Tibetan
བསྔལ་སྔར་བས་མང་ཞིང་རགས་པ་དང༌། །ཕྱི་ནང་འགལ་རྐྱེན་བར་ཆད་མི་མཐུན་སྣ་ཚོགས་འབྱུང༌། །ཞེས་པ་ནི་ལས་ངན་སྡིག་སྒྲིབ་བག་ལ་ཉལ་དུ་གནས་པ་རྣམས་ཉམས་ལེན་བྱས་ཏེ་བསླངས་ནས་སློང་རྟགས་སུ་ལུས་ལ་ན་ཚ། སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་རྟོག་སྔར་བས་རགས་པ་འབྱུང༌། ཕྱིའི་འགལ་རྐྱེན་དང་བར་ཆད་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་སློང༌། ནང་གི་ཁམས་འདུས་སྙིང་རླུང་ཤིག་ནད་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་དྲི་མ་འཁྲུད་པ་ལ་བུལ་ཏོག་བཏབ་པས་དྲི་མ་བསླངས་པ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །རྒྱུ་འབྲས་གདམས་ངག་དགེ་བའི་བཤེས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །རྐྱེན་ལ་འཇིགས་ཤིང་ལམ་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་སུན་པ་དང༌། །ཞེས་པ་ནི་ཉམས་ལེན་བྱས་པས་ལས་ངན་བསླངས་པའི་རྟགས་སུ་མ་ཤེས་པས་ཆོས་བྱས་འགལ་རྐྱེན་མང་དུ་སོང༌། ན་ཚ་སྡུག་བསྔལ་མང་དུ་སོང༌། མི་དང་མི་ཁ་སྡང༌། བྱམས་པ་ཉུང་དུ་སོང༌། སྡུག་ཏུ་སོང༌། ཆོས་བྱས་པས་དྲག་ཏུ་འགྲོ་ཐང་བ་ལ། ཆོས་བྱས་པས་ཞན་དུ་སོང༌། དགེ་བ་ལ་འབད་ཚད་ཀྱིས་སྡུག་ཏུ་སོང༌། །གཞན་སྡིག་པ་བྱེད་པ་ཀུན་ལ་བདེ་སྐྱིད་འདུག་སྟེ། ལས་རྒྱུ་འབྲས་འདི་རང་མི་བདེན། གདམས་ངག་སྟོན་པའི་བླ་མ་དང༌། དེས་བསྟན་པའི་ཆོས་དང༌། གདམས་ངག་ནས་བཤད་པ་ཀུན་མི་བདེན་པར་འདུག་སྙམ་པ་དང༌། ཉམས་ལེན་བྱས། དགེ་བ་ལ་འབད་ཚད་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་མང་དུ་སོང་བས། ད་བྱ་རུ་མི་བཏུབ་པར་འདུག་སྙམ་ནས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། བླ་མ་དང་གདམས་ངག་ལ་ལོག་ལྟ་སྐྱེ། ལམ་གྱི་འགལ་རྐྱེན་གྱིས་སུན་པ་སྟེ། དེ་ནི་དགེ་བ་མཐར་ཟད་དང་སྡིག་པ་མཐར་ཟད་ཀྱི་དོན་མ་གོ །སློང་རྟགས་ངོས་མ་ཟིན་པ་ཡིན་ཏེ། བདུད་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས། ཐེག་པར་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་བློ་ཆུང་བ། །གང་ཞིག་དཀོན་པའི་རིན་ཆེན་འདི་ནི་མ་རྙེད་པ། །དེ་ལ་བར་ཆད་བྱ་ཕྱིར་བདུད་ནི་སྤྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མེད་བཞིན་སྣང་བའི་བདུད་འདིས་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ལ་གནོད། །དངོས་མེད་འཁྲུལ་པའི་དགྲ་འདི་ཡིད་ཀྱི་གཉེན་པོས་འཇོམས། །ཞེས་པ་ནི། རྙེད་པ་དང༌། སྙན་པ་དང༌། གྲགས་པ་དང༌། བསྟོད་པ་དང༌། བཀུར་སྟི་དང༌། མོས་པ་དང༌། གོང་འཁུར་དང༌། ཆེན་པོར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་བ་དང༌། ཆགས་ཞེན་མི་བྱ་སྟེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་དགའ་བདེ་འཕྲལ་གྱི་བདེ་སྐྱིད་འཇིག་རྟེན་ཉམས་དགའ་ཙམ་ཡིན་པས་འཆི་བའི་ཚེ་ན་ཐམས་ཅད་བོར་ནས་འགྲོ་དགོས། གཏན་དུ་སྡོད་པ་སུ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་རྣམས་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེན་པས་ཐར་པའི་གེགས་བྱེད། འཁོར་བའི
Chinese
痛苦比以前更多更粗重，内外违缘障碍不顺遂的事情纷纷出现。这是因为恶业罪障潜伏着，通过修行被唤醒，作为唤醒的征兆，身体生病，内心痛苦，妄念比以前更粗重。外在的违缘和障碍，所有不顺遂的因素都被唤醒。内在的元素失调，心风疾病等等都会出现。例如，就像洗涤污垢时加入碱，污垢被唤醒一样。对因果、诀窍和善知识产生怀疑，对逆境感到恐惧，对修道之法感到厌烦。这是因为修行后，不明白恶业被唤醒的征兆，所以修法后违缘增多，疾病痛苦增多，人与人之间产生敌意，慈爱减少，变得痛苦。本来修法应该变得更好，但修法后却变得更糟，越努力行善越痛苦。别人作恶却感到快乐，觉得因果不真实，对传授诀窍的上师，以及他所传授的佛法，和诀窍中所说的一切都觉得不真实。修行后，越努力行善，不顺遂的因素越多，觉得现在做不下去了，于是对因果产生怀疑，对上师和诀窍产生邪见，对修道的违缘感到厌烦。这是因为不明白善终和恶终的道理，不认识唤醒的征兆，这是产生魔的因。经中说：新入大乘的，小心眼的众生，没有找到这珍贵的如意宝，为了阻碍他，魔会感到高兴。没有却显现的魔，为什么要加害我？这无实的幻觉之敌，要用心的对治来摧毁。意思是，不要贪恋和执着于获得、美名、声誉、赞扬、恭敬、信仰、供养和重视等等。因为暂时的快乐和短暂的幸福只是世间的享乐，死亡时必须舍弃一切而去，没有人能永远停留。对这些产生贪恋和执着会阻碍解脱，是轮回的
English
Suffering is more and coarser than before, and various adverse conditions, obstacles, and disharmonious events arise. This means that negative karma and defilements that were dormant are awakened through practice. As a sign of awakening, physical illnesses arise, and mental suffering and coarser thoughts occur more than before. All external adverse conditions, obstacles, and disharmonious factors are aroused. Internal imbalances of elements, heart ailments, wind disorders, and so on all arise. For example, it is like adding alkali when washing away dirt, which stirs up the dirt. Doubts arise about cause and effect, instructions, and virtuous friends. Fear arises from adversity, and weariness arises from the Dharma of the path. This means that after practicing, not understanding the signs of awakened negative karma, adverse conditions increase after practicing Dharma. Illness and suffering increase, hostility arises between people, loving-kindness decreases, and suffering increases. Originally, practicing Dharma should improve things, but after practicing Dharma, things worsen, and the more one strives for virtue, the more suffering increases. Others who commit evil seem to have happiness, and one feels that cause and effect are not true. One doubts the lama who teaches instructions, the Dharma he teaches, and everything said in the instructions. After practicing, the more one strives for virtue, the more disharmonious factors increase, and one feels that one cannot continue. Thus, one doubts cause and effect, develops wrong views about the lama and instructions, and becomes weary of the obstacles on the path. This is because one does not understand the meaning of the exhaustion of virtue and the exhaustion of evil. It is a failure to recognize the signs of awakening, which is the cause of the arising of demons. The sutra says: "For those newly entering the Great Vehicle, beings with small minds, who have not found this precious jewel, demons will rejoice in order to obstruct them." Why does this non-existent, appearing demon harm me? This unreal, illusory enemy is destroyed by the antidote of the mind. This means that one should not be happy about or attached to gain, fame, reputation, praise, respect, faith, offerings, and being held in high esteem, and so on. Because temporary happiness and fleeting pleasures are merely worldly enjoyments, one must abandon everything and leave at the time of death. No one remains forever. Attachment and clinging to these things obstruct liberation and are the cause of samsara.
Tibetan
་རྒྱུ་བྱེད། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་གྱིས་མང་པོ་བགོ །རང་གི་བསོད་ནམས་མང་པོ་འཛད། དེ་རྣམས་ཀྱི་འགལ་ཟླ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་སྡང་བར་བྱས་པས། ཆགས་སྡང་དུ་སོང༌། སྒྲིབ་པ་སོགས་མིང་སྙན་ཡང་ཡོན་ཏན་མི་སྐྱེའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྙེད་པ་མང་པོ་ཐོབ་གྱུར་ཅིང༌། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད་གྱུར་ཀྱང༌། །ཆོམ་པོས་འཕྲོག་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །གཅེར་བུ་ལག་པ་སྟོང་པར་འགྲོ །ཞེས་སོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་བདེ་སྐྱིད་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ། སྒྱུ་མའི་རྩེ་མོ། གཉིད་ཐུན་གཅིག་གི་བདེ་སྐྱིད་ཙམ་ཡིན། ནམ་ཕུག་ཐམས་ཅད་གཏད་མེད་བདེན་མེད་དངོས་མེད་སྟོང་པ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཆགས་ཞེན་བྱེད་པ་རང་རེ་རྨོངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཤེས་པའི་སྤྲིང་ཡིག་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ་རྙེད་དང་མ་རྙེད་དང༌། སྙན་དང་མི་སྙན་གྲགས་དང་མ་གྲགས་དང༌། བསྟོད་སྨད་ཞེས་བྱའི་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་པོ། །བདག་གི་ཡིད་ཡུལ་མིན་པའི་མགོ་སྙོམ་མཛོད། །ཅེས་སོ། །འདྲེ་ཡོད་མེད་ཆ་མེད་པ་ལ་གཅོད་བྱེད་པ་ལས༌། ཆགས་སྡང་ཆོས་བརྒྱད་དངོས་སུ་བྱུང་བ་ལ་གཅོད་བྱེད་པ་རིགས་སོ། །ནང་ན་འདྲེར་འཛིན་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང༌། འདྲེ་མི་བདེན་ཞེས་ཁྱད་དུ་བསད་ན། ཐབས་དང་འགལ་བའི་ལྟུང་བ་ཡོང༌། དགེ་མེད་སྡིག་མེད་དུ་རྟོགས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་མི་བདེན་ཞེས་ཁྱད་དུ་མི་བསད་པར། བདེན་མེད་ཀྱི་ངང་ནས་འདོར་ལེན་བྱ། འདོར་ལེན་བྱེད་བཞིན་དུ་ཡང་ཆགས་སྡང་མི་བྱ། ཅི་སྣང་སེམས་སུ་ཐག་བཅད་དེ་སྒོམ་པའི་དུས་སུ། དགེ་སྡིག་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན། འཁོར་འདས་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་ལྷན་ནེ་བཞག །འཛིན་མེད་དུ་ཕྱད་དེ་བཏང༌། གནས་མེད་དུ་ཤིགས་སེ་བཤིགས་ལ་བཞག །རོ་སྙོམ་པར་དཀའ་བ་ལམ་དུ་སློང་བར་དཀའ་བ་དེ་ལ་རྐྱང་འདེད་བྱས་ནས་རོ་སྙོམ། ཨར་ལ་གཏད་རྩང་ལ་སྦྱོར་ཐོག་འགེལ་བྱས་ལ་ཉམས་སུ་བླང་ངོ༌། །སྲིད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆགས་སྡང་བདུད་འདི་ཚར་ཆོད་ན། །བདེ་ལེགས་ཀུན་འབྱུང་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཏེར་ཁ་འབྱེད། །ཞེས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་སྤང་བླང་གི་བདུད་འདྲེ་རྣམས་ཚར་ཆོད་པའི་ཚད་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་དགའ་མི་དགའ་དང༌། ལེགས་ཉེས་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མེད་པས་སྤང་བླང་དང་དགག་སྒྲུབ་བྱ་མི་དགོས། ཆགས་སྡང་ཆོས་བརྒྱད་རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བ་དབང་པོའི་ཡུལ་ཚོགས་དྲུག་གི་རྐྱེན་གྱིས་གནོད་པ་དང༌། ཚོགས་སུ་བསྡད་ཀྱང་ཕྱིའི་ཆགས་སྡང་གིས་མི་གོས་པ་རྡུལ་དང་དངུལ་ཆུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ་འབྱུང
Chinese
导致（恶业）。依靠它，他人获得很多，自己的福德大量耗尽。因为对那些（善业）的对立面和不一致方面产生憎恨，就变成了贪嗔。即使有遮障等好听的名字，也不会产生功德。《入行论》中说：“获得众多财物，长久时间享用，如同被盗贼抢夺，赤裸空手而归。”因此，世间的一切安乐都是虚假的显现，是心的幻术，是魔术的顶峰，只是一场睡眠的安乐。所有的时间都是无依无凭、无实、无物、空性的。对它产生贪恋，我们自己就是愚痴的。《亲友书》中说：“智者啊，世间的得与不得，悦耳与不悦耳，名声与不名声，赞扬与诽谤这世间八法，请您平等对待，不要让它们成为我意念的对境。”是这样的。与其断除无法确定的鬼是否存在，不如断除实际产生的贪嗔八法更有意义。即使内心没有执著鬼的念头，如果否定鬼的存在，就会产生违背方便的堕落。即使认识到没有善恶，也不要否定因果，要在无实性的状态下取舍。即使在取舍的同时，也不要产生贪嗔。无论显现什么，都下决心认为是心，在修行的过程中，不要在意善恶、有无、是非、轮回涅槃，保持自然放松的状态。放下执着，彻底放开，毫不留恋地舍弃。对于难以平衡、难以引入正道的事物，要通过反复练习来达到平衡。将（负面）转化为（正面），将（困难）转化为（容易），通过叠加和结合来实践。如果能彻底断除轮回的烦恼——贪嗔之魔，就能开启一切安乐之源，一切功德之宝藏。也就是说，先前所说的断除和取舍的魔鬼，彻底断除的标准是：对世间的喜不喜欢，好与坏，一瞬间也不要有差别，因此不需要断除和取舍，也不需要否定和肯定。贪嗔八法自然平息，由于根识的六种对境的因缘而受到损害，即使身处人群中，也不会被外在的贪嗔所沾染，就像灰尘和水银放在一起一样。
English
It causes (bad karma). Relying on it, others gain a lot, and one's own merit is greatly depleted. Because of hating the opposite and inconsistent aspects of those (virtuous deeds), it turns into attachment and aversion. Even if there are pleasant names like obscurations, merits will not arise. The *Bodhicharyavatara* says, "Having obtained many possessions, And having enjoyed them for a long time, Just like being robbed by thieves, One goes naked with empty hands." Therefore, all the happiness in the world is a deceptive appearance, a trick of the mind, the pinnacle of illusion, just the happiness of a single sleep. All times are without reliance, unreal, non-existent, empty. To be attached to it is foolish of ourselves. The *Letter to a Friend* says, "O wise one, gain and loss, pleasant and unpleasant, fame and infamy, praise and blame, these eight worldly dharmas, Please treat them equally, do not let them become the object of my mind." It is like that. Rather than cutting off whether ghosts exist or not, it is more meaningful to cut off the attachment and aversion, the eight worldly dharmas that actually arise. Even if there is no thought of clinging to ghosts in the mind, if one denies the existence of ghosts, one will fall into a transgression that contradicts the means. Even if one realizes that there is no good or evil, one should not deny cause and effect, but should adopt and abandon in a state of unreality. Even while adopting and abandoning, one should not have attachment or aversion. Whatever appears, decide that it is the mind, and during the practice, do not think of good or evil, existence or non-existence, right or wrong, samsara or nirvana, but remain naturally relaxed. Let go of clinging, let go completely, and abandon without hesitation. For things that are difficult to balance and difficult to introduce to the path, one must balance them through repeated practice. Transform (the negative) into (the positive), transform (the difficult) into (the easy), and practice by superimposing and combining. If one can completely cut off the afflictions of samsara—the demons of attachment and aversion, one can open the source of all happiness, the treasure of all merits. That is to say, the standard for completely cutting off the demons of abandonment and adoption mentioned earlier is: there should be no difference even for a moment between liking and disliking, good and bad in the world, therefore there is no need to abandon and adopt, and there is no need to negate and affirm. The eight worldly dharmas of attachment and aversion naturally subside, and are harmed by the causes of the six objects of the senses, and even when in a crowd, one is not contaminated by external attachment and aversion, just like putting dust and mercury together.