Tibetan
ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེས་བསྐུལ་ནས་དོན་མཛད་པས་ལ་ལ་ནི་དངོས་སུ། ལ་ལ་ནི་བརྒྱུད་ནས། ལ་ལ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲུལ་པས་དོན་མཛད་དེ། ས་ཐོབ་པའི་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པས་དོན་མཛད་ན་གཞན་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ་སྙིང་རྗེ་པདྨ་དཀར་པོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། འདི་ལ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། དབང་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཅུང་ཟད་གདུལ་བ་དང་ལེགས་པར་སྨྲ་བ་དང་སེམས་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་གྱིས་རླབས་ཏེ་ཐུགས་རྗེའི་དབང་ངོ༌། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་འཇིག་ཆགས་སྟོངས་གནས་བཞི་ལ་དུས་བཞིར་འདོད་པ་ནི་རིགས་པར་མ་མཐོང་སྟེ། འོག་མིན་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མི་ཟད་པ་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་དུས་ཆད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མ་འདུས་པ་དང༌། སྐྱེ་གནས་འཇིག་པའི་ཆོས་ལས་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པའི་དུས་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་རང་གི་ལུགས་ནི་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་གསུམ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་དུས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་པའོ། །ཆོས་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི་མ་ངེས་པ་སྟེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དོན་དམ་པའི་དུས་སོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ་ལས། གཞི་མ་ངེས་པའི་དུས་ནི་སེམས་ཉིད་གདོད་མ་ནས་དག་པ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དཀོན་ཅོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་སེམས་དང་ཆོས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་གང་དུ་ཡང་མ་སོང་གར་ཡང་མི་གནས་པས་ན་མ་ངེས་པ་སྟེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དུས་སོ། །ཞེས་སོ། །ལམ་མ་ངེས་པའི་དུས་ནི་དུས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་མཉམ་པར་བཞག་དུས་ཀྱི་བློ་དམ་པ་སྟེ། མཚན་བརྗོད་ལས། དུས་གསུམ་དུས་མེད་རྟོགས་པ་པོ། །ཞེས་པས་སོ། །འབྲས་བུ་མ་ངེས་པའི་དུས་ནི་ལྷུན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་ཞིང་ན་འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་རྟག་པ་རྒྱུན་གྱི་འཁོར་ལོར་བཞུགས་པ་སྟེ། རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོ་རང་གསལ་བས་མི་གཡོ་བའི་དུས་ཏེ། ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུས་བཞིའི་ངོ་བོར་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་དབྱེ་བ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གནས། སྟོན་པ། འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས
Chinese
彼如来以大悲心策动而作利乐，有些是直接地，有些是间接地，有些是变化为种种形象而作利乐。对于获得地的菩萨们，如来以大光明灌顶等作利乐，更何况对于其他人呢？如《悲悯白莲经》中所说：“舍利子，在此，无论是凡夫、声闻、独觉，还是获得自在的菩萨们，凡是稍微调伏、善说、以及生起的心，也都是如来的加持，是大悲的力量啊！”如是说。又有些人认为成住坏空四者为四时，这不合道理。因为密严刹土的佛身语意，是无尽庄严轮，是无有时间限制的自性，不是有为法，并且生住灭的法，不能遍及无生灭之时。在此，我自己的观点是，过去、未来、现在三者是有为法的时间，是世俗谛。法性不变是无决定，是不可思议的胜义谛时间。其中分为三种：基无定之时，是心性本来清净，以及一切法的法性，即如是性。如《宝积经》云：“光护，心与法的如是性，从何处来，往何处去，住于何处？因此是无决定，是不可思议之时。”如是说。道无定之时，是以三时所摄的一切法，证悟无生之瑜伽士，在入定时之清净智慧。如《名号赞》云：“三时无时证悟者。”如是说。果无定之时，是在密严刹土中，由于无有变异，而恒常安住于常转法轮中。如《现观庄严论》云：“以智慧之大光明，自明而不住之时间。”如是说。因此，一切法都包含在四时的体性之中。第二，广说圆满报身的差别，分为三：处所，本师，眷属圆满之广说。第一者分为二。
English
He, the Tathagata, motivated by great compassion, performs deeds for the benefit and happiness of others; some directly, some indirectly, and some by transforming into various forms. For the bodhisattvas who have attained the bhumis, the Tathagata performs deeds for their benefit by bestowing great light empowerments, etc. What need is there to mention others? As it is said in the Karuṇāpuṇḍarīka-sūtra: "Shariputra, here, whether it is an ordinary person, a shravaka, a pratyekabuddha, or a bodhisattva who has attained power, whatever is slightly subdued, well-spoken, and the mind that arises, is also the blessing of the Tathagata, the power of great compassion!" Thus it is said. Furthermore, some consider the four: formation, abiding, destruction, and emptiness, to be the four times, but this does not seem reasonable. Because the body, speech, and mind of Akanishtha, the inexhaustible wheel of ornaments, are of a nature without time limits, not compounded, and the dharma of arising, abiding, and ceasing does not encompass the time of no arising and ceasing. Here, my own view is that the three: past, future, and present, are the time of compounded phenomena, the conventional truth. The unchanging nature of dharma is indeterminate, the inconceivable ultimate time. Among these, there are three divisions: The ground of indeterminate time is the nature of mind, primordially pure, and the nature of all dharmas, suchness. As it is said in the Ratnakūṭa-sūtra: "O Light Protector, the suchness of mind and dharma, from where does it come, where does it go, where does it abide? Therefore, it is indeterminate, the inconceivable time." Thus it is said. The path of indeterminate time is the pure wisdom of the yogi who realizes that all dharmas included in the three times are unborn, during the time of meditative equipoise. As it is said in the Nāmasaṃgīti: "The one who realizes the three times and no time." Thus it is said. The fruit of indeterminate time is that in the pure land of dense array, because there is no change, it abides constantly in the ever-turning wheel of dharma. As it is said in the Abhisamayālaṃkāra: "The great light of wisdom, self-illuminating, is the time of non-movement." Thus it is said. Therefore, all dharmas are contained within the nature of the four times. Secondly, to explain in detail the distinctions of the Sambhogakaya, there are three: the place, the teacher, and the retinue, explained in detail. The first has two.
Tibetan
་ཏེ། སྤྱི་དོན་དང༌། གཞུང་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། སྒྲ་དོན། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྩོད་པ་སྤང་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཨ་ཀ་ནིཥྛའི་སྒྲ་ལས་དམན་པར་མ་གྱུར་པའམ་འོག་མ་ཡིན་པ་སྟེ་གོང་མར་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། གནས་སུ་གྱུར་པ་གང་ཞིག་དེའི་གོང་ན་ཆེས་འཕགས་པའི་གནས་གཞན་མེད་པ་སྟེ་འོག་མིན་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཆོས་སྐུའི་འོག་མིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མཐར་ཐུག་གི་བགྲོད་བྱའི་གནས་ཡིན་པ་གང་ཞིག་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་འཆར་གཞིའི་རྟེན་བྱེད་པ། ལོངས་སྐུའི་ནི་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་སྣང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་གང་ཞིག་སྤྲུལ་སྐུའི་འཆར་གཞིའི་རྟེན་བྱེད་པ། སྤྲུལ་སྐུའི་ནི་གཙང་མའི་གནས་རིགས་ལྔའི་གོང་མར་གྱུར་པ་གང་ཞིག་འཇིག་རྟེན་དུ་སྣང་བའི་གནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དང༌། ཞིང་ཁམས་ཀྱི་ཁྱད་ནི། སྤྲུལ་སྐུས་འདུལ་བའི་ཞིང་དང༌། ལོངས་སྐུ་དང༌། ཆོས་སྐུའི་ཞིང་གི་ཁྱད་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་སྐུ། ལོངས་སྐུ། སྤྲུལ་སྐུའི་འོག་མིན་ནོ། །དང་པོ་ནི། མཐའ་དབུས་ཕྱོགས་ཆ་གང་དུའང་གཞག་ཏུ་མེད་ཅིང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་གི་བགྲོད་བྱ་དམ་པ་སྟེ། ཡང་དག་དོན་གྱི་འོག་མིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུའང་ཀུན་བྱེད་ལས། སྟོན་པ་ཆོས་སྐུའི་གནས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། །འོག་མིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་སྟེ། །ཡང་དག་དོན་གྱི་འོག་མིན་དེ་རུ་བཤད། །ཅེས་སོ། །ལོངས་སྐུའི་འོག་མིན་ནི་ཆོས་སྐུའི་དབྱིངས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྣང་བར་རང་བྱུང་བ་འོད་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་གཙོ་འཁོར་དུ་སྣང་བ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རིགས་སུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་སྟེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་རྡོ་རྗེ་ལས། གཙང་མའི་རིགས་དག་སྤངས་པ་ཡིས། །འོག་མིན་ཆེན་པོའི་གནས་མཆོག་ན། །རིགས་བདག་ཕྱག་རྒྱ་ལྷུན་གྲུབ་སྐུ།།གཅིག་དང་དུ་མ་རྣམ་སྤངས་པ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྤྱི་གཟུགས་ཏེ། །གདོད་ནས་ཐེག་ཆེན་མཛོད་ཉིད་ཕྱིར། །སྒྲིབ་པ་མཐའ་སྤངས་གདུལ་བྱ་ལ། །སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་སྣང་བར་མཛད། །ཅེས་སོ།།དེའང་གཙང་མའི་གནས་སྤངས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལས་འདས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་སྣང་བ་ལས་འཕགས་པ་ཡིན་གྱི་དེའི་ཡ་རོལ་ན་ཡོད་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། སངས་རྒྱ
Chinese
是。总义和正文。第一有四：语义、定义、分类、遣除诤论。第一，阿迦尼师吒（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之语，是不低于或非下者，是为上者的意思。第二，成为处所，在其之上没有更超胜之处，是为仅仅下界的定义。法身下界的定义是，作为究竟的行境，是二色身的显现之基。报身的是，成为具足五决定的显现之境，是化身的显现之基。化身的是，成为五净居天之上的，是世间显现的一切处所之最胜。而且，世界和刹土的差别是，有化身所调伏的刹土，以及报身和法身的刹土的差别。第三，分类有三：法身、报身、化身的下界。第一，任何边、中、方、分都不可安立，且是远离一切戏论的自性，是佛陀的究竟行境，是为真正的实义下界。如是也于《普作续》中说：导师法身之境是这样的，下界是法界之宫殿，真实义的下界在那里宣说。如是。报身下界是，从法身界中自生为大智慧的显现，显现为光明的宫殿和主眷，于五智慧的种姓中任运成就，且于一切时中无有变异。于《幻化金刚》中说：舍弃清净的种姓，在下界大胜处，种姓主手印任成身，远离一和多，是诸佛的总集，从本即是大乘藏，遣除一切障碍，于所化前，一刹那间显现。如是。彼处所说的舍弃清净之境，是指超越了它，是超胜于世间显现，但并非一定是在它的上面，佛
English
It is. General meaning and main text. The first has four: meaning of the word, definition, classification, and refutation of disputes. First, the meaning of Akaniṣṭha (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) is that it is not lower than or not the lower, it is the meaning of being the upper. Second, becoming a place, there is no other place more superior than it, it is the definition of merely the lower realm. The definition of the Dharmakaya Akaniṣṭha is that it is the ultimate object of practice, and it is the basis for the manifestation of the two Form bodies. The Sambhogakaya is that it becomes the realm of manifestation with the five certainties, and it is the basis for the manifestation of the Nirmanakaya. The Nirmanakaya is that it becomes above the five Pure Abodes, and it is the most excellent of all places that appear in the world. Moreover, the difference between the world and the pure land is that there is the pure land that is tamed by the Nirmanakaya, and the difference between the pure land of the Sambhogakaya and the Dharmakaya. Third, there are three classifications: Dharmakaya, Sambhogakaya, and Nirmanakaya Akaniṣṭha. First, it cannot be established in any edge, center, direction, or part, and it is the nature of being free from all elaborations, it is the ultimate object of practice of the Buddha, it is called the true meaning Akaniṣṭha. It is also said in the Kunje Gyalpo Tantra: The realm of the teacher Dharmakaya is like this, Akaniṣṭha is the palace of the Dharmadhatu, the true meaning of Akaniṣṭha is proclaimed there. Like that. The Sambhogakaya Akaniṣṭha is that it arises spontaneously as the manifestation of great wisdom from the Dharmadhatu, appearing as a luminous palace and retinue, spontaneously accomplished in the five wisdom families, and unchanging at all times. In the Mayajala Vajra it says: Abandoning the pure lineage, in the supreme place of great Akaniṣṭha, the family lord Mudra spontaneously accomplished body, abandoning one and many, is the totality of all Buddhas, from the beginning it is the treasury of the Great Vehicle, eliminating all obstacles, in front of the disciples, manifesting in an instant. Like that. What is said there about abandoning the pure realm means transcending it, it is superior to the appearance of the world, but it is not necessarily above it, Buddha.