Tibetan
ན་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གནས་ཀྱང་ངོ་མ་ཤེས་པ་དེ་ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་ངན་པའི་སྒྲིབ་པ་ཡོད་པ་དང༌། གཞན་བླ་མས་ངོ་མ་སྤྲད་པ་དང༌། བདག་རྐྱེན་ཉམས་ལེན་མ་བྱས་པས་ལན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རང་གི་བྱད་དང་མིག་གཉིས་ཐག་ཉེ། འགྲོགས་ཡུན་རིང་ཡང༌། མེ་ལོང་ཞིག་མ་བསྟན་བར་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །བླ་མའི་ངོ་སྤྲོད་མེ་ལོང་དང་འདྲ་བ་དེ། རང་གི་ཉམས་ལེན་མིག་དང་འདྲ་བ་དེ་གཉིས་མ་འཛོམས་པས། བྱད་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་ཉིད་མི་མཐོང་བས། དེ་གཉིས་འཛོམས་དགོས་སོ། །སྤྱོད་པས་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་ཆོས་བཅུ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ལྟུང་བ་བཞི་འཁོར་དང་བཅས་པ་བསྲུང་བའི་གཉེན་པོའོ། །ངོ་བོ་ནི་གནོད་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་ལོག་པའོ། །དབྱེ་བ་སོ་སོར་ཐར་པ་རིས་བརྒྱད་དེ། དགེ་སློང་ཕ་མ་གཉིས། དགེ་ཚུལ་ཕ་མ་གཉིས། དགེ་བསྙེན་ཕ་མ་གཉིས། བར་སློབ་མ་དང༌། བསྙེན་གནས་སོ། །ཡུལ་མཁན་པོ་དང་བཙུན་པ་དགེ་འདུན་ལས་སྐྱེའོ། །རྟེན་གླིང་གསུམ་གྱི་མིར་གྱུར་པ། སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་ཀྱི་མཚན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་སྐྱབས་འགྲོ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ལ་སྐྱེའོ། །ཆོ་ག་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བསམ་པས་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་ལས་ཐོབ་བོ། །བསྲུང་བྱ་ནི། གནོད་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་ལྡོག་ཅིང་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་ཅིང་འཚེ་བ་སྤང༌། དུས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་གནས་སོ། གཏོང་བའི་རྐྱེན་ནི། མངོན་པ་ལས། རྩ་བ་ཆད་དང་མཚན་འདས་དང༌། །བསླབ་པ་ཕུལ་དང་ཤི་འཕོས་དང༌། །མཚན་གཉིས་ཅིག་ཅར་བྱུང་བ་ལ། །སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་གཏོང༌། །ཞེས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་གནས་སྐབས་སུ་ལྷ་དང་མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ལ་མཐར་ཐུག་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འདོད་པའི་བསམ་པ་དགེ་བའོ། །ངོ་བོ་ནི་གཞན་དོན་དུ་སེམས་པའི་བསམ་པ་དགེ་བ་གཉེན་པོ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའོ། །དབྱེ་ན་ངོ་བོ་སྨོན་འཇུག་གཉིས། བསླབ་བྱ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུའོ། །རྟེན་བརྡ་ཤེས་ཤིང་དོན་གོ་ན་ཀླུ་དང་དུད་འགྲོ་ལ་ཡང་སྐྱེའོ། །ཡུལ་བླ་མ་སྡོམ་པ་ལ་གནས་ཤིང་ཆོ་ག་ལ་མཁས་པའི་མདུན་དུ་སྐྱེའོ། །ཆོ་ག་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འདོད་པའི་བསམ་པས་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་ལས་ཐོབ་པའོ། །བསྲུང་བྱ་ནི། སེམས་ཅན་ཕ་དང་མར་ཤེས་པས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཁེབས་བརྩིས་ཏེ་ཕན་ཕྱོགས་མེད་དུ་འདོགས་པའོ། །དུས་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ་རེག་གི་བར་དུ་གནས་སོ། གཏོང་བའི་རྐྱེན་ཡར་སངས་རྒྱས་མི་འདོད་པ་དང༌། མར་སེམས་ཅན་བློ་ཡིས་སྤངས་ན་གཏོང༌། བསྲུང་བའི་འབྲས་བུ་ནི། དོན་གཉིས་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ས་བཅུ་གཅིག་པ་ཐོབ་པའོ། །རིག་འཛིན་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བསླབ་བྱ་སློབ་པར་དམ་བཅས་པའི་ཚིག་ལས་མི་འདའ་བའོ། །ངོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དྲུང་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ངག་ཚིག་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའོ། །དབྱེ་ན་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བཅུ་བཞི་ཡན་ལག་གི་སྡོམ་པ་བརྒྱད་དོ། །ཡུལ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དྲུང་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་སྐྱེའོ། །ཆོ་ག་སྟ་གོན་གྱི་དུས་སུ་རིག་ལྔའི་སྡོམ་པ་ཕོག་པ་ལས་སྐྱེའོ། །བསྲུང་བྱ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལྷ་དང་ལྷ་མོར་ཤེས་པས་མཆོད་པ་འབུལ། བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པའོ། །དུས་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་གནས་སོ། །གཏོང་བའི་རྐྱེན་ནི་སྤང་བར་འོས་པ་མ་སྤངས། བླང་བར་འོས་པ་མ་བླངས་པས་གཏོང་བའོ། །བསྲུང་བའི་འབྲས་བུ་ནི། དོན་གཉིས་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ས་བཅུ་གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་ཆ་མ་དོར་དོན་དམ་དུ་སྟོང་ཆ་མ་དོར་བར་སྣང་སྟོང་གཟུང་འཇུག་ཏུ་ཉམས་སུ་བླངས་བའི་ངང་ནས་མཆོད་པ་དང་མཎྜལ་གཏོར་མ་ཆུ་གཏོར་ཕྱག་དང་བསྐོར་བ་འདོན་ཟློས་སོགས་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ལ་བདེན་པར་མེད་པའི་ངང་ནས་བྱའོ། །འབྲས་བུ་ཡི་འཆར་ཚུལ་ནི། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོར་སངས་རྒྱས་ནས་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་བརྒྱད་ཡོན་ཏན་གྱི་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ཕྲིན་ལས་བཞིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་སྐུ་གསུམ་ནི། ཆོས་སྐུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་དུས་སུ་སེམས་འདི་ལ་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་སྟོང་སེང་ངེ་གསལ་ཧྲིག་གེ་བ་དེ། ཆོས་སྐུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན། དེ་མ་ཡེངས་པར་བསྐྱངས་པས་གོམས་ཤིང་མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་སུ་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང༌། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ལས་མངོན་གྱུར་གྱི་འབྲས་བུ་གཉིས་མེད་ཆོས་སྐུ་འབྱུང་ངོ༌། །སྟོང་པའི་དབྱིངས་ནས་བདེ་ཆ་དང་གསལ་ཆ་མ་འགགས་པར་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འབྱུང་སྟེ་ལོངས་སྐུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན། དེ་མ་ཡེངས་པར་བསྐྱངས་ཏེ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་སྐུ་མདོག་ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པ་ཅན། རྒྱན་ཆ་ལུགས་དང་བཅས་པ་འབྱུང་བ་དེ། ལོངས་སྤྱོད་
Chinese
从那里成佛的。虽然如此安住，却不认识，这是因为阿赖耶识有恶习的障碍，以及其他上师没有指点，自己没有修持的缘故。譬如自己的脸和眼睛距离很近，交往很久，没有照镜子之前也看不到一样。上师的指点如同镜子，自己的修持如同眼睛，这两个没有聚集，如同脸一样的法性就看不到，所以这两个需要聚集。以行为修持，就是三律仪有十法。声闻律仪的相是，防护四堕罪及其眷属的对治。本体是，从根本断除损害。分类是八种别解脱戒，比丘父母两种，沙弥父母两种，近事父母两种，中间学戒女和八关斋戒。处所是从堪布和僧众僧团中生起。所依是成为赡部洲的人，能够行持男或女的名称意义，在皈依之后生起。仪轨是以决定出离之心如理取受，从表法中获得。所守护的是，从根本断除损害，断除损害和恼害众生。时间是尽形寿。舍弃的因是，如《俱舍论》所说：断根本和时过，舍戒和死亡转移，以及二根一时出现时，舍别解脱律仪。果是暂时获得天和人的地位，究竟获得阿罗汉的果位。菩萨律仪的相是，为了利他想要圆满成佛的善心。本体是，为了利他的善心与对治相等具有。分类是本体愿心和行心两种，所学是二十律仪。所依是如果知道表法且明白意义，对龙和旁生也能生起。处所是在安住律仪且精通仪轨的上师面前生起。仪轨是以为了利他想要圆满成佛之心如理取受，从表法中获得。所守护的是，以众生知为父母，暂时和究竟都覆盖顾及，无有偏颇地利益。时间是菩提藏
English
From there, one becomes a Buddha. Although abiding in such a state, not recognizing it is due to the obscurations of negative imprints in the alaya consciousness, the lack of pointing out by other lamas, and the failure to practice oneself. For example, one's own face and eyes are close, and although one has been with them for a long time, one cannot see them without being shown a mirror. The lama's pointing out is like a mirror, and one's own practice is like the eyes. If these two do not come together, one cannot see the dharmata, which is like the face. Therefore, these two must come together. Practicing through conduct means that the three vows have ten aspects. The characteristic of the Hearer's vow is the antidote to protecting against the four root downfalls and their retinue. Its essence is turning away from harm and its basis. Its divisions are the eight classes of individual liberation vows: two for fully ordained monks (father and mother), two for novices (father and mother), two for lay practitioners (father and mother), the intermediate preceptress, and the eight precepts. The place of origin is from the abbot and the monastic sangha. The basis is becoming a person of Jambudvipa, capable of fulfilling the meaning of male or female, arising after taking refuge. The ritual is obtained from the symbolic representation, having properly taken it with the intention of definite emergence. What is to be protected is turning away from harm and its basis, abandoning harming and hurting sentient beings. The duration is until the end of life. The causes of abandonment are, as stated in the Abhidharma: "Cutting the root and passing the time, relinquishing the vows and death, and the simultaneous occurrence of two sets of genitals, abandon the individual liberation vow." The result is temporarily obtaining the status of gods and humans, and ultimately obtaining the result of an Arhat. The characteristic of the Bodhisattva vow is the virtuous intention of desiring complete enlightenment for the sake of others. Its essence is the virtuous intention of thinking of others, possessing equality with the antidote. Its divisions are the two aspects of aspiration and engagement. The precepts to be learned are the twenty vows. The basis is that if one knows the symbols and understands the meaning, it can arise even for nagas and animals. The place of origin is in front of a lama who abides in the vows and is skilled in rituals. The ritual is obtained from the symbolic representation, having properly taken it with the intention of desiring complete enlightenment for the sake of others. What is to be protected is recognizing sentient beings as fathers and mothers, covering and caring for them temporarily and ultimately, benefiting them without partiality. The time is the essence of bodhi.
Chinese
一直到觸摸的期間安住。捨棄的因緣，往上不想要成佛，往下以心捨棄有情，即是捨棄。守護的果，是獲得具足二利的十一地佛位。持明咒的律儀的特徵是，不違越誓願學習金剛乘的學處。體性是在金剛阿闍梨面前承諾的語言，之後如實修行。分類有十四條根本墮罪和八條支分律儀。處所是在金剛阿闍梨面前接受灌頂的時候產生。儀軌是在準備的時候，領受五種姓的律儀而產生。所守護的是，將一切有情視為天和天女，因此獻上供養，承事恭敬。時間一直到究竟菩提之間安住。捨棄的因緣是，應當捨棄的沒有捨棄，應當領受的沒有領受，因此捨棄。守護的果，是獲得具足二利的十三地佛位金剛持。如是，在世俗諦中不捨棄顯現分，在勝義諦中不捨棄空性分，在顯空雙運中修持的狀態下，供養和曼扎、朵瑪、水供、頂禮和繞行、念誦等一切有為法，在顯現而無實的狀態中做。果的顯現方式是，在見、修、行三方面修持，以三身五智的體性成佛，從而以殊勝和共同的八成就、功德的八自在、四事業來利益有情。其中，三身是：法身在入於等持的時候，此心對於形狀和顏色等任何事物都不成立，空空朗朗、明亮晃耀，那是法身產生的因。不散亂地守護它，串習並且達到究竟的時候，心自性清淨，遠離了暫時的垢染，從而產生現證的果位二無別法身。從空性的法界中，樂分和明分不間斷地以明空雙運的方式產生，那是報身產生的因。不散亂地守護它，串習達到究竟，從而最終的果位的時候，具有身色、面容、手足等形象，具有裝飾和服飾，那便是報身
English
It remains until the touch. The cause of abandoning is that one does not want to become a Buddha upwards, and abandons sentient beings with the mind downwards, which is abandoning. The fruit of guarding is obtaining the eleventh Bhumi Buddha position that possesses both benefits. The characteristic of the vows of Vidyadhara Mantra is that one does not transgress the words of vowing to study the precepts of the Vajrayana. The essence is to fulfill the words promised in front of the Vajra master. The divisions are the fourteen root downfalls and the eight branch vows. The place is where it arises at the time of empowerment in front of the Vajra master. The ritual is where it arises from receiving the vows of the five families at the time of preparation. What is to be guarded is to offer and serve all sentient beings with reverence, knowing them as gods and goddesses. The time is until the essence of enlightenment. The cause of abandoning is that what should be abandoned is not abandoned, and what should be taken is not taken, thus abandoning. The fruit of guarding is obtaining the thirteenth Bhumi Buddha position of Vajradhara, which possesses both benefits. Thus, without abandoning the appearance aspect in conventional truth, and without abandoning the emptiness aspect in ultimate truth, all conditioned dharmas such as offerings, mandalas, tormas, water offerings, prostrations, circumambulations, recitations, etc., are performed in the state of appearance but without inherent existence, while practicing in the union of appearance and emptiness. The way the fruit manifests is that by practicing in the three aspects of view, meditation, and action, one becomes enlightened in the essence of the three bodies and five wisdoms, and thus benefits sentient beings with the eight supreme and common siddhis, the eight powers of qualities, and the four activities. Among them, the three bodies are: Dharmakaya, when this mind is in equipoise, it does not establish anything such as form and color, but is empty, clear, and radiant, which is the cause of the Dharmakaya arising. By guarding it without distraction, and becoming accustomed to it and reaching the end, the mind is naturally pure and free from temporary defilements, and thus the manifest fruit of the non-dual Dharmakaya arises. From the sphere of emptiness, the bliss aspect and the clarity aspect arise uninterruptedly in the union of clarity and emptiness, which is the cause of the Sambhogakaya arising. By guarding it without distraction, and becoming accustomed to it and reaching the end, at the time of the ultimate fruit, it has the form of body color, face, hands, and feet, and has ornaments and attire, which is the Sambhogakaya.