English
Such is the nature of non-existence. Non-perception of existence or non-existence, free from dependence. Thus it is said. From the Bodhisattvacaryāvatāra: Afflictions do not reside in objects, do not reside in directions, are not in the senses, etc., nor are they in between those. Thus it is said. In this thing that is empty from the beginning, What is there to gain? What is there to lose? What is there to dislike? What is there to like? Since everything is like the sky, May I and others completely grasp it. Thus it is said. Secondly, if it is grasped by skillful means, it is a companion on the path, so it should not be abandoned. The five afflictions are the nature of the five wisdoms. When that is practiced with oral instructions, it becomes a quick path. From the Ocean: The path of afflictions is great purification. The desire for skillful means is the supreme ornament. By playing with everything, everything, Quickly transform into the glorious Heruka. Thus it is said. This principle is also taught in the sutras. From the Ratnakūṭa Sutra: Just as the impure filth of cities Is beneficial to sugarcane fields, So too, the filth of afflictions of a Bodhisattva Is beneficial to the field of the Victor's Dharma. Thus it is said. From the Abhidharmasamuccaya: For those who possess great skillful means, Afflictions transform into limbs of enlightenment. Thus it is said. Furthermore, if there are no afflictions to be abandoned, then the antidote that abandons them will not arise, so it is not appropriate to abandon them. If there is a nature of afflictions, then that nature itself has the nature of emptiness, so it should not be abandoned in order to manifest the nature of reality. Because relying on afflictions becomes a limb for accomplishing the benefit of sentient beings, it should not be abandoned. If afflictions are not abandoned, then qualities will not arise and Buddhahood will not be attained? However, the qualities of the path and the result are obtained only from the cause of afflictions, because it is wisdom and because it is practiced. Does it not transmigrate to the lower realms and become a bond? If one knows the nature of afflictions and practices them, then one will not be stained by their faults, and one will only hold the body and fruit of the happy realms. Some say that when afflictions are made into the path, do they need to be grasped by skillful means or not? If they need to be, then afflictions are not made into the path, because skillful means are made into the path. If they do not need to be, then what is the difference between an ordinary person and a superior one?
Tibetan
ད་མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། ནས་ལ་ཟན་བྱེད་པར་འདོད་མོད། རྔོ་བ་དང་བཏགས་པར་བྱས་ན་ནས་ཀྱིས་ཟན་དུའང་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱེའི་ཟན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་བྱས་ན་ཟན་དུའང་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་པ་འདི་ལ་ལན་ཅི་ཡོད། དེའང་རྒྱུ་ནས་ལ་རྐྱེན་རྔོ་བ་དང་བཏགས་པས་ཟན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་རྐྱེན་ཐབས་ཀྱིས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཉན་རང་གི་སྤང་བྱར་མཐོང་བ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྤྱད་བྱར་མཐོང་བ་དང༌། གསང་སྔགས་ཐུན་མོང་བས་དག་བྱར་མཐོང་བ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་བླང་བྱར་མཐོང་བ་ནི་དཔེར་ན་གསེར་ལས་བྱས་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་ལ། ཆོལ་ཟངས་སུ་བྱས་པའི་ཚེ་བཙོག་པ་དང༌། གཞོང་པར་བྱས་པའི་ཚེ་གཙང་བ་དང༌། གདུ་བུར་བྱས་པའི་ཚེ་རྒྱན་དང༌། ལྷའི་སྐུ་གཟུགས་སུ་བྱས་པའི་ཚེ་མཆོད་པའི་རྟེན་དུ་བྱེད་པ་བཞིན་དུ། རྐྱེན་གྱིས་ཐེག་པ་སོ་སོས་དེ་ལྟར་མཐོང་ཡང་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཉིད་འགྱུར་བའི་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་འཐད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། གསུམ་པ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་མི་སྤང་བ་ནི། དམ་ཚིག་ཉེར་བརྒྱད་པ་ལས། ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་ཉོན་མོངས་ལྔ་རྣམས་ནི། །ཡེ་ནས་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་པས། གཏི་མུག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ །ཞེ་སྡང་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པའི་དམ་ཚིག་གོ །ང་རྒྱལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཏེ་རིན་ཅེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དམ་ཚིག་གོ འདོད་ཆགས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་པདྨའི་རིགས་ཏེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ །ཕྲག་དོག་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་ཀྱི་རིགས་ཏེ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་གོ། དེས་ན་འགྲོ་བའི་སེམས་སོ་ཅོག་ཏུ་འཆར་བ་ཉོན་མོངས་པ་ལྔར་སྣང་དུས་ནས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་སྤངས་བར་གདམས་སོ། །གཉིས་པ་དང་དུ་བླང་པའི་དམ་ཚིག་ལྔ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་སྟེ། དེའང་ཡེ་ནས་བླང་དོར་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པ་ཡིན་པས་ཀྱང་དང་དུ་བླང་སྟེ། ལེ་ལག་ལས། བདུད་རྩི་ཡེ་ནས་དག་པའི་ཆོས༌། །བླང་དོར་མེད་པ་ཀུན་ལས་འདས། །ཡེ་བསྲུང་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཏུ།། མ
Chinese
如果说没有就不对了，说到，想要用青稞做糌粑，如果经过炒和磨，青稞也不会变成糌粑，因为是面粉的糌粑，如果不做也成不了糌粑，这该怎么回答呢？那是因为青稞作为原料，通过炒和磨的因缘才变成糌粑的。这里也是一样，烦恼作为原料，通过方便作为因缘才能成为道。像这样，对于一个烦恼的事物，声闻缘觉认为是应该断除的，菩萨认为是应该利用的，共同的密宗认为是应该清净的，不共同的密宗认为是应该摄取的，比如用黄金做成的东西，本质是一样的，做成铜勺的时候是脏的，做成容器的时候是干净的，做成戒指的时候是装饰品，做成佛像的时候是供养的对境一样。因缘使然，各个乘会那样认为，但本体本来就是清净的智慧，在基道果的法中，烦恼本身会转变，因此具有不应该断除的理由。第三个理由是，因为是身和智慧，所以不舍弃。在第二十八条誓言中说：贪婪等五种烦恼，本来就是五种姓的自性。因此，愚痴法界性的智慧是如来部，也就是毗卢遮那佛的誓言。嗔恨如明镜般的智慧是金刚部，也就是不动佛的誓言。我慢平等性的智慧是宝生部，也就是宝生佛的誓言。贪欲分别的智慧是莲花部，也就是无量光佛的誓言。嫉妒成所作的智慧是事业部，也就是不空成就佛的誓言。因此，众生心中所显现的五种烦恼，从显现的时候起就已经是身和智慧，所以教导我们不要舍弃。第二，接受的五种誓言是五甘露，那也是因为本来就是无取舍的法性的游舞，所以才接受的。在《支分》中说：甘露本来就是清净的法，无取舍，超越一切。在原始守护大誓言中。
English
If it is said that there is no fault, it is said that one wants to make zanba (roasted barley flour) from barley, but if it is roasted and ground, the barley will not become zanba, because it is zanba made of flour, and if it is not made, it will not become zanba. How should this be answered? That is because barley is the raw material, and it becomes zanba through the conditions of roasting and grinding. Here, too, afflictions are the raw material, and they become the path only through expedient means as conditions. Thus, for one thing of affliction, the Shravakas and Pratyekabuddhas see it as something to be abandoned, the Bodhisattvas see it as something to be used, the common Mantrayana sees it as something to be purified, and the uncommon sees it as something to be taken. For example, one nature made of gold, when made into a copper ladle, is dirty, when made into a container, it is clean, when made into a ring, it is an ornament, and when made into a statue of a deity, it is an object of offering. Due to conditions, each vehicle sees it that way, but the essence is originally pure wisdom. In the Dharma of the base, path, and fruit, the afflictions themselves will transform, so there is a reason why they should not be abandoned. The third reason is that because they are body and wisdom, they are not abandoned. In the twenty-eighth vow, it says: The five afflictions, such as jealousy, are originally the nature of the five families. Therefore, the wisdom of the nature of ignorance dharmadhatu is the Tathagata family, which is the vow of Vairochana. The mirror-like wisdom of hatred is the Vajra family, which is the vow of Akshobhya. The wisdom of pride equality is the Ratna family, which is the vow of Ratnasambhava. The wisdom of desire discrimination is the Padma family, which is the vow of Amitabha. The wisdom of jealousy accomplishment is the Karma family, which is the vow of Amoghasiddhi. Therefore, the five afflictions that appear in the minds of beings are already body and wisdom from the time they appear, so we are taught not to abandon them. Second, the five vows to accept are the five amritas, which are also accepted because they are originally the play of the nature of Dharma without acceptance or rejection. In the "Lelak", it says: Amrita is originally pure Dharma, without acceptance or rejection, transcending all. In the original great protective vow.