Tibetan
ཡང་གནས་ལུགས་མིན། །ཡིད་དཔྱོད་རྟོག་པའི་དྲ་བས་ཅི་ཞིག་མཚོན། །སེམས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་རང་གི་རྟོག་པ་སྟེ། །དེ་ཡིས་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་མཚོན་བྱས་ཀྱང༌། ། མཐར་འཛིན་ཉིད་ལས་གནད་ལུགས་ག་ལ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པ་ཡོད་ཀྱང་རང་གི་རྟོག་པས་དེར་རྟོག་པ་ལས། སྟོང་པ་རྣལ་མ་མ་ཡིན་ཏེ་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་འཁོར་བ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་ཁ་བརྒྱུད་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་སོ་སོར་འཕེན་པ་སྟེ། དེ་དང་བྲལ་ན་མྱ་ངན་འདས་པར་ཡང༌། འཇམ་དཔལ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་གཏོགས་པ། །འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །རྣམ་རྟོག་དེ་དང་བྲལ་བས་ན། ཁྱོད་ནི་རྟག་ཏུ་མྱ་ངན་འདས། །ཞེས་སོ། །སྟོང་པའོ་སྙམ་པ་ལས་སྟོང་པ་མཚོན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པའང་མི་འཐད་པར་བསྟན་པ་ནི། འོན་ཀྱང་མཚོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱེད་ཅེ་ཡང༌། །མཚན་མཚོན་འདས་ལ་ཅི་ཞིག་མཚོན་དུ་ཡོད། །དེ་བས་དོན་མེད་རྩོད་པའི་ཞེན་འཛིན་གྱིས། །སེམས་ཉིད་མི་རྟོགས་ཡིད་དཔྱོད་ཕོ་ཚོད་ཙམ། །སྟོང་པར་བློས་གཞལ་བའི་སྟོང་པ་དེས་སེམས་ཉིད་ཀྱི་རང་ངོའི་སྟོང་པ་གཤིས་ཀྱི་་དོན་དམ་དེ་མ་རྟོག་ཏེ། གཤིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་མཚན་མཚོན་ཐམས་ཅད་ལས་་འདས་པ། རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། བློས་གཞལ་དེ་ཡིད་དཔྱོད་འཛིན་པའི་ཕོ་ཚོད་སྤོམ་ཡོར་པོ་རྒྱུས་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིད་ལ་འཇལ་ བའོ། །ལོང་བ་བཤད་བཟང་པོས་གཟུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་འཇལ་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གང་གིས་རྟོགས་ཤེ་ན། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་གང་གི་སྙིང་ཞུགས་པ། །སྤྲིན་བྲལ་མཁའ་ལ་ཉི་ཤར་དག་པ་བཞིན། །ནམ་ཞིག་ནུས་ལྡན་རྟེན་འབྲེལ་ཐབས་ཀྱིས་འཆར། །དེ་ཚེ་དམ་པའི་དོན་དེ་མངོན་དུ་འགྱུར། །བློས་མ་རྟོགས་ཕོ་ཚོད་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ནི། རིག་པའི་ངོ་བོ་བསམ་བརྗོད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་འཆར་བ་ནི། རང་གི་བསོད་ནམས་དང༌། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ལས། དབང་ངམ་ངོ་སྤྲོད་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་བརྡ་དང་རྟེན་འབྲེལ་བཟང་པོས་རིག་པ་་སྟོང་གསལ་ཟང་ཀར་ཡོད་པ་རང་ཤེས་ཏེ། བརྟག་གཉིས་ལས། བླ་མའི་དུས་ཐབས་བསྟེན་པ་ དང༌། །རང་གི་བསོད་ནམས་ལས་ཤེས་བྱ། །ཞེས་པ་དང༌། དོ་ཧ་ལས། བླ་མས་སྨྲས་པ་གང་གི་སྙིང་ཞུགས་པ། །ལག་པའི་མཐིལ་ན་གནས་པའི་གཏེར་མཐོང་འདྲ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། །ཐམས་ཅད་ཕྱམ་གཅིག་ཡིན་མིན་དཔྱད་བྱར་མེད། །མཁའ་མཉམ་མཐའ་གྲོལ་ངང་སྟོང་ཟང་ཀ་མ། །ཡངས་ལ་སྣང་སྟོང་སྤྲུལ་པའི་རང་བཞིན་དུ། །ཆོས་རྣམ
Chinese
又，不是实相。以意识思辨的网会象征什么呢？心所衡量的是自己的分别念，即使它象征了胜义空性，最终也只是执着，怎么会是关键的实相呢？即使有“是空性”等等的执着，也只是以自己的分别念在那里分别，不是真正的空性，因为有执着。那本身就是轮回，因为分别念不断地传递，将众生抛向各自的境地，如果脱离了它，也就进入了寂灭。《赞文殊菩萨》中说：“除了分别念，没有叫做轮回的任何东西。因为脱离了分别念，您是恒常的寂灭。”因此，认为从“是空性”的想法中能象征空性，并无过失的说法也是不合理的。然而，即使象征了，能因此而了解吗？对于超越了名相象征的事物，又能象征什么呢？因此，以无意义的争论的执着，不能证悟心性，只是意识思辨的逞能。以分别念衡量空性，那样的空性不能证悟心性本来的空性，即自性的胜义，因为自性的本体超越了一切名相象征，没有分别念。以分别念衡量，那是意识执着的逞能，是衡量不了解之境的虚张声势。就像盲人中的善说者衡量颜色一样。那么，以什么来证悟呢？上师的加持融入谁的心中，就像无云晴空中升起的太阳一样清净。何时以具力的缘起方便显现，那时，殊胜的意义就会显现。不是以分别念证悟，脱离了逞能的空性自性实相，是觉性的本体，脱离了思虑言说。那在自己的相续中显现，是依靠自己的福德和上师的加持，在灌顶或开示等场合，以表征和良好缘起，自知觉性是空明朗然的。如《二观察续》中说：“依靠上师的方便，以及自己的福德而知晓。”又如《多哈》中说：“上师所说融入谁的心中，就像见到在手掌中的宝藏一样。”那是什么样的呢？一切是否同一，没有可考察之处。如虚空般无边，解脱了边际，自性空明朗然。广大而显现空性，如幻化的自性般，诸法……
English
Furthermore, it is not the true state of affairs. What can be symbolized by the web of conceptual thought? What the mind examines is one's own conceptualization. Even if it symbolizes ultimate emptiness, in the end, it is just clinging. How could it be the essential reality? Even if there is clinging to "it is emptiness" and so on, it is just conceptualizing there with one's own conceptualization. It is not genuine emptiness because it is clinging. That itself is samsara, because conceptualization is constantly transmitted, throwing beings into their respective realms. If one is separated from it, one also enters nirvana. As it says in "Praise to Manjushri": "Apart from conceptualization, there is nothing called samsara. Because of being separated from that conceptualization, you are always in nirvana." Therefore, the statement that there is no fault in symbolizing emptiness from the thought "it is emptiness" is also unreasonable. However, even if it symbolizes, can one understand it thereby? What can be symbolized for something that transcends names and symbols? Therefore, with the clinging of meaningless arguments, one cannot realize the nature of mind, it is just the boasting of conceptual thought. Measuring emptiness with conceptualization, that emptiness cannot realize the emptiness of the mind's own nature, the ultimate of self-nature, because the essence of self-nature transcends all names and symbols, and there is no conceptualization. Measuring with conceptualization is the boasting of conceptual clinging, it is measuring the realm of the unknown with empty boasting. It is like a blind man who is a good speaker measuring colors. So, by what is it realized? When the blessing of the guru enters someone's heart, it is as pure as the sun rising in a cloudless sky. When will it arise with skillful interdependent means? At that time, the sacred meaning will be revealed. The emptiness of self-nature, which is not realized by conceptualization and is free from boasting, is the essence of awareness, free from thought and speech. That arises in one's own continuum, relying on one's own merit and the guru's blessing. In the context of empowerment or introduction, with symbols and good interdependence, one knows for oneself that awareness is empty and clear. As it says in the "Two Examinations Tantra": "One knows through relying on the guru's skillful means, and one's own merit." Also, as it says in the "Doha": "Whose heart is entered by what the guru says, it is like seeing the treasure in the palm of one's hand." What is it like? Whether everything is the same or not, there is nothing to examine. Like space, boundless, liberated from limits, the nature is empty and clear. Vast and appearing as emptiness, like the nature of illusion, all phenomena...
Tibetan
ས་ཐམས་ཅད་ངང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གཤིས་རྟོགས་པའི་ཚེ་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་ཕྱལ་པ་བར་མེད་སྤྲུལ་པ་སྟར་སང་སེང༌། རིག་པ་རང་སངས་རྗེས་མེད་ཟང་ཀ །ཕྱི་ནང་བར་མེད་དཔྱད་ར་ཞིག་པའི་སྣང་བར་འཆར་ཏེ། རྒྱ་ཕྱམ་ཕྱམ། དོག་མེར་མེར། ཡངས་ཕྱལ་ཕྱལ་བ་ཅིག་ཏུ་འཆར་བ་ཡིན་ནོ། །ས་ར་ཧའི་ཞལ་ནས། མདུན་དང་རྒྱབ་དང་ཕྱོགས་བཅུ་རུ། །གང་གང་མཐོང་བ་དེ་དེ་ཉིད། །དེ་རིང་མགོན་པོ་ང་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཆད། །ད་ནི་སུ་ལ་ཡང་འདྲི་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །འཁོར་འདས་རིག་པར་གྲོལ་བ་བློ་བདེ་ངང་གིས་ཤར་བ་ཡང༌། འཁོར་བ་གང་ཡིན་འཁྲུལ་རྟོག་སེམས་ཉིད་འདི། །རྟོགས་པར་གྱུར་ན་ཡེ་ཡིན་མྱ་ངན་འདས། །འཛིན་མེད་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ལ་འཕྱོ། །གང་སྣང་དངོས་མེད་དེར་འཛིན་མི་འཇུག་པ། །སྣང་སེམས་སྤྲུལ་པའི་ངང་་དེར་བློ་བདེ་རྙེད། ། འཁོར་བ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་འདི་མེད་སྣང་བ་་སྟོང་པའི་རང་འགྲོས་སུ་རྟོགས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རང་ཤར་དུ་སྣང་བས། དྲན་སྣང་ཡུལ་མེད་སྟོང་པར་གྲོལ་སྟེ། གཉིས་མེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་འཕྱོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། སེམས་ཀྱི་མཁའ་ལ་ཡིད་ཀྱི་དལ་འཕྱོ་བ། །སྒྱུ་མའི་འགྲོས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཁྱབ་གདལ་པའོ། །ཞེས་སོ། །རིག་སྟོང་ཟང་་ཀའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་རྟོགས་ན་བདེན་མཐོང་ཡེ་ཤེས་པ། །གཞན་ཞིག་མཚོན་དུ་མེད་དེ་དེ་རང་ཉིད། །རང་ཤར་རང་སར་གྲོལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །རིག་སྟོང་ཟང་ཀའི་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བ་སྟེ། ཕྱིས་ནས་གོམས་པའི་ཉམས་སྐྱེ་བ་ལས། རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་དེ་ནས་ལྷག་ཏུ་རྟོགས་བྱར་མེད་དེ་ཟད་པའི་དགོངས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུམ་ལས། གང་གི་ཆོས་མཐོང་བ་དེ་ནི་འཕེལ་བའམ་འགྲིབ་པ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སོ། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལས་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་གཞན་སྐལ་བ་མེད་པ་དག་ལ་མཚོན་ཡང་གོ་སྤྱི་ལས། རང་གིས་རྟོགས་པ་འདྲ་བ་མི་འཆར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། ཐབས་སྟོང་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་སྙིང་ཞུགས་པ། །གང་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་ཡང་གཞན་དུ་མིན། །མིག་ལྡན་གཟུགས་སྣང་སྒྲོན་མེ་འབར་གྱུར་པ། །དམུས་ལོང་དག་ལ་བསྟན་པས་མཐོང་ངམ་ཅི། །མིག་དང་ལྡན་པ་ལ་མར་མེ་འབར་བ་དེ་དམུས་ལོང་ལ་བསྟན་ཡང་མི་མཐོང་བ་ལྟར། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་རྟོགས་པ་ཤར་བ་དེ་སྐལ་པ་ཆུང་བ་རྣམས་ལ་བརྡ་དང་ཐབས་ཇི་ལྟར་བུར་མཚོན་ཡང་ཡིད་དཔྱོད་ལས་རང་གི་རྟོགས་པ་ཅི་་འདྲ་བ་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ཡང་བླ་མའི་མོས་གུས་མཆོག་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་
Chinese
一切自然而然地被证悟。当证悟自性时，所有外境显现都变得空旷无碍，如幻化般清晰。觉性自生，无有痕迹，空寂（藏文：ཟང་ཀ）。内外无别，如审判场般崩塌的景象显现，广大无边，狭窄消失，呈现出一种宽阔空旷的状态。萨ra哈尊者说：“面前和背后，以及十方，无论看到什么，那就是它本身。今天，像我一样的怙主，错觉已经断除。现在，我不再需要向任何人询问。”就像这样。轮回与涅槃在觉性中解脱，安乐自然而然地生起。轮回是什么？就是这个迷惑的念头。如果被证悟，那就是本初，那就是涅槃。无执的觉性智慧在境上游舞。任何显现都是无实，不执着于它。显现与心识在幻化的境界中，安乐由此获得。轮回中，如果证悟到遍及一切的念头的自性是空性显现的自然流露，那么涅槃就会自然显现。忆念与显现解脱于无境的空性中，被称为二元对立消失的智慧显现游舞。如大鹏鸟所说：“在心识的虚空中，意念悠然飘荡，如幻化的舞步，智慧广大无边。”如此等等。觉性空性空寂（藏文：ཟང་ཀ）之相。如果这样证悟，那就是真见智慧者。无法用其他来比喻，那就是它本身。这是自生自解脱的法性。觉性空性空寂（藏文：ཟང་ཀ）的证悟，就是见到胜义谛的真相。之后，从习惯性的体验生起，从证悟的本体中，再也没有什么需要进一步证悟的了，因为已经见到了穷尽的密意。经续中说：“无论见到什么法，它都不会增长或减少，就像虚空一样。”加持说，证悟本身无法向没有缘分的人展示，但总的来说，就像说“自己证悟的景象不会显现”一样，意思是说，即使将空性的上师加持融入内心，无论对谁显现，也不会是其他人。就像有眼睛的人看到灯火燃烧，即使向盲人展示，他们也看不到一样。对于有缘分的人来说，证悟会生起，但对于缘分浅薄的人来说，无论用什么比喻和方法来展示，也无法通过思维理解自己证悟的景象。这都是从对上师的至诚敬信中产生的。
English
Everything is naturally realized. When the nature is realized, all outer appearances become empty and unobstructed, clear like an illusion. Awareness arises spontaneously, without any trace, emptiness (藏文：ཟང་ཀ, Zang ka). Without any distinction between inside and outside, it appears as a collapsed judgment ground, vast and boundless, narrowness disappears, presenting a state of spacious emptiness. Saraha said, "In front and behind, and in the ten directions, whatever is seen, that is it itself. Today, like me, the Protector, delusion has been cut off. Now, I no longer need to ask anyone." It is like that. Samsara and nirvana are liberated in awareness, and bliss arises naturally. What is samsara? It is this deluded thought itself. If it is realized, that is the primordial, that is nirvana. The wisdom of non-attachment dances in the realm of objects. Whatever appears is unreal, and one does not cling to it. Appearance and mind are in the realm of illusion, and bliss is found there. In samsara, if one realizes that the nature of thoughts that pervade everything is the natural flow of empty appearances, then nirvana will naturally appear. Memory and appearance are liberated into emptiness without objects, and it is called the dance of wisdom appearance where duality disappears. As the great Garuda said, "In the sky of the mind, the mind gently floats, like the dance of illusion, wisdom is vast and boundless." And so on. The aspect of awareness-emptiness, emptiness (藏文：ཟང་ཀ, Zang ka). If one realizes in this way, that is the wisdom of seeing the truth. It cannot be compared to anything else, it is that itself. It is the nature of self-arising and self-liberation. The realization of awareness-emptiness, emptiness (藏文：ཟང་ཀ, Zang ka), is seeing the truth of the ultimate reality. Afterwards, from the arising of habitual experiences, from the essence of realization, there is nothing more to be realized, because the exhaustive intent has been seen. The sutra says, "Whatever dharma is seen, it does not increase or decrease, it is like space." Blessings say that realization itself cannot be shown to those who have no fortune, but in general, it is like saying, "The appearance of one's own realization will not appear," meaning that even if the blessings of the empty guru are integrated into the heart, no matter to whom it appears, it will not be someone else. It is like a person with eyes seeing a burning lamp, even if it is shown to a blind person, they will not see it. For those who have fortune, realization will arise, but for those who have little fortune, no matter what metaphors and methods are used to show it, they cannot understand the appearance of their own realization through thinking. All of this arises from the supreme devotion and faith in the guru.