Tibetan
་བུའི་ཆོས་སུ་འཛིན་པའང་རང་ལོག་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་གཟུང་བ་ནང་འཛིན་པ་སྟེ། གཟུང་བ་གང་ཟག་གིས་བདག་ལ་གྲོལ་བ་དང་མཉམ་དུ། །གཉེན་པོ་ལམ་་དུ་བླང་བྱར་འཛིན་པ་མེད་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཀྱང་ཤུགས་ལས་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ། བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་འཆིང་ཞེན་གྱི་གོལ་ས་གང་ཡང་མེད་པས། ཕྱོགས་ཡན་དུ་བསྟན་པ་ནི། གང་ལྟར་བསྒོམས་ཀྱང་དེ་ཡིས་མི་འཆིང་སྟེ། །ཡོད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ། །མེད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་ཆད་པའི་དྲི་མ་བྲལ། །གཉིས་སུ་བསྒོམས་ཀྱང་གཉིས་མེད་ངང་དེར་གནས། །བདག་ཏུ་བསྒོམས་ཀྱང་བདག་འཛིན་འཆིང་བ་མེད། །གཞན་དུ་བསྒོམས་ཀྱང་རེ་དོགས་གཉིས་བཅས་མེད། །བསྐྱེད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་རྫོགས་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཅིང༌། ། རྫོགས་རིམས་བསྒོམས་ཀྱང་སྤྲུལ་པའི་བསྐྱེད་རིམ་འགྲུབ། །རིག་པ་ཟང་ཀ་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་དོན་མཐོང་ནས། ལས་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སུ་ཡང་ངེས་སྙམ་དུ་བསྒོམས་ཀྱང་རྟག་པའི་མཐར་མི་ལྟུང་སྟེ་རིག་པ་གཞི་མེད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་སྣང་སྲིད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྩ་བ་མེད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་ཆད་པའི་མཐར་མི་ལྟུང་སྟེ། རིག་པ་རང་གསལ་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྣང་བ་དང་ཤེས་པ་ལྷ་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་སོགས་པ་གཉིས་བཅས་སུ་བསྒོམས་ཀྱང་གཉིས་འཛིན་དུ་མི་ལྟུང་སྟེ། རང་་དུས་དེ་ནས་རང་རིག་གི་ངོ་བོ་གཉིས་མེད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་ཡེ་ནས་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་དམ་པའི་འོད་གསལ་བསྒོམས་ཀྱང་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་ལྟར་ངར་འཛིན་དུ་མི་ལྟུང་སྟེ། རང་རིག་གི་ངོ་བོ་སྟོང་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་དག་བྱ་དྲི་མའི་རྣམ་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་བསྒོམས་ཀྱང་རེ་དོགས་གཉིས་བཅས་སུ་མི་ལྟུང་སྟེ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་དྲི་མ་ཡེ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། ། ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང༌། བསྐྱེད་རིམ་ལྷ་སྐུ་ཞལ་ཕྱག་དང་བཅས་པ་བསྒོམས་ཀྱང༌། བསྒོམ་དུས་དེ་ཉིད་ནས་དམིགས་བཅས་སུ་མི་ལྟུང་སྟེ། རིག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་གསལ་མཚན་མ་མེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། རྫོགས་རིམ་སྣང་བཅས་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་དང
Chinese
将所执著的对境视为补特伽罗之法，也是因为自相矛盾的缘故，外境的所取执著为内境的能取，即是说，当所取补特伽罗从我执中解脱的同时，由于没有将对治道作为应取之境来执著，因此也自然会了知法之我执也不存在，因此被称为证悟二无我的菩萨。像这样证悟的瑜伽士没有任何束缚执著的过失，因此从另一方面进行开示说：无论如何修习也不会被束缚，即使修习有，也能从常边的束缚中解脱。即使修习无，也能远离断灭的垢染。即使修习二，也能安住于无二的自性之中。即使修习我，也没有我执的束缚。即使修习他，也没有希望和恐惧的顾虑。即使修习生起次第，也能任运成就圆满次第，修习圆满次第，也能成就化身的生起次第。在证悟了觉性赤裸无有造作的意义之后，即使认为业和异熟等等也是确定的法而进行修习，也不会堕入常边，因为见到觉性无有根基的缘故，并且即使将显有世间的一切法都修习为无有根本，也不会堕入断边，因为见到觉性自明的缘故。即使将显现和意识，天尊和宫殿等等修习为二取，也不会堕入二取执著，因为从自身之时起，就见到自证的体性为无二的缘故。即使修习具足一切殊胜相的空性，善逝的精华，任运成就，无为，本来成就的自性，圣妙光明，也不会像外道一样执著于我，因为见到自证的体性为空明任运大乐的缘故。即使将轮回的错乱显现，清净垢染的形象等等修习为他，也不会堕入希望和恐惧的顾虑，因为见到觉性的体性本来就没有垢染的缘故。如《现观庄严论》中所说：此中无少法，可舍及可立，但应观真如，观真即解脱。以这样的方式。即使修习生起次第的本尊身相，具有面容和手足，在修习之时也不会执著于有相，因为见到觉性的体性为空明无相的缘故。圆满次第的有相微细瑜伽和
English
Holding the object of clinging as the Dharma of a person is also contradictory in itself, because the apprehended external object is held as the apprehending internal object. That is, when the apprehended person is liberated from self-grasping, since the antidote path is not held as something to be taken, it is naturally understood that there is also no self-grasping of Dharma. Therefore, one is called a Bodhisattva who has realized the two selflessnesses. Since such a realized yogi has no faults of clinging and attachment, it is shown from another aspect: No matter how one meditates, one will not be bound by it. Even if one meditates on existence, one will be liberated from the extreme of permanence. Even if one meditates on non-existence, one will be free from the stain of annihilation. Even if one meditates on duality, one will abide in the state of non-duality. Even if one meditates on self, there will be no bondage of self-grasping. Even if one meditates on other, there will be no concern of hope and fear. Even if one meditates on the generation stage, the perfection stage will be spontaneously accomplished. Even if one meditates on the perfection stage, the generation stage of emanation will be accomplished. After seeing the meaning of rigpa (awareness) as naked and unadulterated, even if one meditates thinking that karma and its ripening are also definite dharmas, one will not fall into the extreme of permanence, because one sees rigpa as without foundation. And even if one meditates that all the dharmas of appearance and existence are without root, one will not fall into the extreme of annihilation, because one sees rigpa as self-luminous. Even if one meditates on appearance and consciousness, deities and palaces, etc., as dualistic, one will not fall into dualistic grasping, because from that very moment, one sees the nature of self-awareness as non-dual. Even if one meditates on the emptiness endowed with all supreme aspects, the essence of the Sugata, spontaneously accomplished, unconditioned, the self-nature of primordial accomplishment, the sacred and excellent light, one will not cling to self like the tirthikas (non-Buddhists), because one sees the nature of self-awareness as empty, luminous, spontaneously accomplished great bliss. Even if one meditates on the deluded appearances of samsara, the appearance of purifying defilements, etc., as other, one will not fall into the concern of hope and fear, because one sees that the nature of rigpa has never had defilements. As it is said in the Ornament of Clear Realization: In this, there is no dharma to be abandoned, nor is there anything to be established. One should only look at suchness, and seeing suchness is liberation. In this way. Even if one meditates on the deity's body of the generation stage, with face and hands, one will not cling to signs at the time of meditation, because one sees the nature of rigpa as empty, luminous, and without characteristics. The subtle yoga of the perfection stage with appearances and