Tibetan
ཐོ༵ང་བ༵ར་བྱ༵་བ༵་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བའི་ཡུལ་གཟུགས་ཏེ་སྒེག་མོ་དང༵༌། དེ་བཞིན་དུ་མཉན༵་པ༵ར་བྱ༵་བ༵་ཕྲེང་མ་དང༵༌། མན༵མ་པ༵ར་བྱ༵་བ༵་ནི་གླུ་དབྱིངས་མ་དང༵༌། མྱོང༵་བ༵ར་བྱ༵་བ༵་ནི་རོལ་པའི་དགའ་བ་སྟེ་གར་མ་དང༵་བཞིའོ། །དེ་ལྟར་ཅུང་ཟད་བསྣོལ་ཡང་མིང་ཙམ་སྟེ་དོན་ལ་ནང་གི་སྒེག་མོ་བཞིར་འདོད་པས་མི་འགལ་ལོ། །ཇི་ལྟ་བའི་སྒྲར་རྗོད་ན་མཉན་པར་བྱ་བ་སྒྲ་སྟེ་གླུ་མ། མནམ་པར་བྱ་བ་དྲི་སྟེ་བདུག་སྤོས་མར་འབྱུང་ངོ༌། །དབང་པོའི་སེམས་དཔའ་བཞི་ལ་མཐོང༵་བྱེད༵་ནི་མིག་གི་དབང་པོ་ཟར་མའི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྒྲིབ་པ་མེད་པས་ཡུལ་ལྔ་འཛིན་པའི་རྟེན་བྱེད་པ་སྟེ་བྱམས་པ་དང༵༌། ཐོས༵་བྱེད༵་ནི་རྣ་བའི་དབང་པོ་གྲོ་ག་གཅུས་པ་ལྟ་བུ་ལས་འཕགས་པ་སྙན་གྱི་དབང་པོ་ཉམས་པ་མེད་པས་ཡུལ་ལྔ་གསལ་བའི་རྟེན་བྱེད་པ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ་དང༵༌། སྣོམ༵་བྱེད༵་ནི་སྣའི་དབང་པོ་ཟངས་ཀྱི་མོ་ཁབ་གཤིབས་པ་ལྟ་བུ་ལས་འཕགས་པ་ཤངས་ཀྱི་དབང་པོས་ཡུལ་ལྔ་ལ་འཇུག་པའི་རྟེན་བྱེད་པ་སྟེ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང༵༌། མྱོང༵་བྱེད༵་ནི་ལྕེའི་དབང་པོ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལྟ་བུ་ལས་འཕགས་པ་གསུང་རོ་བྲོ་བའི་མཆོག་མཁྱེན་པས་ཡུལ་ལྔ་ལ་འཇུག་པའི་རྟེན་བྱེད་པ་སྟེ་འཇམ་དཔལ་དང༵་དེ་དག་གི་ཡུམ་རྣམས་ཀྱང་རིམ་པ་བཞིན།བཙུན༵་མོ༵་འད༵ས་པ༵་ནི་སྔར་གྲགས་པའི་ཆོས་ཞིག་ནས་མེད་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྔ་མའི་ཆོས་ཇི་བཞིན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་འདས་པའི་དུས་ལ་མ་ཆགས་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་པའི་མཚོན་བྱེད་དུ་བདུག་སྤོས་མར་སྣང་བ་དང༵༌། ད་ལྟར་ནི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་འཕགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྐལ་དོན་མེད་པར་ད༵་ལྟར༵་གྱི་དུས་ལ་མ་ཆགས་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་པའི་མཚོན་བྱེད་དུ་མེ་ཏོག་མར་སྣང་བ་དང༵༌། མ༵་བྱུང༵་པ༵་ནི་མ་འོངས་པའི་ཡུལ་ལ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མ་འོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་སྐྱུ་རུ་ར་ཕྱག་མཐིལ་དུ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་ད་ལྟར་གཟིགས་པས་མ་འོངས་པའི་དུས་ལ་མ་ཆགས་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་པའི་མཚོན་བྱེད་དུ་སྣང་གསལ་མར་སྣང་བ་དང་༵། འབྱུ༵ང་བར༵་མ༵་ངེས༵་པའི༵་ཚོ༵གས་དུས་བཞི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་རང་བྱུང་གི་སྣང་བ་ཇི་བཞིན་པའི་ངང་ནས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་བཞུགས་པའི་མཚོན་བྱེད་དུ་དྲི་ཆབ་མར་སྣང་བ་དང༵་བཞིའོ། །དེའང་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་མཁྱེན་ཚུལ་ནི་མེ་ལོང་གི་ངོས་ལ་པྲ་ཕབ་པའི་སྔ་རྟགས་ཕྱི་རྟགས་ད་ལྟར་བ་དང་བཅས་པ་འཆར་བ་བཞིན་དུ་ས་ལེ་མཁྱེན་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། འདས་དང་མ་འོངས་ད་ལྟར་བྱུང༌། །ཇི་སྙེད་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །སྒོ་བ་ཡབ་ཡུམ་ལ་གཉིས་ལས། ཡབ་ནི་གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། མི་འཇིག་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །བརྗོད་མེད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡེ་ཤེས་འདི། །ཤེས་ན་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་བཤད་དེ། འཇོ༵མ་པ༵་ནི་ཐབས་དང་ཆེ༵ན་པོ༵་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ཆེན་པོས་བདུད་དང་གཤིན་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད་པས་རྡོ༵་རྗེ༵འོ། །དེ་ཡང་གསུམ་ལས་ལུས་ཀྱི་ཆའི་རེ༵ག་པའི་༵ཚོར་བ་བསྐྱེད་པ་ལ། རེ༵ག་བྱེ༵ད་ལུས། རེ༵ག་བྱ༵་ཡུལ། དེ་གཉིས་ཕྲད་པ་ལས་རེ༵ག་བྱ་ཤེ༵ས་པ་ལུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཏེ་ཐ་མལ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུས་རེག་བྱའི་ཁམས་ཡུལ་ལྔ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ད༵ང༌། རྟ་མཆོག་དང༌། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང༌། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། །ངག་གི་ཆའི་རེག་པ་ཉིད་སྒྲར་བསྒྱུར་ཏེ་གཞུང་དུ་ལུས་ཀྱི་བཞི་དང་པོར་དངོས་སུ་བསྟན་པས་ངག་ཡིད་གཉིས་ཤུགས་ལ་བསྟན་ ཏོ། །དེ་ཡང་སྒྲའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ལ། རྗོད་བྱེད་སྒྲ། བརྗོད་བྱ་ཡུལ། དེ་གཉིས་བརྗོད་པའི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་སྒྲའི་ཤེས་པ་སྙན་མི་སྙན་བར་མ་གསུམ་འབྱུང་བ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུངས་དབྱངས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡུལ་ལྔ་ལ་འཇུག་པའི་མཚོན་བྱེད་དུ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོ་བཞིར་སྣང་ངོ༌། །ཡིད་ཀྱི་ཚེ་ཆོས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་སྐྱེ་བ་ལ། རིག་བྱེད་ཡིད། རིག་བྱ་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡུལ། དེ་གཉིས་ཕྲད་པ་ལས་བདེ་སྡུག་དགག་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་དོན་སྤྱིའི་འཛིན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཅིང་ཆགས་སྡང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཚོན་བྱེད་དུ་ཁྲོ་བོ་བཞི་སྒོ་བར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་ལས་རང་སྣང་བ་དེ་ཡང་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་དང༌། བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང༌། རིག་བྱེད་མེད་པ་དང༌། རྣམ་པ་མེད་པར་རྟོག
Chinese
所见之智慧显现之境，乃是娇女也。同样，所听之物乃是鬘女也。所嗅之物乃是歌韵女也。所尝之物乃是嬉戏之喜悦，即舞女等四者也。如此略有交错，然仅是名称而已，意义上认为是内在之娇女四者，故不相违也。若以何种声音来表达呢？所听之物乃是声音，即歌女。所嗅之物乃是气味，即焚香出现也。四种感官勇士中，见者，乃是眼之感官，胜过如乌巴拉花般的眼之感官，以无碍之金刚眼，作为执持五境之所依，即慈氏也。闻者，乃是耳之感官，胜过如卷曲草叶般的耳之感官，以无损之耳之感官，作为明晰五境之所依，即除盖障也。嗅者，乃是鼻之感官，胜过如铜制弯针般的鼻之感官，以鼻之感官作为趣入五境之所依，即普贤也。尝者，乃是舌之感官，胜过如半月般的舌之感官，以知晓语之味之殊胜，作为趣入五境之所依，即文殊也。以及彼等之母等也依次为。逝去之妃，乃是胜过从前所称之法消失，以前者之法如实显现之自性，对于逝去之时不执着不滞留之智慧观照，作为进入之象征，显现为焚香。现在，胜过仅显现于感官之显现，一切法于无劫之意义中，对于现在之时不执着不滞留之智慧观照，作为进入之象征，显现为花朵。未来，胜过未显现于未来之境，未来之诸法亦如手中之余甘子般，以现在观照，对于未来之时不执着不滞留之智慧观照，作为进入之象征，显现为光明。生与不生不定之时，四时平等性之智慧，即自生之显现如实之状态中，安住于无有迁变之法性之象征，显现为香水等四者也。
English
The realm of wisdom's appearance to be seen is the charming woman. Similarly, what is to be heard is the garland woman. What is to be smelled is the melodious woman. What is to be tasted is the joy of play, namely the dancing woman and the other three. Although they are slightly intertwined, it is only in name. In meaning, they are considered the four inner charming women, so there is no contradiction. If expressed in terms of sound, what is to be heard is sound, namely the singing woman. What is to be smelled is scent, namely incense appearing. Among the four sensory heroes, the seer is the eye sense, surpassing the eye sense like an Utpala flower. With unobstructed Vajra eyes, it serves as the basis for holding the five objects, namely Maitreya. The hearer is the ear sense, surpassing the ear sense like a rolled blade of grass. With an unimpaired ear sense, it serves as the basis for clarifying the five objects, namely Nivarana-Vishkambhin. The smeller is the nose sense, surpassing the nose sense like a copper bent needle. With the nose sense, it serves as the basis for entering the five objects, namely Samantabhadra. The taster is the tongue sense, surpassing the tongue sense like a half-moon. Knowing the supreme taste of speech, it serves as the basis for entering the five objects, namely Manjushri. And their mothers are also in order. The departed queen is superior to the disappearance of the previously proclaimed Dharma. The nature of the former Dharma appearing as it is, the wisdom that does not cling to or linger in the past, appears as incense as a symbol of entering. Now, surpassing the mere appearance to the senses, all Dharmas in the meaning of countless eons, the wisdom that does not cling to or linger in the present, appears as flowers as a symbol of entering. The future, surpassing what has not yet appeared in the future realm, the future Dharmas are also like an Amalaka fruit placed in the palm of the hand. Seeing in the present, the wisdom that does not cling to or linger in the future, appears as light as a symbol of entering. The wisdom of the equality of the four times when birth and non-birth are uncertain, that is, in the state of self-arisen appearance as it is, the symbol of abiding in the unchanging Dharma nature, appears as perfume and the other three.
Chinese
哦！ 關於過去、未來、現在的知曉方式，就像鏡面上顯現的先兆、後兆和現在一樣，完全知曉。 如《華嚴經》所說：「過去、未來、現在生起， 所有的一切都如實顯現。」 就像這樣。 門神有父母二者。 父親是《密集金剛續》後續中所說：「不壞，完全不了解， 不可說，完全不思維， 此佛陀菩提智慧， 若知則得安樂。」 與此相符地解釋說： 「降༵巴༵」是方便，「千༵波༵」是智慧， 這兩者的巨大幻化能調伏魔鬼和閻羅等兇惡者，故為「金༵剛༵」。 其中，三者中，身體部分的觸༵覺༵感受生起之時： 觸༵覺༵之身， 觸༵覺༵之境， 這兩者相遇而產生觸༵覺༵識，即身體的識，超越了普通人，因為佛陀的身進入了五種觸覺之境，所以是甘露旋繞。 馬王。 大力者。 閻羅死神。 語言部分的觸覺轉化為聲音，在經文中，身體的四者首先被直接指出，因此語言和意念兩者是間接指出的。 聲音的意識產生之時： 表達之聲， 所表達之境， 這兩者表達的因緣聚合，產生悅耳、不悅耳、中等三種聲音的意識，其中超越普通人的是佛陀的語音，遠離一切障礙，進入五境，作為象徵，顯現為甘露旋繞等四位忿怒尊。 意念之時轉化為法。 意念之境，法之生處生起之時： 認知之意， 所認知的一般事物之各種形態為境， 這兩者相遇，產生苦樂、肯定否定等意識，其中超越普通人的是佛陀的智慧，沒有障礙，不依賴一般事物的執著而直接顯現，遠離一切貪嗔，作為象徵，四位忿怒尊作為門神，是智慧的功用所顯現的自顯現，也是不生不滅， 不可言說， 沒有認知， 沒有形態地了悟。
English
Oṃ! The way of knowing the past, future, and present is like the appearance of prior signs, subsequent signs, and the present on the surface of a mirror, knowing them completely. As it is said in the Avataṃsaka Sūtra: "The past, future, and present arise, All that exists becomes manifest as it is." Like that. The gatekeepers are two, father and mother. The father is from the latter part of the Guhyasamāja Tantra: "Indestructible, completely unknowable, Inexpressible, completely unthinkable, This Buddha's enlightenment wisdom, If known, one will attain bliss." In accordance with this, it is explained that: "Joṃ༵pa༵" is skillful means, and "Chen༵po༵" is wisdom, The great emanation of these two subdues demons, Yama, and other violent beings, therefore it is "Vajra." Among the three, when the feeling of touch of the body arises: Touching༵ body, Touch༵able༵ object, When these two meet, touch༵able༵ consciousness, the body's consciousness, arises, surpassing ordinary beings, because the Buddha's body engages with the five touchable realms, therefore it is nectar swirling. Supreme horse. Mighty one. Yama, the slayer of death. The touch of speech is transformed into sound, and in the text, the four of the body are directly shown first, so speech and mind are indirectly shown. When the consciousness of sound arises: Expressing sound, Expressed object, When the conditions for expressing these two gather, the consciousness of sound, pleasant, unpleasant, and neutral, arises. Surpassing ordinary beings, the Buddha's speech, free from all obscurations, engages with the five realms, and as a symbol, appears as the four wrathful deities, such as nectar swirling. At the time of mind, it is transformed into dharma. When the mind's object, the source of dharma, arises: Cognizing mind, The various forms of the general meaning of what is cognized are the object, When these two meet, consciousness of pleasure, pain, affirmation, negation, etc., arises. Surpassing ordinary beings, the Buddha's wisdom, without obscuration, directly manifests without relying on the grasping of general meanings, and is free from all attachment and aversion. As a symbol, the four wrathful deities as gatekeepers are the self-appearance from the power of wisdom, which is also unborn and undying, Inexpressible, Without cognition, Realizing without form.