Tibetan
དུས་ཐུང་བ་སྐད་ཅིག་ཡུན་ཙམ་གྱི་བར་དུ་གཅད། འབྲིང་མ་ཤིའི་བར་དུ་གཅད། དུས་རིང་པོ་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་བར་དུ་གཅད། མདོར་ན་རྣམ་རྟོག་བདུད་འདི་མ་ཆོད་བར་དུ་གཅད་དོ། ། ཡང་ཚོམས་ལས། དོན་ལ་གཅད་པའི་ཡུལ་མེད་པས། །གཅོད་བྱེད་མཁན་པོ་གྲོལ་ཙ་ན། །མ་ནོར་ཚར་ཆོད་ཡིན་པར་གསུངས། །ཞེས་སོ། ། གདོད་ནས་ཆོས་ཉིད་གློ་བུར་དྲི་མ་དང་བཅས་པ། །གཞི་ལམ་འབྲས་བུར་བརྟགས་ལ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པས་གཞོམ། །ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྟོགས་པ་རྣམ་དག་གི་ཆ་དང༌། མ་རྟོགས་དྲི་མའི་ཆ་གཉིས་སུ་གནས་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ཡེ་ཤེས་དང་ནི་སྒྲིབ་པ་གཉིས། །དེ་ནི་དྲི་བཅས་དྲི་མ་མེད། །ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་བཞིན། །དག་པ་བཞིན་དུ་དག་པར་འདོད། །ཅེས་པས་རྣམ་དག་དེ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུར་གཏན་ལ་ཕབས་ལ། མ་རྟོགས་དྲི་མའི་ཆ་དེ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པས་གཞོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གསུམ། གཞིའི་གནས་ལུགས་དང༌། ལམ་གྱི་སྒོམ་ཚུལ་དང༌། འབྲས་བུ་ཡི་འཆར་ཚུལ་ལོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལ་གཞི་ཞེས་བྱ་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ནི། རྒྱུ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་ལམ་གྱི་རྐྱེན་བཟང་ངན་འབྲིང་གསུམ་གྱིས། འབྲས་བུ་མཆོག་དམན་འབྲིང་གསུམ་སྐྱེད་ནུས་པ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །གཞིའི་དབྱེ་བ་ནི། །རྟོགས་ན་མྱང་ངན་འདས་པ་དང༌། །སངས་རྒྱས་སྐྱེད་པའི་རྒྱུའམ་གཞི་ཡིན་ནོ། །གཞིའི་དབྱེ་བ་ནི། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་སྐྱེད་ནུས་པའོ། །གཞིའི་དཔེ་ནི། བལ་ལམ། ལྕགས་སམ། འབྲུ་ལྟ་བུ་སྟེ། འབྲས་བུ་གང་དུ་མ་གྲུབ་ལ། བྱས་ན་གང་ཡང་འབྱུང་དུ་རུང་བ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །ལ་ལ་དག་ན་རེ། སེམས་ཅན་ཡེ་གདོད་མ་ནས་སངས་རྒྱས་ཡིན། དུག་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ཡིན། རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཉིད་ཡིནཟེར། དེ་དག་ལ་འབད་ན་དེ་རྣམས་འབྱུང་རུང་གི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། དངོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིན་ན་སེམས་ཅན་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། འབད་རྩོལ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་ལས་གྲོལ་བ་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་དེ་མེད་ན། །ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་དེ་མེད་ན། །འབད་ཀྱང་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། སངས་རྒྱས་རང་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་སེམས་ཅན་ནི། །གཅིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །མདོ་ལས་ཀྱང༌། མ་རིག་པ་བྱུང་ནས་ཇི་སྲིད་ལོན་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་བྱུང་ནས་
Chinese
短暂的时间要断在刹那之间，中等的时间要断在死亡之前，长久的时间要断在没有获得菩提之前。总之，在没有断除分别念魔之前要断除。 又，在《集》中说：因为在意义上没有要断除的对境，所以断除者解脱之时，就说是没有错误的彻底断除。 从本来就有的法性，到突如其来的具有垢染，在基础、道、果上进行观察，用见、修、行来摧毁。 这就是说，一切众生的相续中，存在着觉悟清净的部分和不觉悟垢染的部分。 如《经庄严论》中所说：智慧和障碍二者，那是具有垢染和没有垢染。如水、金、虚空四者，如清净一般，认为是清净。 因此，将清净的部分确定为基础、道、果，而不觉悟垢染的部分要用见、修、行来摧毁。 这有三种：基础的安住方式，道的修行方式，果的显现方式。 其中第一个称为基础，也称为因。它的自性是：因遍及一切，并且通过道的三种好、坏、中等因缘，能够产生三种殊胜、低劣、中等的果。 基础的分类是：如果证悟，就是涅槃，是产生佛陀的因或基础。 基础的分类是：能够产生轮回和涅槃二者的安乐和痛苦。 基础的比喻是：如棉花、铁、谷物等，果还没有成就，但如果做了，什么都可能产生。 有些人说：众生从一开始就是佛，五毒就是智慧，分别念就是法性。 如果努力，那些只是可能产生的因，而不是实有。 如果是实有，那么众生就会毫不费力地解脱，但因为不是那样，所以从努力的大、中、小三种中，会产生上、中、下三种解脱。 如《经庄严论》中所说：如果烦恼不存在，那么一切有情都会解脱。如果分别念不存在，那么即使努力也没有结果。 有些人说：不仅仅是佛的因，而是佛本身。如续部中所说：没有不是佛的众生。 经中也说：从无明产生到成熟，智慧也随之产生到
English
Cut the short time in an instant. Cut the medium time before death. Cut the long time until enlightenment is attained. In short, cut until this demon of conceptuality is cut off. Also, from the Collection: Since there is no object to be cut in meaning, when the cutter is liberated, it is said to be an unerring and complete cut. From the beginning, the nature of reality is accompanied by adventitious stains. Examine the ground, path, and fruit, and destroy them with view, meditation, and action. This means that in the continuum of all sentient beings, there are two parts: the part of pure realization and the part of ignorance and defilement. As it says in the Ornament of the Sutras: Wisdom and obscurations are two. That is with stains and without stains. Like water, gold, and space, it is considered pure as it is pure. Therefore, establish that purity as the ground, path, and fruit, and the part of ignorance and defilement should be destroyed by view, meditation, and action. There are three aspects to this: the abiding of the ground, the way of meditating on the path, and the way the fruit manifests. The first of these is called the ground, and it is called the cause. Its essence is that the cause pervades everything, and through the three good, bad, and medium conditions of the path, it is able to produce three kinds of fruits: superior, inferior, and medium. The divisions of the ground are: If realized, it is nirvana, the cause or ground for producing Buddhas. The divisions of the ground are: the ability to produce happiness and suffering in both samsara and nirvana. The examples of the ground are: like cotton, iron, or grain, where the fruit has not yet been produced, but if acted upon, anything can arise. Some say: Sentient beings are Buddhas from the very beginning. The five poisons are wisdom. Conceptuality is the nature of reality. If one strives for these, they are merely the causes that can arise, not the actual reality. If they were real, then sentient beings would be liberated effortlessly. Since this is not the case, liberation arises from the three levels of effort: great, medium, and small, resulting in the three levels of liberation: superior, medium, and inferior. As it says in the Ornament of the Sutras: If afflictions did not exist, then all embodied beings would be liberated. If conceptuality did not exist, then even if one tried, there would be no result. Some say: Not only is it the cause of Buddhahood, but it is Buddhahood itself. As it says in the Tantra: There is not a single sentient being who is not a Buddha. Also, in the Sutra: From the arising of ignorance to the extent that it matures, wisdom also arises to that extent.
Tibetan
དེ་སྙེད་ལོན་ནོ། །ཞེས་པས་བསལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་དག་དྲང་དོན་གྱི་ལུང་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་ཉིད་བསལ་ན་སངས་རྒྱས་སོ། །ཞེས་པས་བསལ་ལོ། །དེས་ན་རྒྱུ་བལ་གྱི་དུས་ན། སྣམ་བུ་ཡིན་པ་འམ། ཕྱིང་བ་དང་སྐུད་པ་གང་གིའང་ཁ་ཚོན་མི་ཆོད་ལ། བྱས་ན་གང་ཡང་འབྱུང་རུང་ཞིག་ཡིན་ནོ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞིའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་རོ། །ལམ་གྱི་སྒོམ་ཚུལ་ནི། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པས་གཞོམ་ཞེས་པས་ལམ་ལ་གསུམ། ལྟ་བ་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། སྒོམ་པ་གོམས་སུ་གཞུག་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་ཉམས་སུ་བླང་ཐབས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་དང་ཡུལ་ཅན་སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་གཉིས་སྟོང་པའི་ངོ་བོར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའོ། །ལྟ་བའི་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ། ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟ་བ། བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟ་བ། སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་པར་འདུག་སྙམ་པའི་བརྟགས་དཔྱད་བཏང་བའི་གོ་བ་བཟང་པོ་སྐྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་རིགས་པས་བརྟགས། བསམ་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་ན་འདི་ལས་འོས་མི་འདུག །འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་པར་འདུག་སྙམ་པའི་བརྟགས་དཔྱད་བཏང་བའི་གོ་བ་བཟང་པོ་སྐྱེ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། འདི་འདྲ་ཞིག་ཡོད་ཅེས་རྣ་བར་ཐོས་པ་དང༌། གཟུགས་མིག་གིས་མཐོང་བ་དང༌། ཡེངས་མེད་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་གོ་ཡུལ་དང་བློས་བྱས་མ་ཡིན་པར་མྱོང་བ་མངོན་སུམ་པ་ཞིག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའོ། །དེ་གསུམ་ནི་དཔེར་ན། རྒྱ་གར་གྱི་ཤིང་ཐོག་ཤེས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དེ། འདི་འདྲ་ཞིག་ཡོད་ཅེས་རྣ་བས་ཐོས་པ་དང༌། གཟུགས་མིག་གིས་མཐོང་བ་དང༌། ཁ་རུ་ཟོས་ནས་རོ་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྣ་བས་ཐོས་པའི་ལྟ་བ་དང༌། བསམ་པས་བརྟགས་དཔྱད་བཏང་སྟེ་དོན་སྤྱི་གོ་བ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་སྟེ། སེམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྲེས་ལ་མྱོང་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་མྱོང་བ་དང་འབྲེལ་དགོས་སོ། །ལྟ་བ་ཉམས་སུ་བླང་ཐབས་ལ་གསུམ། ལྟ་ཡུལ་གང་ལ་བལྟ་བ། ལྟ་མཁན་གང་གིས་ལྟ་བ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ལྟ་བའོ། དང་པོ་ནི། ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་བ་སྟེ། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་ལས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དག་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་རྣམ་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟའོ་ཞེས་སོ། །ལྟ་མཁན་ནི། རང་གི་རིག་པ་མ་བརྟགས་ཅིར་ཡང་འཆར་ལ། བརྟགས་ན་དངོས་པོ་མེ
Chinese
如是获得。如果问这样是否清除了（客尘）？这些是了义的教证。经中说：一切有情即是佛，然为客尘所障蔽，若除彼障即成佛。因此清除了（客尘）。因此，在因是羊毛的时候，无法断定是氆氇，或者粗呢和线，做什么都可以。有些人说：在基础的时候，是有情的结果，也是佛的因。道的修法是：以见、修、行来调伏。因此道有三种：确立见解，使禅修纯熟，以及修持行为的方法。第一，所缘法性空和能缘心性空，二者在空性的体性中融为一体。见的分类有三种：闻所生慧，思所生慧，修所生慧。第一，依靠听闻大乘佛法而产生的见解，认为空性是无实有的，通过分析研究产生良好的理解。第二，用理智分析，用思想研究的时候，觉得没有比这更合适的了，觉得就是这样的，通过分析研究产生良好的理解。第三，听到有这样的东西，眼睛看到形状，毫不散乱地修持，在相续中产生不是通过理解和分别念而产生的，而是现量体验。这三者比如，想要了解印度的水果等等，听到有这样的东西，眼睛看到形状，吃到嘴里品尝味道一样。因此，仅仅通过耳朵听到的见解，以及通过思考分析而理解大概意思是不够的，必须与心无二地融合，以体验的方式来体验。修持见解的方法有三种：看什么对境，谁在看，如何看。第一，看对境空性，如《心经》所说：五蕴皆空，如实观照。看者是：自己的觉性，不观察时显现一切，观察时无实有。
English
Thus it is attained. If asked, does this clear away (adventitious stains)? These are definitive teachings. As the tantra says: All sentient beings are Buddhas, but are obscured by adventitious stains. If those stains are removed, they become Buddhas. Thus, it is cleared away. Therefore, when the cause is wool, it cannot be determined whether it is pūlu, or coarse wool and thread, anything can be made. Some say: At the base stage, it is the result of sentient beings, and also the cause of Buddha. The method of practicing the path is: to subdue with view, meditation, and action. Therefore, there are three aspects to the path: establishing the view, making meditation familiar, and the method of practicing conduct. First, the object, the emptiness of dharmatā, and the subject, the emptiness of mind, are both merged into one in the nature of emptiness. There are three divisions of view: the view arising from hearing, the view arising from thinking, and the view arising from meditation. First, the view that arises from relying on hearing the Dharma of the Great Vehicle is the development of a good understanding through analysis and investigation, thinking that emptiness is something that is without substance. Second, it is analyzed with reason. When thinking and investigating, one feels that there is nothing more suitable than this, and one develops a good understanding through analysis and investigation, thinking that it is like this. Third, one hears that there is something like this, sees the form with one's eyes, and practices without distraction, so that an experience that is not made up by understanding and conceptual thought arises manifestly in one's being. These three are like, for example, wanting to know about Indian fruits and so on, hearing that there is something like this, seeing the form with one's eyes, and tasting the flavor by eating it in one's mouth. Therefore, it is not enough to have a view that is heard with the ears, and to understand the general meaning by thinking and analyzing, but it must be mixed with the mind inseparably and experienced in a way that is free from experience. There are three ways to practice the view: what object to look at, who is looking, and how to look. First, to look at the object of emptiness, as it says in the Heart Sutra: The five aggregates are empty, and one should look at them perfectly. The one who looks is: one's own awareness, which appears as anything when not examined, but when examined, it is without substance.