Tibetan
་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་གྱུར་ནས། མ་དག་པ་གཞན་དབང་དག་པ་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་ཏེ། དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཡེ་ནས་དག་པའི་སྟེང་དུ་ཕེབས་པས། ཕྱི་སྣང་བ་ཞིང་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པ། འགྲོ་བ་ལྷ་དང་ལྷ་མོ། རང་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ། དེ་ལས་སྤྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ནི་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་སོ་སོར་སྣང་སྟེ། རྣམ་བདེན་པ་ནི་དེའི་ཚེ་ལོངས་སྐུ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་འོག་མིན་དུ་བཞུགས་ནས། སྤྲུལ་སྐུ་སོ་སོར་འཕྲོ་བར་འདོད་ཅིང༌། རྣམ་བརྫུན་པས་རང་གི་སྣང་བ་སངས་རྒྱས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཡང་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གནས་གྱུར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། སྐལ་བ་མཚུངས་པའི་སངས་རྒྱས་དང༌། ས་བཅུའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ དང༌། ཉན་རང་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྲུལ་པའི་སྐུར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། སྐུ་གཉིས་གནས་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན། ཀུན་བརྟགས་ལ་མཚན་ཉིད་ཆད་པ་དང་རྣམ་གྲངས་པ་གཉིས། གཞན་དབང་ལ་དག་པ་དང་མ་དག་པ་གཉིས། ཡོངས་གྲུབ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་གཉིས་ཏེ་དབྱེ་ན་དྲུག་ཉིད། རྩ་བ་གསུམ་དུ་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདུས་པར་འདོད་དོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་གཞན་དབང་མི་སྲིད་དེ། ཐམས་ཅད་རང་གི་དབང་དུ་སྣང་བའོ། །ཞེས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡུལ་དང་དོན་དང་རང་གསུམ་སྣང་བའི་ལུགས་སུ་བྱས་ན། ཡུལ་དུས་གཉིས་པོ་ལ་གཞན་དབང་ཟེར་བས་དེ་མེད་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་སྣང་བ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པའི་ཕྱིར། འོན་ཏེ་རང་ལས་གཞན་པའི་གཞན་དབང་མ་གྲུབ་པས་གཞན་དབང་མེད་ཀྱི། ཡུལ་དོན་གཉིས་ཡོད་པར་འདོད་ན་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ཇི་སྐད་ཟེར་བ་བཞིན་ཏེ་བརྩད་དུ་ཇི་ཞིག་ཡོད། རང་གི་སེམས་ལས་རྫས་གཞན་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ནའང་གཞན་དབང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་གསུམ་དུ་ཡེ་ནས་གནས་པས་དེའི་ཆས་གཞལ་བའི་གཞན་དབང་རིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པ་ལའང་གཉིས་ཏེ། རང་རྒྱུད་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་ཏེ་ལམ་དུ་བྱས་པས་སྐུ་གཉིས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དོན་བྱེད་པར་འདོད་དོ། །དེའང་ཕྱི་ནང་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་དག ཀུན་རྫོབ་དུ་རང་གི་རྐྱེན་དང་རྒྱུས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བདེན་ལ་དེའི་ངོར་དོན་བྱེད་ཅིང༌། དོན་དམ་པ
Chinese
从（法）界之智慧中安住转变后，不净的依他起转变为清净的依他起。由于到达了本来清净的意义上的阿赖耶识之上，外在显现为清净的刹土，众生为天和天女，自身圆满受用，由此化现的自性，则因所化众生的根器而各自显现。真实显现时，彼时安住在圆满报身大自在的色究竟天，想要化现各自的化身。虚假显现时，自己的显现，即佛陀圆满报身，也是从福德和智慧所成的自性，由安住转变的殊胜所生。因此，对于有相同缘分的佛陀和十地菩萨们显现，而对于各自的凡夫和声闻缘觉等，则显现为化身。并非二身所处不同。如是认为。如果将这些归纳起来，遍计所执有自相和差别相两种，依他起有清净和不清净两种，圆成实有不变和不颠倒两种，如果区分则有六种。认为一切被轮回和涅槃所摄持的万法都包含在三个根本中。此处有些人认为，在唯识宗的观点中，不可能存在依他起，因为一切都显现为自己所掌控。这种说法是不对的。如果按照境、义、自三者显现的方式来理解，境和时二者被称为依他起，如果不存在依他起，那就太过分了，因为这是对显现的否定。然而，由于没有成立从自性之外的他性依他起，所以没有依他起。如果认为境和义二者存在，那就和我们所说的一样，还有什么可争论的呢？我们也不认为存在自心之外的实有。即使如此，也不意味着没有依他起。由于三种显现本来就存在，所以衡量其量的依他起唯有理智。中观派也有两种，自续派和应成派。第一种，一切法都包含在二谛中，并将其作为道，因此认为二身如梦幻般在世俗中起作用。也就是说，内外轮回涅槃所摄持的各种显现，在世俗中由自己的因缘所生，所以如其所显现般是真实的，并且在其层面起作用。胜义谛
English
Having transformed and abided in the wisdom of the (Dharma) realm, the impure other-powered nature transforms into the pure other-powered nature. Because it arrives upon the Alaya-consciousness in the sense of being primordially pure, the external appearance is a completely pure realm, beings are gods and goddesses, oneself is perfectly enjoying, and the nature of the emanations from that appears separately according to the faculties of those to be tamed. When truly appearing, at that time, residing in the Akanishta of the great powerful Sambhogakaya, it is desired to emanate separate Nirmanakayas. When falsely appearing, one's own appearance, which is also the Sambhogakaya of the Buddha, is born from the nature of being accomplished from merit and wisdom, and from the special transformation of abiding. Therefore, it appears to Buddhas and Bodhisattvas of the ten bhumis who have similar fortune, while to ordinary beings and Shravakas and Pratyekabuddhas, it appears as Nirmanakayas. It is not that the two kayas are in different places. This is what is believed. If these are summarized, the Parikalpita has two aspects: the absence of characteristics and the enumeration of characteristics. The Paratantra has two aspects: purity and impurity. The Parinishpanna has two aspects: immutability and non-reversal. If differentiated, there are six. It is believed that all phenomena encompassed by samsara and nirvana are included in the three roots. Here, some argue that in the Mind-Only school, the other-powered nature is impossible because everything appears to be under one's own control. This is not the case. If one considers the appearance of the three: object, meaning, and self, the two, object and time, are called other-powered. If that does not exist, it would be too extreme because it would be denying appearance. However, since the other-powered nature that is other than self is not established, there is no other-powered nature. If one believes that the two, object and meaning, exist, then it is just as we say, what is there to argue about? We also do not believe in a real entity other than one's own mind. Even so, it does not mean that there is no other-powered nature. Since the three appearances have always existed, the other-powered nature that measures its measure is only reason. The Madhyamaka also has two: Svatantrika and Prasangika. The first, all dharmas are included in the two truths and made into the path, therefore it is believed that the two kayas function in conventional truth like a dream. That is to say, these various appearances of dharmas encompassed by outer and inner samsara and nirvana are born from their own causes and conditions in conventional truth, so they are true as they appear, and they function on that level. Ultimate truth
Tibetan
ར་ན་གང་གི་དངོས་པོར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་མེད་དགག་ཡོངས་གྲུབ་ཙམ་ཞིག་བློས་འཇལ་ཞིང༌། རྣམ་བརྫུན་པ་ལྟར་ཕྱི་སྣང་བ་འདི་དག་སེམས་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་བར་འདོད་ལ། དེའང་རིག་པས་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། བདེན་གཉིས་ལས། ཀུན་རྫོབ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི། །རིག་པས་བརྟགས་ན་འགའ་མི་ རྙེད། །མ་རྙེད་པ་དེ་དོན་དམ་སྟེ། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་ སོ། །དེའི་ལུགས་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་འགོག་ཅིང༌། ཀུན་གཞི་དང་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་བ་མི་བྱེད་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཚོགས་དྲུག་ཏུ་འདོད་ལ། ཐོག་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཁམས་དག་པ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ནམ་འབྱུང་ཁུངས་སུ་འདོད་དེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ས་ནི་ཆུ་ལ་ཆུ་རླུང་ ལ། །རླུང་ནི་མཁའ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །མཁའ་ནི་རླུང་དང་ཆུ་དག་དང༌། །ས་ཡི་ཁམས་ལ་གནས་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་ཁམས་དབང་རྣམས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་དག་ལ་གནས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཚུལ་བཞིན་མིན། ། ཡིད་ལ་བྱེད་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡིད་བྱེད་ནི། །སེམས་ཀྱི་དག་པ་ལ་རབ་གནས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ནི། །ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་གནས་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པའི་ངང་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པར་གནས་ཤིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་ངོར་སེམས་དང་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་དུའང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་ལྟར་གནས་པར་འདོད་དོ། །སྣང་དུས་འདི་ཉིད་ནའང༌། སྣང་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང༌། མི་ནུས་པ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དག །ནུས་ པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །ཞེས་སོ། །དོན་དམ་པའི་ངོ་ལ་དབྱེར་མེད་ཀྱང༌། བློས་ཕྱེ་ན་གཉིས་ལས། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་དམ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་དག་ཅིང་སྟོང་པ་སྟེ། ཟླ་བ་སྒྲོན་མེའི་མདོ་ལས། ཆོས་འདི་སྔ་ནས་བདག་མེད་སེམས་ཅན་མེད། །སྲོག་མེད་སྐྱེས་བུ་དང་ནི་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་སོ། །རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ནི་བློས་བརྟགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་སྟེ། སྔ་མ་ལས། སྐྱེ་སོགས་བཀག་པ་དོན་དམ་དང༌། །མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཡང་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསོད་ནམས་
Chinese
任何事物都不成立，如同虚空一般，仅仅以否定来衡量究竟成立的法。虽然外在显现如同虚假的现象，并非心之外成立，但也认为如幻象般显现。并且，如果以智慧分析，则认为不成立。如《二谛论》所说：“世俗如此显现，若以智慧观察，则无一可得。不得即是胜义谛，本然安住之法性。”按照这种观点，如同唯识宗一样，遮止了在胜义谛中存在能取所取二者皆无的智慧。不区分阿赖耶识和八识，而是认为识是六识。无始以来的法界清净，心的自性光明，被认为是所有法的所依或来源。如《宝性论》所说：“地依于水，水依于风，风依于空。空不依于风和水，也不依于地的界。同样，蕴、界、处，依于业和烦恼。业和烦恼不依于如理作意，而依于不如理作意。不如理作意，依于心的清净。心的自性，一切法，也不依于任何事物。”因此，一切法在胜义谛的境界中，自性清净而住，在世俗谛中，以各种方式显现，在错觉的境界面前，以心以及心之外的事物也无有真实成立的方式，如幻化的马和牛般存在。即使在显现之时，显现而能起作用的是真实世俗，不能起作用的是虚假世俗。如《二谛论》所说：“显现虽相似，然因能起作用与不能起作用，而分为真实与非真实的世俗。”在胜义谛的层面没有差别，但如果以分别心来区分，则分为两种。 安住之实相的胜义谛是一切法从原始以来就清净且空性。如《月灯经》所说：“此法自始无我，无有众生，无有生命，无人，亦无自性。”名言上的胜义谛是通过分别念分析而知晓空性。如前者所说：“断除生等即是胜义谛，因与此相符故亦如是认为。”如此了解之后，在世俗中积累福德
English
That which is not established as any object is like the sky, and only the completely established dharma is measured by negation. Although these external appearances, like false appearances, are not established apart from the mind, they are also considered to appear like illusions. Moreover, if examined with wisdom, they are considered not established. As the Two Truths state: "This conventional appearance, if examined with wisdom, nothing is found. That which is not found is the ultimate truth, the dharma-nature that has always existed." According to this view, like the Mind-Only school, the knowledge of the non-duality of the apprehended and the apprehender is denied as existing in the ultimate truth. Without distinguishing between the base consciousness and the eight consciousnesses, the consciousness is considered to be the six consciousnesses. The beginningless pure realm of dharma, the luminous nature of the mind, is considered the basis or source of all dharmas. As the Uttaratantra states: "Earth depends on water, water on wind, wind on space. Space does not depend on wind and water, nor on the element of earth. Likewise, aggregates, elements, and sense fields depend on karma and afflictions. Karma and afflictions do not depend on proper attention, but on improper attention. Improper attention depends on the purity of mind. The nature of mind, all dharmas, does not depend on anything." Therefore, all dharmas abide in the state of ultimate truth, naturally pure, and in conventional truth, appearing in various ways, in the face of delusion, there is no true establishment apart from the mind and that itself, existing like illusory horses and cattle. Even at the time of appearance, that which appears and can function is the correct conventional truth, and that which cannot function is the false conventional truth. As the Two Truths state: "Although appearances are similar, due to the ability to function and the inability to function, the distinction between correct and incorrect conventional truth is made." There is no difference in the face of ultimate truth, but if distinguished by the mind, there are two types. The ultimate truth of the abiding reality is that all dharmas are pure and empty from the beginning. As the Moon Lamp Sutra states: "This dharma has been without self, without sentient beings, without life, without person, and without nature from the beginning." The nominal ultimate truth is knowing emptiness through analysis by the mind. As the former states: "The cessation of birth and so on is the ultimate truth, and it is also considered so because it is in accordance with this." Having understood this, accumulating merit in conventional truth