཛད། སྐུ་དྲུང་ན་ཡོད་པའི་ཕྱག་དཔེ་རྣམས་ལ་གདོང་དར་གླེགས་ཐག་སོགས་ཁྱད་གོས་འབའ་ཞིག་ལས་གྲུབ་པ་འབུལ་བ་མཛད་དེ། 7-1253 ད་ཚེ་འདིར་དཔེ་འདི་རྣམས་ལ་བེད་སྤྱོད་པ་ཞིག་ཡོང་བ་མི་འདུག་ནའང་། དཔེ་ཁང་ཆེན་མོར་བླ་མ་གོང་མའི་ཕྱག་དཔེ་རྣམས་ཀྱི་གྲབ་ལ་གཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་པ་སྐྱེལ་བ་གྱིས། ཕྱིར་མི་ འཁྱར་པའི་འཕྲིན་ལས་ཆོས་སྐྱོང་ལ་བཅོལ་ཡོད་པས་རྗེས་འཇུག་རྣམས་དང་། མ་འོངས་པ་ན་ངེད་རང་གི་བེད་ཆོད་པ་ཡང་སྲིད་གསུང་། སྐུ་ལ་བསྙུན་གཞི་ཆེ་བ་མེད་པས་སྨན་དཔྱད་སོགས་ཀྱིས་འཇུག་ ཆེ་བ་མ་བྱུང་ཡང་། རྗེས་འཇུག་རྣམས་བསོད་ནམས་གསོག་པ་དང་གཞན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་བརྗོད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འཚོ་བྱེད་མཁས་པ་ཟུང་གི་འཕྲོད་རྟེན་སྣ་རེ་ཙམ་གྱི་ངོ་བསྟུན་པ་ དང་། སྐུ་རིམ་གྱི་ཚུལ་ཡང་ཇི་ལྟར་བཞེད་པ་བཞིན་སྒྲུབ་ཆོག་པ་རྗེས་སུ་གནང་བ་ལྟར་དབུས་གཙང་གི་དགོན་རིགས་སུ་མ་བཅད་པ་བགྲང་བ་ལས་འདས་པ་ཞིག་ལ་མང་ཇ་འགྱེད་བཅས་སྟོབས་ ཆེ་བ་ཡང་ཡང་གནང་ཞིང་། གདན་ས་འདི་ཉིད་རང་དུ་ཡང་ཉེ་སྐོར་གྱི་དགེ་འདུན་རྣམས་བསྡུ་བར་མཛད་པའི་ཞལ་གྲངས་སྟོང་ཕྲག་བརྒལ་བར་རྙེད་བཀུར་འབུལ་འགྱེད་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་རྒྱུན་མ་ ཆད་པར་བསྒྲུབས། གཞན་ཡང་ཆོས་སྡེ་ལྷོ་བྱང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་གཞིས་བྱེས་ཀྱི་གྲྭ་བུ་སློབ་སྡེ་དཔོན་སྐྱ་སེར་བགྲང་བ་ལས་འདས་པ་ཞིག་གི་སྐལ་བརྒྱར་ཞབས་པད་བརྟན་པའི་ཐུགས་མདུན་རྩེ་གཅིག་པས་ཉིན་མཚན་འཁོར་མོར་གསོལ་བ་འདེབས་པར་མཛད་པའི་བཞུགས་གདན་གྱི་རིགས་ཀྱང་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མ་ལོང་བ་བྱུང་མོད་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལས་དང་སྐལ་བ་དང་ལྡན་ན་ཇི་ལྟར་བཞེད་པ་བཞིན་སྐུ་ཚེའི་འདུ་བྱེད་བྱིན་གྱིས་བརློབ་ནུས་ཀྱང་། 7-1254 ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ལ་མ་དབང་པའི་སྐུ་ཁམས་ལ་སྐྱེད་ཐོན་པའི་བཀའ་ཆོས་འཆད་ཉན་གནང་བ་དང་། ཚུལ་སྒྲུབ་མཆོད་སོགས་ལ་ཕེབས་ཐུབ་པའི་སངས་དྭངས་ཞིག་མ་བྱུང་ཞིང་། བཀའ་ལས་ཀྱང་ མ་ཤི་བར་རོང་སྟོན་ཆོས་རྗེ་དང་སྔགས་འཆང་ཆེན་པོ་བཞིན་ཆོས་འཆད
Chinese
至尊上师已于究竟义中，先行证得法界与智慧无二无别的法身，已息灭生灭之戏论。然于世俗显现中，如诸佛所示现，为调伏不同根器众生，示现种种化身之事业，此乃诸佛之共规。如是，于六十三岁，藏历土猪年仲月（藏历十一月）初，略微示现不适之相。然实际上，仅因身体略有不适，偶于此时，略有光芒闪现，除此之外，未见明显病容。上师一心专注于甚深禅定，于座间，亦完成未竟之著作。并为身边之经书，以珍贵绸缎制成封面及书带等供养。 上师云：‘今生虽已无法使用这些经书，然须将所有经书，无一遗漏地送至大经堂，与历代上师之手稿一同存放。’上师又云：‘不复返之事业，已托付于护法，故对后学者及未来之吾等，或有助益。’虽未有大病，故未过多依赖医药。然为令后学者积聚福德，并断除他人之过失言论，故略微采纳两位名医之建议，略作调理。并如其所愿，应允为其修持仪轨。因此，对卫藏（卫藏，泛指西藏地区）各寺院，不分宗派，广作供养，其数之多，难以计数。于本寺亦聚集附近僧众，人数超过千人，以丰厚之财物供养，此举从未间断。此外，以藏区南北为主之寺院，以及流亡在外之僧俗弟子，无数人日夜一心祈祷上师之莲足永固。为此，准备之坐垫等亦达数百之多。然若有具足因缘之弟子，上师本可如其所愿，以加持力延续寿命。' 然因众生福薄，上师未能康复，故未能如愿讲经说法，亦未能如愿参与会供等活动。上师亦如荣敦·却吉（Rongton Chöjé）及持明大士般，于未圆寂前传授佛法。
English
The venerable master, in the definitive sense, had already realized the Dharmakaya (chos kyi sku, the Body of Dharma) where the realm of reality and wisdom are one, and had pacified the elaborations of birth and death. However, in the conventional appearance to others, just as the Buddhas (rgyal ba) display various activities of the Nirmanakaya (sprul pa'i sku, Body of Emanation) to tame beings according to their needs, it is the general custom of the Buddhas. Thus, in his sixty-third year, in the Earth-Pig year, from the beginning of the month of Sron (snron zla ba'i, approximately November), he showed a slight sign of illness. In reality, it was only due to a slight weakening of his physical constitution. On occasion, there would be a slight flash of light, but there was no significant sign of fatigue. He remained single-mindedly devoted to profound meditation, and during his sessions, he also completed unfinished writings. He offered precious silk for the covers and straps of the scriptures that were near him. He said, 'Although these scriptures may not be used in this life, please send all of them without exception to the great library, along with the manuscripts of the previous lamas.' He also said, 'The activity of not returning has been entrusted to the Dharma protectors, so it may be beneficial to future followers and to ourselves in the future.' Although there was no major illness, and therefore not much intervention with medicine, in order to accumulate merit for the followers and to avoid speaking ill of others, he consulted with two skilled physicians and followed some of their health advice. He also allowed the performance of rituals as he wished. Therefore, he made extensive offerings, including tea offerings, to countless monasteries in U-Tsang (dbus gtsang, Central Tibet), without sectarian distinction. In this monastery itself, he gathered the surrounding Sangha (dge 'dun, monastic community), numbering over a thousand, and continuously provided them with great honor and offerings. Furthermore, countless monastic and lay disciples, both in and outside of Tibet, mainly from the northern and southern monasteries, prayed single-mindedly day and night for the stability of his lotus feet. Although hundreds of cushions were prepared for this purpose, if the disciples had the karma and fortune, he could have blessed them to extend his life as he wished. However, due to the lack of merit of sentient beings, he did not have the clarity to give teachings and attend Tsok (tshul sgrub mchod, gathering) offerings. Like Rongton Chöjé (rong ston chos rje) and the great Ngakchang (sngags 'chang, mantra holder), he taught the Dharma before passing away. --------------------------------------------------------------------------------